งานเทศกาลที่วุ่นวาย

“เจ้าจะทำอะไรหลี่ชุ่ยเฟิน? ถอยออกไปห่างๆ ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน” น้ำเสียงของอวี้ซินเย็นเยียบราวกับน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว แม้ดวงตาจะยังพร่าเลือนจากฤทธิ์ของยาพิษที่เพิ่งได้รับมา แต่สัญชาตญาณของแพทย์หญิงผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนกลับตื่นตัวถึงขีดสุด เธอรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายดินประสิวและกลิ่นสมุนไพรแปลกปลอมที่เจือจางอยู่ในอากาศรอบตัว ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าหาใช่คนไกลที่ไหน แต่คือ ‘โจวเย่เฟิง’ เขายืนตระหง่านราวกับภูเขาที่ขวางกั้นความวุ่นวายจากงานเทศกาลประจำหมู่บ้านไว้เบื้องหลัง แววตาของเขามีร่องรอยของความโกรธจัดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเงียบขรึม “แม่หมอหลิน... ดูเหมือนงานเทศกาลวันนี้จะไม่ได้มีแค่เรื่องสนุกหรอกนะ” เขาเอ่ยเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือของหลี่ชุ่ยเฟินที่กำลังแอบถือซองผงพิษบางอย่างเอาไว้ได้ทันท่วงที แรงบีบจากนิ้วแกร่งของชายชาติทหารทำให้นางร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด หลี่ชุ่ยเฟินใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอายและเคียดแค้น นางดึงมือกลับสุดแรงพลางถอยกรูดไปเบื้องหลังกลุ่มชาวบ้านที่มุงดูเหตุการณ์ “โจวเย่เฟิง! ท่านทำแบบนี้เพราะนังนี่สินะ? อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่านางวางยาชาวบ้านไปกี่คนแล้ว ข้าแค่จะกำจัดตัวอันตรายออกไปจากหมู่บ้าน เพื่อความปลอดภัยของทุกคน!” เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลานกว้าง ชาวบ้านบางคนเริ่มทำท่าหวาดระแวง อวี้ซินกัดฟันแน่น ฝืนยันกายลุกขึ้นจากเก้าอี้ไม้ไผ่ ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปตามเส้นประสาทราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง แต่เธอยังคงเชิดหน้าขึ้นด้วยท่าทางสง่างาม “วางยา?” อวี้ซินแค่นหัวเราะ ความเย็นชาในดวงตาทำเอาหลี่ชุ่ยเฟินชะงัก “ข้าเป็นหมอ หรือเป็นฆาตกร เจ้าแยกแยะไม่ออก หรือว่าจงใจใส่ร้ายเพื่อกลบเกลื่อนความผิดที่ตัวเองพยายามจะมอมเมาผู้คนด้วยผงสมุนไพรด้อยคุณภาพนั่นกันแน่?” อวี้ซินก้าวออกไปหนึ่งก้าว แม้ร่างกายจะยังสั่นเทาแต่รังสีความน่าเกรงขามของเธอกลับกดดันให้บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบ เธอหยิบเข็มเงินเล่มเล็กออกมาจากชายเสื้อด้วยท่วงท่าที่รวดเร็วจนไม่มีใครมองทัน ปลายเข็มวาววับสะท้อนแสงไฟจากตะเกียงในงานเทศกาล “ในเมื่อเจ้ากล่าวหาข้าต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ เรามาพิสูจน์กันให้ชัดเจนดีไหม?” อวี้ซินหันไปมองหัวหน้าหมู่บ้านที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ไม่ไกล “ท่านลุงผู้ใหญ่คะ ช่วยดูให้ชัดว่าผงที่อยู่ในซองของหลี่ชุ่ยเฟิน คือโอสถบำรุง หรือยาพิษที่ออกฤทธิ์ให้เกิดอาการมึนงงและฝันร้ายกันแน่” หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี รีบขยำซองในมือแน่น แต่โจวเย่เฟิงไวเกินกว่าจะปล่อยให้หลักฐานถูกทำลาย เขากระชากซองนั้นมาได้สำเร็จก่อนจะส่งให้หัวหน้าหมู่บ้าน “ดูสิคะ...” อวี้ซินกล่าวต่อ เสียงของเธอเริ่มกลับมามั่นคง “นอกจากเจ้าจะคิดปองร้ายข้าแล้ว เจ้ายังทำลายข้าวของในงานเทศกาลด้วยการนำเอาฝิ่นดิบราคาถูกมาปนกับแป้งสาลีเพื่อหวังให้ชาวบ้านเกิดอาการเสพติดและต้องมาซื้อยาแก้ปวดที่ร้านของพ่อเจ้า... แผนการช่างแยบยลนัก” ความเงียบเข้าปกคลุมลานงานเทศกาลทันที ชาวบ้านที่เมื่อครู่ยังคล้อยตามคำยุยงต่างพากันถอยห่างจากหลี่ชุ่ยเฟินด้วยความรังเกียจ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ทว่า ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังเข้าข้างอวี้ซิน เสียงกรีดร้องของสตรีคนหนึ่งก็ดังมาจากทางด้านหลังของฝูงชน พร้อมกับร่างของเด็กน้อยคนหนึ่งที่ล้มพับลงไปกับพื้น ชักกระตุกอย่างรุนแรง อวี้ซินเบิกตากว้าง สัญชาตญาณหมอทำให้อะดรีนาลีนในร่างกายพุ่งพล่าน เธอพุ่งตัวเข้าไปหาเด็กน้อยทันทีโดยไม่สนใจอาการมึนงงของตนเอง “หลีกทางไป! เด็กคนนี้ไม่ได้ถูกพิษจากฝิ่นธรรมดา แต่นี่คือ... ยาพิษชนิดเดียวกับที่ข้าเพิ่งได้รับมา!” เธอก้มลงสัมผัสชีพจรที่เต้นอ่อนแรง ก่อนจะตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่แค่การกลั่นแกล้งธรรมดา แต่มันคือการวางแผนฆาตกรรมหมู่ที่ซับซ้อนกว่าที่เธอคาดคิดไว้หลายเท่า โจวเย่เฟิงรีบเข้ามายืนคุ้มกันด้านหลังอวี้ซิน สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างระแวดระวัง ก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจหายวาบ “อวี้ซิน... อย่าเพิ่งขยับตัวไปไหน ฝูงชนที่ล้อมรอบเราอยู่นี้ไม่ได้มีแค่ชาวบ้าน พวกเขาถูกจ้างมาเพื่อปิดปากพวกเราทุกคน” เขายื่นมือมาแตะไหล่เธอเบาๆ ส่งไออุ่นจากพลังภายในเข้าสู่ร่างกายเธอ เพื่อขับไล่ฤทธิ์ยาพิษที่ตกค้าง ก่อนจะดึงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากรองเท้าบูทอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังจะปะทุขึ้นอีกครั้ง ทันใดนั้น ไฟในงานเทศกาลทั้งหมดก็ดับลงพร้อมกันราวกับถูกนัดหมาย ท่ามกลางความมืดมิด เสียงกระซิบที่เย็นเยียบจากใครบางคนดังขึ้นที่ข้างหูของอวี้ซิน “หมากตาที่สิบเอ็ด... หมอหญิงผู้ทะลุผ่านมิติมา... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าวิชาแพทย์ของเจ้าจะช่วยชีวิตใครได้ หากเจ้าเองยังเอาตัวไม่รอดในคืนนี้?” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเอาใจช่วยอวี้ซินในศึกครั้งสำคัญนี้ด้วยกันนะคะ!