ของขวัญจากพระเอก

"ทิ้งปืนลงเสีย! ไม่อย่างนั้นฉันรับรองได้เลยว่ากระสุนนัดต่อไปจะไม่พลาดเป้าไปโดนแค่ไหล่ของนายแน่" เสียงของหลินอวี้ซินเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งจากยอดเขาหิมาลัย ดวงตาคู่สวยจับจ้องร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่เบื้องหน้า เธอไม่ได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มือที่ถือเข็มเงินเล่มยาวนิ่งสนิทราวกับรูปปั้น ในขณะที่ปลายกระบอกปืนของมือปืนนิรนามที่ยังเหลืออยู่อีกคนสั่นระริก โจวเย่เฟิงในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดิน ขยับตัวอย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาห์ที่ซุ่มรอจังหวะ เขาพุ่งตัวเข้าประชิดร่างนั้นก่อนจะหักข้อมืออีกฝ่ายจนเสียงกระดูกลั่นกรอบดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของป่าหลังหมู่บ้าน "อย่าเพิ่งให้เขาตาย" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของโจวเย่เฟิงเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่แผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าหลินอวี้ซินนั้นกลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด อวี้ซินเก็บเข็มเงินเข้าสู่มิติวิเศษอย่างแนบเนียน เธอเดินเข้าไปใกล้ร่างที่หายใจรวยริน ความเย็นชาในแววตาจางหายไปแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นของแพทย์หญิง "คนผู้นี้ถูกสั่งมาให้ปิดปากฉันโดยเฉพาะ ถ้าเขารอดชีวิตได้ เราอาจจะได้เบาะแสว่าใครคือคนบงการอยู่เบื้องหลัง" โจวเย่เฟิงหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนแบบชายหนุ่มทั่วไป แต่มันมีความชื่นชมและซ่อนความลับบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคนธรรมดาจะคาดเดา เขาปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ก่อนจะหยิบกล่องไม้เล็กๆ ที่พันด้วยผ้าเนื้อดีออกมาจากกระเป๋าเสื้อเครื่องแบบ "นี่คือของขวัญ... สำหรับการช่วยชีวิตของเธอเมื่อครั้งก่อน" เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางส่งกล่องไม้ให้ อวี้ซินเลิกคิ้วมองกล่องไม้นั้นด้วยความฉงน เธอรับมาเปิดดูเบาๆ ภายในคือหัวโสมป่าอายุหลายร้อยปีที่แม้แต่ในมิติของเธอยังหาได้ยากยิ่ง กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรล้ำค่าทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา "คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องการสิ่งนี้?" "ฉันเห็นวิธีที่คุณรักษาคนไข้ ในยุคสมัยที่ทุกอย่างขาดแคลนแบบนี้ ความรู้ของคุณคืออาวุธที่น่ากลัวที่สุด" โจวเย่เฟิงก้าวเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นไอจางๆ ของดินปืนและยาสูบ "หลินอวี้ซิน สิ่งที่คุณทำไม่ใช่แค่การรักษา แต่มันคือการเปลี่ยนชะตาชีวิตคน... และดูเหมือนว่า 'คนบางคน' ในหมู่บ้านนี้จะเริ่มไม่พอใจกับบทบาทใหม่ของคุณแล้ว" เขาปรายตามองไปยังเส้นทางเดินที่มุ่งหน้าเข้าสู่หมู่บ้าน ราวกับรู้ว่าหลี่ชุ่ยเฟินกำลังเฝ้ามองทุกความเคลื่อนไหวจากมุมมืด "หลี่ชุ่ยเฟินไม่ใช่แค่เด็กสาวที่ขี้อิจฉาอย่างที่คุณเห็น" โจวเย่เฟิงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาเย็นเยือกจนน่าขนลุก "มีคนคอยสนับสนุนเธออยู่เบื้องหลัง และมันไม่ใช่แค่ชาวบ้านธรรมดา" อวี้ซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เธอรู้ดีว่าการทะลุมิติมาครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และการที่เธอได้พบกับโจวเย่เฟิงก็มีเงื่อนงำบางอย่างที่เธอต้องขุดคุ้ย เธอซ่อนกล่องโสมลงในกระเป๋า ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย "งั้นก็ดี... เพราะฉันเองก็ไม่เคยกลัวคนที่เล่นสกปรก" ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังกลับ เสียงปรบมือแผ่วเบาดังมาจากพุ่มไม้ด้านหลัง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดินดังกังวานเป็นจังหวะที่น่าขนลุก "น่าชื่นชมจริงๆ ทั้งฝีมือหมอที่เก่งกาจ และสายตาที่เฉียบคมของทหารหนุ่ม" ร่างชายชราในชุดเสื้อกั๊กสีเข้มก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นยาวพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย แววตาที่มองมายังทั้งคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่ปิดไม่มิด โจวเย่เฟิงรีบคว้าตัวอวี้ซินไปไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ มือขวาของเขากุมปืนแน่น "ผู้เฒ่าเหอ... คุณมาทำอะไรที่นี่ในเวลาแบบนี้?" ผู้เฒ่าเหอแสยะยิ้มที่ทำให้ผิวหนังของอวี้ซินชาวาบ "ฉันไม่ได้มาเพื่อฆ่าพวกเธอหรอกนะ... แต่ฉันมาเพื่อบอกข่าวร้ายว่า ในกระเป๋านั่นไม่ใช่โสมป่าอย่างที่เธอคิดหรอกแม่สาวน้อย" อวี้ซินชะงัก เธอรีบเปิดกล่องไม้อีกครั้ง และวินาทีนั้นเอง กลิ่นฉุนกึกของสารพิษร้ายแรงก็พุ่งเข้าจมูกของเธอจนหน้ามืด ร่างกายของเธอกระตุกวูบและทรุดลงกับพื้นทันทีโดยที่มือยังคงกุมกล่องไม้แน่น โจวเย่เฟิงหันกลับมามองเธอด้วยความตกใจก่อนจะล้มลงตามไปในวินาทีถัดมา เพราะไอระเหยของพิษที่กระจายตัวออกมาจากกล่องที่ถูกเปิด "ลาก่อน... ทั้งหมออัจฉริยะและทหารอนาคตไกล" ผู้เฒ่าเหอหัวเราะในลำคอ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ร่างของทั้งสองจมอยู่ในความเงียบงันของป่าลึกที่กำลังจะถูกปกคลุมด้วยพายุฝน อวี้ซินพยายามฝืนลืมตาขึ้น แต่ภาพตรงหน้ากลับเลือนราง เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่หนักแน่นและคุ้นเคยกำลังย่างกรายเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ... ไม่ใช่ผู้เฒ่าเหอ แต่เป็นคนที่เธอคาดไม่ถึงที่สุดในหมู่บ้านแห่งนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมที่คาดเดาไม่ได้นะคะ