เปิดโปงการทุจริต

“ท่านผู้ใหญ่บ้านคะ... ตัวเลขในสมุดบัญชีกับจำนวนกระสอบในโกดังมันช่างดูห่างไกลกันเหลือเกิน หรือว่าที่หมู่บ้านเราเกิดปรากฏการณ์ของหายไปเองโดยที่ไม่มีใครรู้เห็นกันคะ?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความนัยของหลินอวี้ซินดังก้องไปทั่วลานหน้าโกดังเก็บเสบียง ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมาจนได้ยินเสียงหัวใจของชาวบ้านเต้นรัว มือเรียวบางของนางค่อยๆ วางสมุดบัญชีเล่มหนาลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ สายตาที่เฉียบคมดุจใบมีดโกนจดจ้องไปที่ชายวัยกลางคนที่เหงื่อกาฬเริ่มผุดซึมเต็มใบหน้า โจวเย่เฟิงยืนกอดอกพิงเสาไม้ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาคมปลาบของเขาจับจ้องเหตุการณ์ไม่วางตา เขาไม่ได้ขยับตัวเข้ามาแทรกแซง แต่แววตาที่มองสตรีตรงหน้ากลับมีความชื่นชมระคนแปลกใจซ่อนอยู่ ร่างเดิมของหลินอวี้ซินที่เขาเคยรู้จักนั้นอ่อนแอและขลาดกลัว ทว่าสตรีตรงหน้าเขานี้กลับมีรังสีที่กดดันได้แม้กระทั่งคนที่ถือครองอำนาจในหมู่บ้าน “นังเด็กนี่! แกกำลังใส่ร้ายข้านะ!” ผู้ใหญ่บ้านตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด “แกเป็นแค่นังหมออนาถา เข้ามาอยู่ในหมู่บ้านได้ไม่กี่วัน อย่ามาทำตัวเป็นนักสืบที่นี่!” หลินอวี้ซินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่แฝงความเย็นชาจนคนฟังรู้สึกหนาวสะท้าน นางหยิบถุงผ้าใบเล็กออกมาจากย่ามข้างกาย ก่อนจะเทผงสีขาวละเอียดลงบนพื้นโกดังที่เต็มไปด้วยรอยเท้า “ที่พื้นตรงนี้ไม่ได้มีแค่รอยเท้าของชาวบ้านนะคะ... แต่มีรอยเปื้อนของ ‘แป้งขาวพิเศษ’ ที่เป็นส่วยส่งออกให้ทางการ ซึ่งปกติแล้วไม่ควรจะอยู่ในส่วนแบ่งของชาวบ้านทั่วไป แล้วทำไมในโกดังส่วนกลางถึงมีร่องรอยของการแอบสับเปลี่ยนสินค้าละคะ? หรือว่าสมุนไพรบำรุงเลือดที่ข้าเพิ่งปรุงเสร็จ จะมีสรรพคุณช่วยให้คนตาทิพย์มองเห็นความจริงได้ชัดขึ้นกันนะ?” หลี่ชุ่ยเฟินที่แอบยืนดูอยู่ในมุมมืดรีบขยับตัวออกมา นางก้าวเท้าเร็วๆ เข้ามาแทรกกลาง “ผู้ใหญ่บ้านคะ อย่าไปฟังนังนี่เลยค่ะ มันก็แค่พยายามหาเรื่องให้ท่านอับอายเพื่อจะแย่งตำแหน่งคนดูแลคลังเสบียงให้พวกตัวเอง!” หลินอวี้ซินหันไปมองหลี่ชุ่ยเฟินด้วยหางตา “ถ้าข้าอยากแย่งตำแหน่ง ข้าคงไม่เลือกวิธีที่ทำให้ตัวเองต้องเสี่ยงชีวิตแบบนี้หรอกค่ะ แต่ดูเหมือนว่า... เจ้าจะรู้ดีเกินไปนะว่าใครมีหน้าที่ดูแลคลังเสบียง หรือว่านี่คือการสมรู้ร่วมคิด?” บรรยากาศเริ่มเดือดพล่าน ชาวบ้านที่เคยเงียบเริ่มกระซิบกระซาบ โจวเย่เฟิงก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นดินดังหนักแน่นดึงดูดทุกสายตา “ในฐานะทหารที่ดูแลความเรียบร้อยของเขตนี้ ข้าว่าเราควรตรวจสอบบัญชีทั้งหมดอย่างละเอียดอีกครั้ง... เดี๋ยวนี้” ผู้ใหญ่บ้านหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาพยายามจะคว้าสมุดบัญชีคืน ทว่าโจวเย่เฟิงกลับคว้าข้อมือของเขาไว้ได้ทันท่วงที แรงกดมหาศาลทำให้ชายวัยกลางคนถึงกับหน้าเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด “ท่านผู้ใหญ่... ในนิมิตที่ข้าเห็น ไม่ใช่แค่เสบียงที่หายไปนะเจ้าคะ แต่มันคืออนาคตของเด็กๆ ในหมู่บ้านที่จะต้องอดตายเพราะคนเห็นแก่ได้เพียงไม่กี่คน” หลินอวี้ซินขยับเข้าไปใกล้ผู้ใหญ่บ้าน สบตาเขาด้วยแววตาที่สื่อถึงอำนาจที่เหนือกว่า “ถ้ารับสารภาพตอนนี้ ข้าอาจจะพอมีวิชาฝังเข็มที่ช่วยให้ท่าน ‘ลด’ ความโลภในใจลงได้บ้าง แต่ถ้ายังดื้อดึง... ผลลัพธ์ที่จะตามมา อาจจะไม่ใช่แค่คุก แต่เป็นชีวิตของท่านเองที่ต้องแลก” ผู้ใหญ่บ้านตัวสั่นสะท้าน เขารู้สึกเหมือนถูกอ่านใจทะลุปรุโปร่ง นางไม่เพียงแต่รู้เรื่องทุจริต แต่ดูเหมือนนางจะรู้ลึกไปถึง ‘เบื้องหลัง’ ที่เขาส่งเสบียงไปให้ใครบางคนในเมือง ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าของคนกลุ่มใหญ่ก็ดังมาจากทางเข้าหมู่บ้าน พร้อมกับเสียงปืนที่ดังขึ้นหนึ่งนัดเพื่อข่มขู่ “หยุด! ใครอนุญาตให้พวกแกมารวมตัวกันกล่าวหาผู้ใหญ่บ้าน!” ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามาท่ามกลางความตกตะลึง พวกมันไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นกลุ่มอิทธิพลมืดที่คอยชักใยอยู่เบื้องหลังการทุจริตครั้งนี้ และหนึ่งในนั้น... เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหลินอวี้ซินพร้อมกับแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของนางกระตุกวูบ ชายคนนั้นชักปืนพกออกมาจ่อที่ขมับของนาง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “หมอหญิงอวี้ซินสินะ... ฝีมือแกดีมากที่ขุดคุ้ยเรื่องนี้ แต่เสียดายที่วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่แกจะได้รักษาใคร... เพราะคนที่จะต้องตายวันนี้ ไม่ใช่ผู้ใหญ่บ้าน แต่เป็นแก!” โจวเย่เฟิงขยับตัวทันที เขาชักมีดสั้นออกมาด้วยความเร็วสูง แต่ทว่า... กระสุนนัดที่สองกลับดังขึ้นสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ล้มลงต่อหน้าต่อตาหลินอวี้ซิน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินนะคะ หวังว่าตอนต่อไปทุกท่านจะร่วมลุ้นไปกับข้าว่าใครคือคนที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกในครั้งนี้ค่ะ