ข่าวลือที่พัดกระพือ

"หมอหลิน... ข้าขอโทษ ข้าไม่น่าหูเบาไปเชื่อคำนินทาของนังชุ่ยเฟินนั่นเลย!" เสียงของป้าเฉินที่สั่นเครือดังขึ้นกลางลานบ้านของหลินอวี้ซิน นางทรุดตัวลงคุกเข่า มือที่หยาบกร้านจากการทำนาพยายามจะกอบกุมมือของอวี้ซินไว้ แต่หญิงสาวถอยหลบอย่างนุ่มนวล ทว่าเด็ดขาด สายตาที่ดูเยือกเย็นดั่งธารน้ำแข็งในฤดูหนาวของอวี้ซินจับจ้องไปยังใบหน้าซีกหนึ่งที่บวมเป่งจากการติดเชื้อรุนแรงของอีกฝ่าย "ป้าเฉินคะ หากท่านมาเพื่อขอขมา ข้าขอรับไว้ด้วยใจ แต่หากท่านมาเพื่อขอให้ข้ารักษาต่อ... ท่านคงต้องถามตัวเองก่อนว่า ความไว้ใจของท่านมีค่าพอจะแลกกับยาหายากของข้าหรือไม่" น้ำเสียงของอวี้ซินเรียบเฉย ทว่ากลับทรงพลังจนบรรยากาศโดยรอบดูหนักอึ้ง หลี่ชุ่ยเฟินที่แอบมองอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้รั้วบ้านถึงกับกำหมัดแน่นด้วยความแค้นเคือง เมื่อเช้าวันก่อนนางเพิ่งจะป่าวประกาศไปทั่วหมู่บ้านว่าหลินอวี้ซินเป็นเพียง 'หมอเถื่อน' ที่ใช้สมุนไพรมีพิษมารักษาคนจนอาการทรุดหนัก แต่ดูเหมือนข่าวลือนั้นจะพัดกระพือย้อนกลับมาทุบหน้าตัวเองเข้าอย่างจัง เมื่อป้าเฉินที่เคยถูกหามส่งอนามัยตำบลจนเกือบตาย กลับดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์เพียงเพราะได้รับคำแนะนำการใช้สมุนไพรพื้นบ้านที่อวี้ซินปรุงขึ้นอย่างประณีต "ข้า... ข้ากลัวเหลือเกินหมอหลิน อาการที่เท้าข้ามันเริ่มส่งกลิ่นเหม็นเน่า หมอที่อนามัยบอกว่าต้องตัดทิ้ง แต่ท่าน... ท่านบอกว่าจะรักษาข้าได้จริงหรือคะ?" อวี้ซินหยิบผ้าสะอาดขึ้นมาเช็ดมือช้าๆ สายตาของนางไม่ได้มองเพียงบาดแผล แต่กำลังมอง 'กระแส' ของหมู่บ้านที่เริ่มเปลี่ยนทิศทาง คำลือว่านางคือยอดหมอเริ่มแพร่กระจายไปเร็วกว่าไฟลามทุ่ง และนั่นคือสิ่งที่นางต้องการ เพื่อสร้างฐานอำนาจและพื้นที่ปลอดภัยในยุคที่ความแร้นแค้นบีบคั้นผู้คนเช่นนี้ "ข้าไม่รับปากเรื่องความตาย แต่มือของข้าไม่เคยยอมปล่อยคนไข้ให้ไปปรโลกง่ายๆ ถอดถุงเท้าท่านออกเสีย แล้วนั่งนิ่งๆ ค่ะ" ในขณะที่อวี้ซินกำลังทำความสะอาดบาดแผลด้วยสารสกัดจากสมุนไพรที่นางแอบดึงออกมาจากมิติวิเศษ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไม่เหมือนสมุนไพรทั่วไปอบอวลไปทั่วบริเวณ ผู้คนที่แอบมุงดูเริ่มกระซิบกระซาบกันด้วยความเลื่อมใส หลายคนเริ่มมองหลินอวี้ซินด้วยสายตาที่ต่างออกไป ไม่ใช่หญิงสาวแปลกหน้าผู้เย็นชา แต่เป็น 'ที่พึ่ง' ยามยาก ทว่าในมุมมืดของเพิงเก็บฟืน โจวเย่เฟิงยืนพิงเสาไม้ มือแกร่งกุมด้ามมีดสั้นไว้แน่น ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบบริเวณอย่างระแวดระวัง เขาไม่เพียงแต่ปกป้องนางจากโรคภัยไข้เจ็บ แต่เขากำลังปกป้องนางจาก 'สายตาที่หิวโหย' ของคนในหมู่บ้านที่จ้องจะฉกฉวยความสามารถของนางไปใช้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตน "หึ! ทำเป็นอวดดีไปเถอะหลินอวี้ซิน สักวันพวกชาวบ้านโง่เง่านี่แหละที่จะลากคอเจ้าไปลงโทษ!" หลี่ชุ่ยเฟินพึมพำด้วยความอาฆาต ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป แต่ในจังหวะที่นางหันหลัง นางกลับชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของใครบางคนที่ยืนขวางทางอยู่ "จะไปไหนงั้นหรือ... สหายชุ่ยเฟิน?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของโจวเย่เฟิงทำให้หลี่ชุ่ยเฟินถึงกับหน้าถอดสี นางถอยกรูดไปชนกับรั้วไม้จนส่งเสียงดังสนั่น ดึงดูดสายตาของทุกคนในลานบ้านให้หันมามอง อวี้ซินเงยหน้าขึ้นจากบาดแผลของป้าเฉิน ดวงตาเรียวสวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหน้าบ้าน นางไม่ได้แสดงความตื่นตกใจแม้แต่น้อย เพียงแต่ขยับยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายมากกว่าอ่อนโยน "เย่เฟิงคะ ปล่อยนางไปเถอะค่ะ" อวี้ซินเอ่ยขึ้น เสียงของนางดังพอที่จะทำให้ทุกคนได้ยินชัดเจน "คนที่ชอบกินข่าวลือเป็นอาหารเช้าแบบนาง สักวันก็จะสำลักตายด้วยคำพูดของตัวเอง... จริงไหมคะ คุณชุ่ยเฟิน?" ทว่าในวินาทีที่เหตุการณ์กำลังตึงเครียด รถจี๊ปสีเขียวขี้ม้าคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านของอวี้ซินด้วยความเร็วสูง ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงก้าวลงจากรถด้วยท่าทางเร่งร้อน เขาไม่รอให้ใครทักทาย ตรงดิ่งเข้ามาหาอวี้ซินพร้อมกับท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากคนถือตัวกลายเป็นผู้ที่ดูร้อนรน "หมอหลิน! ท่านแม่ของข้า... ท่านต้องช่วยแม่ของข้าเดี๋ยวนี้! ไม่มีหมอคนไหนในตำบลนี้รักษาอาการประหลาดของท่านได้แล้ว!" อวี้ซินชะงักมือที่กำลังลงยา นางนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองชายผู้นั้นด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ข่าวลือเรื่องฝีมือของนางอาจจะดังไปไกลกว่าที่นางคิดไว้เสียแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้นางใจสั่นไม่ใช่เพราะคนไข้รายใหม่ หากแต่เป็นใบหน้าที่คุ้นเคยของชายทหารคนนั้น... เขาคือคนเดียวกันกับที่เคยปรากฏใน 'นิมิต' ของนางในวันที่ข้ามมิติมา และเขาคือคนที่มีกุญแจสำคัญสู่ความลับเรื่องการตายของร่างเดิมที่นางอาศัยอยู่นี้! หวังว่ารี้ดที่น่ารักของอวี้ซินจะยังคงติดตามการเดินทางครั้งนี้ไปกับข้านะคะ!