การตรวจรักษาครั้งแรก

"ถ้าท่านยังขืนดื้อรั้นปฏิเสธการรักษาเพียงเพราะกลัวเสียหน้าต่อหน้าคนพวกนั้น ข้าก็ขอตัวกลับ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของท่านจะดับลงโดยที่ข้ายังไม่ได้แม้แต่จะเอื้อมมือช่วย" ข้าเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงของบ้านหัวหน้าหมู่บ้านโจว บรรยากาศภายในอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของยาต้มขมปร่าผสมกับกลิ่นเหงื่อไคลของเหล่าชายฉกรรจ์ที่ยืนล้อมรอบเตียงไม้เก่าๆ ดวงตาของข้าจดจ้องไปยังใบหน้าซูบซีดที่ดูแก่กว่าวัยของ 'หัวหน้าหมู่บ้านโจว' เขาหอบหายใจรุนแรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างน่าเวทนา "เจ้า... เจ้าเป็นเพียงหมอเถื่อนข้างถนน จะมารู้อะไรเรื่องลมปราณที่ติดขัดของบิดาข้า!" เสียงตะคอกของชายฉกรรจ์ร่างยักษ์ข้างเตียงดังขึ้น เขาคือลูกชายคนโตที่จ้องจะฮุบอำนาจในหมู่บ้านไว้เอง ข้าไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคนผู้นั้น นิ้วเรียวยาวของข้าจับเข้าที่ข้อมือของหัวหน้าหมู่บ้านสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นสะดุดดั่งจังหวะกลองที่ใกล้ขาดใจ ข้าหันไปสบตาโจวเย่เฟิงที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ แววตาคมกริบของเขาสื่อสารกับข้าได้เพียงประโยคเดียว *'ทำในสิ่งที่เจ้าเห็นว่าเหมาะสม'* "ชีพจรท่านเต้นผิดจังหวะเพราะพิษจากสมุนไพรที่ท่านได้รับมาตลอดสามเดือนนี้ ไม่ใช่ความชรา" ข้ากระซิบเสียงเรียบ แต่ทว่ากังวานไปทั่วห้อง "ใครเป็นคนจัดยาให้ท่าน? หากข้าทายไม่ผิด มันไม่ใช่ตำรับยาที่ช่วยบำรุง แต่เป็นยาที่ค่อยๆ กัดกร่อนตับและไตจนท่านแทบไม่เหลือแรงจะก้าวเดิน" ทั่วทั้งห้องเงียบกริบดั่งเป่าสาก หัวหน้าหมู่บ้านเบิกตากว้าง ความหวาดกลัวฉายชัดในแววตาที่ขุ่นมัว เขาพยายามจะขยับปากพูดแต่กลับมีเพียงเสียงครางในลำคอ "อวี้ซิน... เจ้าแน่ใจนะ?" โจวเย่เฟิงถามขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นพร่านิดๆ แต่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนในห้องต้องถอยกรูด ข้าไม่ตอบแต่หยิบเข็มเงินที่แฝงไว้ในแขนเสื้อออกมา ความเย็นเฉียบของโลหะสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันเพียงน้อยนิด ข้าปักเข็มลงบนจุดชีพจรสำคัญบนฝ่ามือของหัวหน้าหมู่บ้านอย่างแม่นยำ ทุกคนกลั้นหายใจขณะที่ข้าหมุนเข็มช้าๆ เลือดสีดำคล้ำเริ่มซึมออกมาจากปลายเข็ม กลิ่นหอมจางๆ ของโอสถทิพย์จากมิติในใจข้าเริ่มแผ่ซ่านออกมาเพื่อล้างพิษตกค้าง "ท่านพี่! เจ้าทำอะไรของเจ้า! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หลี่ชุ่ยเฟินที่โผล่มาจากไหนไม่รู้พุ่งตัวเข้ามาหมายจะผลักไหล่ข้า แต่โจวเย่เฟิงเคลื่อนไหวเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือหล่อนไว้แน่น แรงบีบที่มหาศาลทำให้หญิงสาวร้องเสียงหลง "ถอยไป" เขาเอ่ยคำเดียวสั้นๆ แต่เย็นเยียบถึงกระดูก ข้าหลับตาลง รวบรวมสมาธิถ่ายทอดพลังปราณผ่านปลายนิ้วเข้าสู่ร่างกายของหัวหน้าหมู่บ้าน ร่างกายเขากระตุกเฮือก ก่อนจะสำลักเอาของเหลวสีดำเหนียวข้นออกมาเต็มโถที่ข้ารองรับไว้ สีหน้าของชายชราเปลี่ยนจากเขียวคล้ำเป็นแดงระเรื่อขึ้นทันตาเห็น ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาลื่นไหลราวกับน้ำไหลริน "ข้า... ข้าหายใจออกแล้ว..." เสียงแหบพร่าของหัวหน้าหมู่บ้านทำเอาทุกคนในห้องตกตะลึง ข้าเก็บเข็มลงในห่อผ้าอย่างใจเย็น ก่อนจะลุกขึ้นยืนหันไปเผชิญหน้ากับหลี่ชุ่ยเฟินที่ใบหน้าบัดนี้ซีดเผือดราวกับคนตาย "ในยาของท่าน มีส่วนผสมของ 'หญ้ากู่ฉี' ที่ถูกนำมาคั่วจนไหม้เพื่อปิดบังกลิ่น หากข้าไม่ใช่นักปรุงยา... ความตายของท่านคงถูกสรุปว่าเป็นเพราะโรคชราที่ไม่มีใครรักษาได้" สายตาของข้าคมกริบราวกับมีดหมอ กวาดมองไปรอบห้องที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและหวาดระแวง ผู้คนเริ่มซุบซิบกันถึงความผิดปกติของลูกชายหัวหน้าหมู่บ้านและหลี่ชุ่ยเฟินที่ดูจะสนิทสนมกันเกินงาม "ภารกิจรักษาจบลงแล้ว แต่การไล่ล่าหาความจริงเพิ่งจะเริ่มขึ้นนะคะ" ข้าหันไปบอกโจวเย่เฟิงด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา ทว่า ในวินาทีที่ข้ากำลังจะก้าวพ้นธรณีประตู เสียงปรบมือดังแว่วมาจากมุมมืดของลานบ้าน ก่อนที่ชายวัยกลางคนในชุดกั๊กสีเข้มขรึมจะก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้ข้าต้องชะงักฝีเท้า เขาไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดาแน่นอน และที่สำคัญ... ในมือของเขากำลังถือจดหมายประทับตราลับที่ข้าจำได้ดีว่ามันเป็นสัญลักษณ์ของหน่วยงานที่ข้าเคยหนีมา! "หมอหญิงหลิน... ฝีมือยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริงๆ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "แต่ท่านคงลืมไปแล้วกระมังว่า... คนที่รอดชีวิตจากค่ายกักกันในวันนั้น ไม่ได้มีแค่ท่านคนเดียว" หวังว่าตอนต่อไปรี้ดจะยังไม่ทิ้งอวี้ซินไปไหนนะคะ!