สมุนไพรป่าแลกข้าวสาร

"อยู่นิ่งๆ ถ้าไม่อยากให้แผลอักเสบจนเน่าตายไปเสียก่อน" ข้าเอ่ยสั่งเสียงเรียบขณะกดปลายเข็มเงินลงบนจุดชีพจรที่ข้อมือของโจวเย่เฟิง ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วข้าตัดกับไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา เขาชะงักกึก ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองข้าผ่านความมืดสลัวในกระท่อมร้างที่พวกเราใช้เป็นที่กบดาน "เจ้าไม่ควรเสี่ยงออกมาจากที่ซ่อนเพียงเพื่อเรื่องแค่นี้" เขาพึมพำ น้ำเสียงแหบพร่าปนความหงุดหงิดที่เขามีต่อความดื้อรั้นของข้า ข้าแค่นยิ้ม มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อยขณะที่มืออีกข้างควานหาถุงผ้าป่านข้างตัว ในนั้นมีรากโสมป่าอายุราวร้อยปีที่ข้าแอบดึงมาจากมิติวิเศษเมื่อครู่ กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรล้ำค่าโชยออกมาตัดกับกลิ่นอับชื้นของกระท่อม "ที่นี่ไม่มีข้าวสารเหลือแล้ว และพรุ่งนี้พวกของหลี่ชุ่ยเฟินคงจะบุกมาถึงหมู่บ้านเพื่อกดดันให้เจ้าออกจากเขตพื้นที่รับผิดชอบ... ถ้าเจ้าไม่มีแรงสู้ เจ้าก็เป็นเพียงเศษเนื้อรอวันตายสำหรับข้าเท่านั้นแหละ" โจวเย่เฟิงขมวดคิ้ว "เจ้าจะเอาโสมนั่นไปแลกข้าว? บ้าไปแล้วหรือเปล่า ของล้ำค่าขนาดนี้ถ้าคนในตลาดเห็น เจ้าจะโดนพวกกังฉินรุมทึ้งเอาได้ง่ายๆ" "ข้าไม่ได้จะเอาไปแลกกับพวกเห็นแก่ได้ธรรมดาหรอกนะ" ข้าเก็บอุปกรณ์ทำแผลแล้วลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นตามชุดสีมอซอ "ข้ามีจุดหมายที่แน่นอน และเจ้า... มีหน้าที่ถือของให้ข้า" เราลัดเลาะผ่านป่าหลังหมู่บ้านในยามวิกาล ความมืดมิดไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นเกราะกำบังที่ดีที่สุดสำหรับคนอย่างข้า กลิ่นดินชื้นแฉะและเสียงแมลงกลางคืนไม่ได้ทำให้ข้าสั่นคลอน กระทั่งเรามาถึงหน้ากระท่อมท้ายหมู่บ้านของ 'ท่านผู้เฒ่าเหอ' อดีตพ่อค้าสมุนไพรที่ถูกเนรเทศมาอยู่ที่นี่ ชายชราผู้นี้มีชื่อเสียงเรื่องการเก็บงำความลับพอๆ กับสายตาที่แหลมคมดุจมีดโกน ข้าเคาะจังหวะพิเศษที่ประตูไม้เก่าคร่ำคร่าสามครั้ง... เว้นจังหวะ... แล้วเคาะอีกสองครั้ง ประตูแง้มออกเพียงน้อยนิด แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดริบหรี่ส่องให้เห็นใบหน้าซูบตอบของท่านผู้เฒ่าเหอ เขาหรี่ตามองพวกเราสองคนก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นรากโสมในมือข้า "นี่มัน... กลิ่นสมุนไพรชั้นเลิศแบบนี้..." "แลกกับข้าวสารสิบจิน เนื้อแห้ง และเกลือสะอาด" ข้าเอ่ยเงื่อนไขสั้นๆ ราวกับกำลังสั่งซื้อผักในตลาด ไม่เปิดโอกาสให้เขาต่อรอง "เจ้าจะบ้าหรือแม่หนู! โสมรากนี้ถ้าเอาไปส่งให้ถึงมือคนในตัวเมือง เจ้าจะเปลี่ยนฐานะได้ทั้งชีวิตเลยนะ!" ชายชรากระซิบเสียงสั่น "ข้าต้องการแค่รอดชีวิตในวันนี้ ไม่ใช่พรุ่งนี้ที่อาจจะไม่มีลมหายใจ" ข้ายื่นรากโสมไปตรงหน้าเขา "ตกลงหรือไม่ ถ้าไม่... ข้าจะเดินไปเคาะประตูบ้านผู้ใหญ่บ้านแทน" เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะรีบคว้าโสมนั้นไปแล้วหายเข้าไปด้านใน ไม่นานเขาก็กลับออกมาพร้อมกระสอบผ้าใบที่หนักอึ้ง ข้ารับมาแล้วพยักหน้าให้โจวเย่เฟิง ทว่าในจังหวะที่เรากำลังจะหันหลังกลับ ความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังก็พุ่งขึ้นมา เงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่หน้าทางเข้าหมู่บ้าน... หลี่ชุ่ยเฟิน นางไม่ได้มาคนเดียว แต่มาพร้อมกับกลุ่มคนถือไม้กระบองที่คุ้นตา และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างนาง... เขาคือเจ้าหน้าที่จากกองปราบที่ข้าเคยช่วยชีวิตไว้จากการถูกพิษเมื่อชาติก่อน แต่วันนี้เขากลับมีท่าทีคุกคาม "หลินอวี้ซิน... ข้าตามหาเจ้ามาตลอด" หลี่ชุ่ยเฟินแค่นหัวเราะ เสียงของนางกรีดลึกในความเงียบ "คิดจะหนีไปพร้อมกับคนทรยศชาติงั้นเหรอ? วันนี้แหละที่ความลับเรื่องสมุนไพรของเจ้าจะกลายเป็นของข้า" โจวเย่เฟิงขยับตัวมาบังหน้าข้า สัญชาตญาณทหารตื่นเต็มที่ เขากำด้ามมีดสั้นในมือแน่น แต่ก่อนที่ข้าจะได้เอ่ยปาก เจ้าหน้าที่คนนั้นก็ก้าวออกมาข้างหน้า แสงจันทร์ส่องกระทบตราประจำตำแหน่งบนอกเสื้อของเขา "ข้าไม่ได้มาเพื่อจับกุม แต่ข้ามาเพื่อเตือน..." เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี "ว่าคนที่พวกเจ้ากำลังจะเล่นงาน คือบุคคลที่ท่านผู้บัญชาการเขตสั่งให้ข้าคุ้มครองด้วยชีวิต... และใครก็ตามที่แตะต้องนาง จะต้องได้รับโทษทัณฑ์ขั้นสูงสุดตามกฎอัยการศึก" ทว่าในจังหวะนั้นเอง ข้ากลับสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่คอเสื้อของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น... รอยปานสีแดงที่ขยับได้ราวกับมีชีวิต ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับกลุ่มคนที่ลอบสังหารข้าในชาติภพก่อน! ข้ากระซิบข้างหูโจวเย่เฟิงทันที "อย่าไว้ใจเขา... เรากำลังโดนล้อมด้วยคนที่แย่ยิ่งกว่าศัตรูที่เห็นหน้า" ขอบคุณที่ร่วมติดตามการเดินทางของอวี้ซินในยุคที่ทุกอย่างคือการเอาตัวรอดนะคะ!