ยาต้านไวรัสสูตรพิเศษ

กลิ่นอายฉุนกานพลูและรากโสมร้อยปีที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บยาคับแคบ ไม่ได้ทำให้หลินอวี้ซินรู้สึกฉุนกานูกแต่อย่างใด ตรงกันข้าม... กลิ่นสมุนไพรเหล่านี้คือลมหายใจ คือเกราะคุ้มกัน และคืออาวุธที่เฉียบคมที่สุดในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความอยุติธรรมนี้ "เจ้าคนสารเลวผู้นั้น..." อวี้ซินพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวสวยกำลังคีบกลีบดอกบัวหิมะสีครามประกายมุก ซึ่งเป็นพืชล้ำค่าที่ดึงออกมาจากมิติวิเศษอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่คมกวาดมองผงสีเทาหม่นในถ้วยกระเบื้องเคลือบที่โจวเย่เฟิงเพิ่งยื่นให้เมื่อครู่ นั่นคือพิษหนอนกู่ของหลี่ชุ่ยเฟิน สตรีใจทมิฬที่พยายามทำลายทุกหยาดหยดของน้ำพักน้ำแรงในสถานีอนามัยแห่งนี้ หลี่ชุ่ยเฟินคิดตื้นเขินเกินไป คิดว่าการใช้พิษโบราณในยุคที่การแพทย์แผนปัจจุบันกำลังรุ่งโรจน์จะไม่มีใครจับได้ แต่...นางลืมไปว่าหลินอวี้ซินผู้นี้ไม่ใช่หมอชาวบ้านธรรมดา "เย่เฟิงคะ..." อวี้ซินเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเตาหลอมโอสถทองแดงขนาดเล็กที่ตั้งอยู่มุมห้อง น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยือกจนชายหนุ่มที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูถึงกับหรี่ตาลงเล็กน้อย "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าคนส่งยาของนางจะคายความจริงทั้งหมด?" โจวเย่เฟิงขยับตัวเล็กน้อย เสียงรองเท้าบูทหนังกระทบพื้นไม้เบาๆ เขาก้าวเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด "ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะอวี้ซิน คนของฉันมีวิธีทำให้มันพูด แม้แต่เรื่องที่มันแอบซ่อนพิษชุดนี้ไว้ใต้พื้นเรือนเก่าหลังหมู่บ้าน มันก็คายออกมาหมดตั้งแต่ยังไม่ทันได้ถามคำถามที่สาม" อวี้ซินพยักหน้ารับช้าๆ นางไม่ได้รู้สึกสะใจ หรือมีความสุขบนความพินาศของผู้อื่น สิ่งเดียวที่นางสนใจในวินาทีนี้คือ "สูตรยาต้านไวรัส" ที่กำลังปรุงขึ้นเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านนับร้อยคนที่อาจจะติดเชื้อ หากปล่อยให้พิษหนอนกู่แพร่กระจายลงในแหล่งน้ำสาธารณะ ผลลัพธ์ย่อมเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ "ถ้าอย่างนั้น... เราต้องเร่งมือแล้วค่ะ" หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก1ครั้ง เพื่อตั้งสมาธิ ปลายลิ้นสัมผัสรับรสขมปร่าของสมุนไพรที่ลอยอยู่ในอากาศ นางหยิบขวดแก้วบรรจุสารสกัดจากรากโสมพันปีขึ้นมา เทหยดลงไปในถ้วยกระเบื้องเคลือบที่มีผงพิษหนอนกู่ละลายอยู่ ทันทีที่ของเหลวใสสัมผัสกับผงพิษ ปฏิกิริยาเคมีก็เกิดขึ้นอย่างรุนแรง! *ฟู่—!* กลุ่มควันสีม่วงอ่อนพวยพุ่งขึ้นมาพร้อมกับเสียงเดือดปุดๆ กลิ่นเหม็นเน่าของหนอนกู่ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย็นชื่นใจของโสมทันที อวี้ซินไม่รอช้านางหยิบเข็มเงินบริสุทธิ์จุ่มลงไปในของเหลวสีเขียวมรกตที่กำลังเปลี่ยนสีอย่างรวดเร็วเพื่อตรวจสอบความเป็นพิษ สายตานิ่งสนิทจ้องมองเข็มเงินที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีดำสนิท กลับกลายเป็นสีเงินยวงใสสะอาดบริสุทธิ์อีกครั้ง... สำเร็จแล้ว! ยาต้านไวรัสสูตรพิเศษที่ผสานภูมิปัญญาแพทย์แผนจีนโบราณเข้ากับพลังแห่งมิติวิเศษ สามารถล้างพิษหนอนกู่ได้อย่างหมดจดโดยไม่เหลือสารตกค้าง "เก่งมาก..." โจวเย่เฟิงเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความชื่นชมและอ่อนโยนอย่างหาได้ยาก ดวงตาคมกริบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยว "คุณไม่เคยทำให้ฉันผิดหวังเลยสักครั้ง อวี้ซิน" "นี่ไม่ใช่เรื่องของการไม่ทำให้ผิดหวังหรอกค่ะเย่เฟิง แต่นี่คือหน้าที่ของหมอ และเป็นการทวงคืนความยุติธรรมให้คนที่เกือบต้องตกเป็นเหยื่อ" อวี้ซินวางขวดแก้วลงบนโต๊ะด้วยความระมัดระวัง ก่อนจะหันมาสบตากับชายหนุ่มตรงๆ "และตอนนี้... ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องไปเยี่ยมคุณหลี่ชุ่ยเฟินกันสักหน่อยแล้ว" รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของแพทย์หญิงมือฉกาจไม่ได้อบอุ่นเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าผู้ถือไพ่เหนือกว่าในมือ ทั้งสองก้าวออกจากห้องเก็บยา มุ่งหน้าไปยังบ้านพักของสถานีอนามัยที่มีหลี่ชุ่ยเฟินพักอยู่ บรรยากาศยามวิกาลเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหนาวพัดกรรโชกผ่านกิ่งไม้แห้ง ยิ่งทำให้หัวใจคนระทึกไหว ทว่า... เมื่อพวกเขามาถึงหน้าประตูบ้านพักของหลี่ชุ่ยเฟิน ประตูไม้เก่าๆ กลับไม่ได้ลงกลอนอย่างที่ควรจะเป็น มันแง้มเปิดออกเล็กน้อย พร้อมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่โชยปะทะนาสิก อวี้ซินขมวดคิ้วมุ่น นางส่งสัญญาณมือห้ามโจวเย่เฟิงที่กำลังจะพังประตูเข้าไป แล้วค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วผลักบานประตูให้เปิดกว้างขึ้นช้าๆ ภาพที่ปรากฏเบื้องสายตาทำให้ลมหายใจของอวี้ซินสะดุดกึก หลี่ชุ่ยเฟินผู้ริษยาและเจ้าเล่ห์ บัดนี้กำลังนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดอยู่บนพื้นห้อง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลำคอมีรอยเขียวช้ำเป็นรูปมือมนุษย์ และที่กลางหลังของนาง... มีมีดสั้นเล่มหนึ่งปักคาอยู่ พร้อมกับกระดาษโน้ตเปื้อนเลือดที่เขียนด้วยลายมือหยาบกระด้างว่า: *"คนทรยศ สมควรตาย... รายต่อไปคือแก หลินอวี้ซิน"* ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับอวี้ซินเสมอนะคะ