หมอหญิงผู้อุทิศตน

ควันสีขาวจางๆ จากเตาต้มสมุนไพรลอยอวลผสมกับกลิ่นอับชื้นยามดึกของห้องตรวจโรคประจำคอมมูน หลินอวี้ซินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเปลวไฟที่กำลังริบหรี่ลงเลยแม้แต่น้อย ปลายเรียวเล็บที่เปื้อนคราบน้ำยาสมุนไพรสีเขียวเข้มยังคงจรดลงบนชีพจรของชายชราผู้ป่วยหนักอย่างแม่นยำ ทุกจังหวะการเต้นของหัวใจสะท้อนผ่านปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของนาง รอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากชายคาด้านนอก—นี่คือคืนที่สามติดต่อกันแล้วที่หลินอวี้ซินไม่อาจหลับตาลงได้ "คุณหมอหลิน... พักผ่อนเถอะค่ะ หน้าตาของคุณซีดจนแทบจะไม่ต่างจากคนไข้แล้วนะคะ" ผู้ช่วยฝึกหัดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาเต็มไปด้วยความกังวลระคนหวาดหวั่น ขณะยื่นชามน้ำแกงอุ่นๆ เข้ามาใกล้ อวี้ซินส่ายศีรษะช้าๆ ดวงตากลมโตคู่คมฉายแววแน่วแน่จนน่ากลัว นางปักเข็มเงินเล่มสุดท้ายลงบนจุดฝังเข็มบริเวณท้ายทอยของคนไข้อย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "โรคไข้ป่าระบาดรอบนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นค่ะ ถ้าฉันหยุดตอนนี้ ชาวบ้านอีกครึ่งคอมมูนจะไม่มีแม้แต่โอกาสลืมตาตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้... เอาเข็มชุดใหม่มาเตรียมไว้เร็วเข้า" น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่ทรงพลังจนผู้ช่วยสาวไม่กล้าเอ่ยคัดค้านอีก ทำได้เพียงก้มหน้ารับคำและรีบหมุนตัวหายไปในความมืดของห้องเก็บยา ภายนอกหน้าต่างบานเก่าที่ปิดสนิท เงามืดของร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งยืนนิ่งสงบอยู่ตรงนั้นมานานนับชั่วโมง โจวเย่เฟิงซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านกระจกหน้าต่างที่ขึ้นฝ้าขาว เขาเห็นใบหน้าด้านข้างของอวี้ซินที่ผอมโซลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของนางลึกลงไปเพราะความเหนื่อยล้า แต่แววตานั้นกลับสุกใสยิ่งกว่าดวงดาวในคืนเดือนมืด มือหนาของทหารหนุ่มกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกปวดแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอก—*ผู้หญิงคนนี้ใจแข็งเกินไปแล้ว... นางไม่เคยรักตัวเองเลยสักนิด* แต่อึดใจต่อมา เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงเอะอะโวยวายก็ทำลายความเงียบยามวิกาลลง "หลบไป! หลบไปนะ! ข้าบอกว่าอาการของแม่ฉันกำเริบหนัก พวกแกต้องให้หมอหลินรักษาเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยดังแว่วมาจากด้านหน้าสถานีอนามัย หลี่ชุ่ยเฟินก้าวเข้ามาพร้อมกับสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและสะใจ นางจงใจเลือกเวลานี้ที่อวี้ซินอ่อนล้าที่สุดเพื่อเข้ามาสร้างความวุ่นวาย ด้านหลังของนางมีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งถูกปลุกปั่นให้ตื่นตระหนกตามไปด้วย ประตูกระจกถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น หลี่ชุ่ยเฟินก้าวเท้าเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก นางกวาดตามองสภาพที่โรยราของอวี้ซินแล้วแค่น้ำเสียงเย้ยหยันออกมาทันที "โอ้โห หมอหลินผู้ยิ่งใหญ่ ทำงานหนักจนหน้าตาดูไม่ได้เลยนะคะเนี่ย หรือว่าสูตรยาต้มสมุนไพรวิเศษของเธอจะใช้ไม่ได้ผลกันแน่ ถึงได้ปล่อยให้คนไข้ทรมานข้ามคืนแบบนี้?" อวี้ซินค่อยๆ วางเข็มเงินลงบนถาดสแตนเลสอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ แต่กลับทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตา นางเงยหน้าขึ้นสบตาหลี่ชุ่ยเฟิน แววตาคู่สวยไม่ได้มีความหวาดหวั่นหรืออ่อนล้าให้เห็นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดเฉือนหน้ากากจอมปลอมของอีกฝ่ายให้หลุดออก "ถ้ามีเวลามาตะโกนโวยวายในยามวิกาลเช่นนี้ สู้เอาเวลาไปหาผ้าสะอาดมาชุบน้ำอุ่นเช็ดตัวให้คนไข้ของเธอยังจะมีประโยชน์เสียกว่านะคะ, คุณหลี่" อวี้ซินเอ่ยน้ำนิ่งสนิท น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับกดดันจนหลี่ชุ่ยเฟินชะงักไปชั่วขณะ "เธอ! อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ! ชาวบ้านเขาลือกันสนิทแล้วว่ายาที่เธอแจกจ่ายมีปัญหา ทำให้คนกินเข้าไปแล้วอาการยิ่งทรุดหนักกว่าเดิม วันนี้ฉันจะไม่ยอมให้เธอหลอกลวงคนในคอมมูนอีกต่อไป!" หลี่ชุ่ยเฟินถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมกับผายมือให้กลุ่มชาวบ้านที่ถือท่อนไม้และตะเกียงเข้ามาล้อมกรอบโต๊ะทำงานของอวี้ซินไว้ตรงกลาง ความตึงเครียดพุ่งขึ้นถึงขีดสุด อวี้ซินค่อยๆ ยันกายลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะอ่อนล้าจากการไม่ได้นอนมาสามวันเต็ม แต่วิญญาณและเจตจำนงของแพทย์หญิงกลับยืนหยัดอย่างมั่นคง นางก้าวเท้าเดินเข้าไปหาหลี่ชุ่ยเฟินทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนหลี่ชุ่ยเฟินเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "สงสัยจังเลยนะคะ... ว่าคุณรู้ได้อย่างไรว่ายานี้มีปัญหา ทั้งที่เมื่อครู่... ฉันเพิ่งจะต้มยาล็อตใหม่เสร็จไปหมาดๆ และยังไม่ได้แจกจ่ายให้ใครเลยสักคนเดียว?" รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของอวี้ซิน ขณะที่ดวงตาคู่คมจดจ้องมองลึกลงไปในดวงตาที่เริ่มไหวระริกของหลี่ชุ่ยเฟิน ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นั้นเอง... หน้าต่างกระจกด้านหลังห้องที่ปิดทึบก็แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงกระแทกจากภายนอก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของโจวเย่เฟิงที่พุ่งทะยานเข้ามาคว้าตัวหลี่ชุ่ยเฟินจากด้านหลัง ล็อคคอของนางไว้แน่นด้วยมือข้างเดียวอย่างรวดเร็วจนไม่มีใครทันตั้งตัว! พร้อมกับที่มืออีกข้างโยนห่อกระดาษไขสีน้ำตาลเปียกชื้นตกลงบนโต๊ะทำงานตรงหน้าอวี้ซินอย่างแรง "ไม่ต้องเสียเวลาพูดกับคนสารเลวพวกนี้หรอกอวี้ซิน..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นยะเยือกของโจวเย่เฟิงเอ่ยกระซิบข้างหูของหญิงสาว "นี่คือผงพิษหนอนกู่ชนิดเดียวกันกับที่นางแอบผสมลงในบ่อสมุนไพรหลังสถานีอนามัยเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน... ฉันจับตัวคนส่งยาของนางได้ที่ชายป่าแล้ว" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้อวี้ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ