ความเห็นแก่ตัวของคนบางกลุ่ม

กระดาษไขแผ่นบางที่เปื้อนคราบน้ำมันหมูและรอยหมึกซึมถูกกางออกบนโต๊ะไม้เนื้อหยาบ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องกระทบใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้มีดวงตาสاخโหลและริมฝีปากแห้งผาก เขากำลังจดจำอัตราส่วนการตุ๋นยาลับของหลินอวี้ซินด้วยความกระหายใคร่รู้ มือที่สั่นเทาไม่ได้เกิดจากความหนาวเหน็บ แต่เกิดจากความโลภที่พยายามกัดกินศีลธรรมที่เหลืออยู่จนหมดสิ้น "สูตรยาสมานแผลฉุกเฉินนี่... ถ้าเอาไปขายให้โรงงานยาประจำมณฑล จะได้เงินมาเท่าไหร่กันนะ" เสียงพึมพำลอดออกมาจากไรฟันของ 'เฉินเฉียง' ผู้ช่วยแพทย์ประจำสถานีอนามัยก้าวร้าว เขาคือคนที่แอบขโมยสมุดบันทึกสูตรยาลับชุดนี้มาจากลิ้นชักล็อกกุญแจของอวี้ซินเมื่อคืนที่ผ่านมา ภายใต้คำยุยงและข้อเสนอส่วนแบ่งมหาศาลจาก 'หลี่ชุ่ยเฟิน' หญิงสาวผู้มีความแค้นฝังหุ่นกับหมอหญิง ประตูด้านหลังห้องเก็บยาถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ไอร้อนจากภายนอกลอยปะทะความอับชื้นภายในห้อง เฉินเฉียงสะดุ้งสุดตัว รีบพับกระดาษแผ่นนั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้ออย่างลนลาน ทว่าเมื่อหันกลับไปพบว่าเป็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความริษยาของหลี่ชุ่ยเฟิน รอยยิ้มเยาะจึงปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขาแทน "ได้มาแล้วงั้นหรือ?" หลี่ชุ่ยเฟินถามเสียงกระซิบ ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบห้องด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าจะมีใครมาได้ยินเข้า "ได้มาแล้วสิ สมุดบันทึกเล่มจริงถูกแม่นั่นเก็บไว้กับตัว แต่สูตรยาชุดสำคัญที่สุด... สูตรยาสมานแผลที่ใช้ห้ามเลือดทหารและชาวบ้านในค่ายอพยพ อยู่ในมือฉันนี่แล้ว" เฉินเฉียงตบลงบนกระเป๋าเสื้อด้วยความมั่นใจ ราวกับว่าเงินหยวนก้อนโตกำลังบินมาตรงหน้า "แค่เอาไปให้คนของโรงงานยาเขตเหอเป่ย พวกเราก็กลายเป็นเศรษฐีชั่วข้ามคืนแล้ว" หลี่ชุ่ยเฟินหัวเราะในลำคออย่างสะใจ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เคยถูกหลินอวี้ซินหักหน้าต่อหน้าชาวบ้านนับร้อยคนเมื่อหลายสัปดาห์ก่อนได้รับการชำระสะงล "ดี! ให้มันรู้ไปว่ายายแพทย์บ้านนอกนั่นจะเก่งมาจากไหน สุดท้ายความพยายามทั้งหมดก็กลายเป็นบันไดให้พวกเราเหยียบขึ้นไปอยู่ดี!" ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศแห่งความโลภและความสะใจที่กำลังคุกกรุ่น ประตูไม้บานใหญ่ของห้องเก็บยากลับถูกปิดล็อกลงจากด้านนอกอย่างกะทันหัน! แกร๊ก! เสียงสลักไม้ถูกเลื่อนปิดอย่างแน่นหนา ตามมาด้วยความมืดที่โรยตัวลงอย่างรวดเร็วเนื่องจากลมพัดเปลวไฟตะเกียงวูบดับ "ใครวะ!" เฉินเฉียงตะโกนลั่นด้วยความตกใจ พุ่งตัวไปทุบประตู "ใครอยู่ข้างนอก เปิดเดี๋ยวนี้!" ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านนอก มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงที่หยุดยืนอยู่หน้าประตู ร่างระหงของหลินอวี้ซินก้าวออกมาจากเงาสลัวของชั้นวางสมุนไพร กลิ่นหอมจางๆ ของโสมป่าล้ำค่าลอยอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ แววตาของแพทย์หญิงไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเย็นเยียบราวน้ำแข็งพันปีที่มองทะลุปรุโปร่งถึงก้นบึ้งจิตใจมนุษย์ "พวกคุณกำลังหาฉันอยู่ใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด หลี่ชุ่ยเฟินถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นยา สมุนไพรแห้งร่วงกราวลงพื้น ใบหน้าของนางซีดเผือดราวกับเห็นผี "หลิน... หลินอวี้ซิน! แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่!" หลี่ชุ่ยเฟินเสียงสั่นเครือ พยายามซ่อนมือที่กำแน่นเข้าหาตัว อวี้ซินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้องกังวานในความเงียบ "ฉันมาทันได้ยินแผนการอันยิ่งใหญ่ของพวกคุณพอดีค่ะ... การขโมยผลงานวิจัยทางการแพทย์เพื่อไปขายให้โรงพยาบาลเอกชนในเมืองหลวง เป็นความพยายามที่น่าชื่นชมในความหน้าด้านจริงๆ" เฉินเฉียงหน้าดำคร่ำเครียด ความโลภเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวเมื่อเห็นว่ามีตัวคนเดียวขวางทางรวย เขาคว้ามีดผ่าตัดขนาดเล็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาขู่ "นังเด็กสารเลว! ในเมื่อแกรู้ความลับนี้แล้ว ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายเลย! ส่งสมุดบันทึกทั้งหมดมา ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!" อวี้ซินกวาดยตามองคมมีดที่สั่นเทาในมือของเฉินเฉียง มุมปากของเธอหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้ทำให้รู้สึกอบอุ่น แต่กลับสร้างความหวาดผวาให้ผู้พบเห็นจนสันหลังวาบ "ใช้มีดผ่าตัดที่ฉันใช้รักษาคนไข้มาขู่ฉันอย่างนั้นหรือคะ? น่าเสียดาย... ที่คุณถือมันผิดด้าน และที่แย่กว่านั้นคือ... คุณไม่รู้เลยว่าสมุนไพรที่คุณเพิ่งสูดดมเข้าไปเมื่อครู่นี้ออกฤทธิ์เร็วแค่ไหน" เฉินเฉียงชะงัก ชายหนุ่มรู้สึกถึงอาการชาแปลบที่ปลายนิ้วลามขึ้นมาถึงแขนอย่างรวดเร็ว แรงที่เคยมีมลายหายไปจนมีดหลุดร่วงจากมือตกลงพื้นเสียงดังเคร้ง เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นโดยไม่1สามารถควบคุมได้ "แก... แกทำอะไรฉัน! ฉันขยับตัวไม่ได้...!" "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยค่ะ แค่ใส่ผง 'สลายเส้นเอ็น' ไว้ในกระปุกสมุนไพรตัวที่สามทางด้านขวา ซึ่งบังเอิญว่าเป็นจุดที่คุณต้องหยิบมันขึ้นมาตรวจเช็กพอดี คนโลภมักจะรีบร้อนและมองไม่เห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เสมอจริงไหมคะ" อวี้ซินก้มตัวลงมองเฉินเฉียงที่นอนแผ่หลาบนอนด้วยสายตาสมเพช หลี่ชุ่ยเฟินเห็นท่าไม่ดี หมายจะพุ่งตัวหนีไปที่หน้าต่าง ทว่าเงาร่างสูงใหญ่ของใครบางคนกลับก้าวเข้ามาขวางทางไว้เสียก่อน โจวเย่เฟิงยืนกอดอกพิงกรอบหน้าต่างด้วยท่าทางสบายๆ แต่แววตาดุดันคมกริบราวกับพยัคฆ์ร้ายจ้องตะครุบเหยื่อ ทำให้หลี่ชุ่ยเฟินต้องสะดุ้งสุดขีดและถอยหลังกลับแทบไม่ทัน "คิดจะไปไหนหรือครับ สหายหลี่?" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบของโจวเย่เฟิงดังขึ้น พร้อมกับเอกสารลับทางราชการและหลักฐานการติดต่อซื้อขายยาที่เขาถืออยู่ในมือ หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี ขาอ่อนแรงจนล้มพับลงไปกองกับพื้นอีกคน นางรู้ทันทีว่าเกมนี้พวกตนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้อย่างราบคาบ และหลักฐานทั้งหมดในมือของทหารหนุ่มผู้นี้มีน้ำหนักมากพอที่จะส่งพวกนางไปใช้แรงงานในค่ายกักกันทุรกันดารชั่วชีวิต อวี้ซินเดินเข้าไปหยิบกระดาษสูตรยาออกจากกระเป๋าเสื้อของเฉินเฉียงอย่างใจเย็น นางปัดฝุ่นออกเบาๆ ก่อนจะเก็บมันเข้าที่เดิมอย่างทะนุถนอม สายตาหันมามองคนทั้งสองที่นอนหมดสภาพบนพื้น "คนเรามีความโลภไม่ใช่เรื่องแปลกค่ะ แต่การเอาชีวิตและสุขภาพของชาวบ้านมาเป็นเครื่องมือหาประโยชน์เพื่อความสุขส่วนตน... สมควรได้รับการลงทัณฑ์ที่สาสม" อวี้ซินกล่าวเสียงเรียบ ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดกำลังคลี่คลายลง และโจวเย่เฟิงกำลังจะเดินเข้ามาควบคุมตัวคนทั้งสองส่งให้ทางการ เสียงฝีเท้าปริศนากลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นจากด้านนอก ประตูห้องเก็บยาถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยความรุนแรง! ร่างของชายฉกรรจ์สามคนในชุดสูทสากลแปลกตา พร้อมปืนสั้นในมือพุ่งเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาทั้งสามคนไว้ในทันที ผู้นำกลุ่มเป็นชายวัยกลางคนสวมแว่นตาดำ เขายิ้มเย็นเยียบขณะจ้องมองมาที่อวี้ซิน "เก่งมาก หมอหลิน... ตามหาตัวตั้งนาน ที่แท้ก็ซ่อนสูตรยาล้ำค่าไว้ที่นี่เอง ส่งสมุดบันทึกทั้งหมดมาให้เราซะดีๆ ไม่อย่างนั้น... กระสุนในปืนนัดนี้ จะฝังลงในหัวของคนที่เธอรักที่สุดก่อน" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนอวี้ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ