ปกป้องชีวิตผู้คน

"ถ้ากระสุนนัดนั้นลั่นออกไปจริงๆ สิ่งที่จะติดตัวคุณไปตลอดชีวิตไม่ใช่ความร่ำรวยจากสูตรยา แต่มันคือตราบาปที่จะไม่มีวันลบเลือน... คุณแน่ใจแล้วหรือคะว่ามือที่สั่นเทาของคนขี้ขลาดอย่างคุณ จะรับน้ำหนักของชีวิตหนึ่งชีวิตได้ไหว?" น้ำเสียงของหลินอวี้ซินราบเรียบดั่งผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแววตาของนางกลับคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่เตรียมพร้อมจะกรีดลึกลงไปในเนื้อร้ายของสังคม ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานส่วนตัวของสถานีอนามัย กลิ่นอายของน้ำยาฆ่าเชื้อผสมปนเปกับกลิ่นดินปืนที่จางๆ ในอากาศ หัวใจของข้าพเจ้าเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงแต่ทว่ามั่นคงดุจขุนเขา ตรงหน้าของข้าพเจ้าคือชายฉกรรจ์สามคนในชุดสีเข้ม หน้าตาที่ดูหยาบกร้านบ่งบอกถึงวิถีชีวิตที่อยู่กับความรุนแรง แสงไฟจากหลอดนีออนเหนือศีรษะกะพริบถี่ๆ ส่งเสียงครางหึ่งๆ ราวกับจะประท้วงความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้น "อย่ามาเล่นลิ้นกับข้า!" ชายคนหนึ่งที่ดูจะเป็นหัวหน้าคำราม ปากกระบอกปืนสั่นไหวเล็งไปที่โจวเย่เฟิงซึ่งยืนนิ่งสงบอยู่ด้านหลังข้าพเจ้า แววตาของเย่เฟิงดุดันราวกับพยัคฆ์ที่กำลังอดกลั้นรอเวลาตะปบเหยื่อ "สูตรยาตำรับนี้ไม่ใช่สมบัติของใครคนใดคนหนึ่ง แต่มันเป็นความหวังของชาวบ้านที่กำลังจะตายเพราะโรคระบาด" ข้าพเจ้าก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้ความหวาดหวั่นจะแล่นริ้วในใจ แต่สีหน้ายังคงเรียบเฉย "หากพวกคุณต้องการเงิน ข้าพอจะหาให้ได้ แต่ถ้าต้องการชีวิต... ก็ข้ามศพข้าไปก่อน" หลี่ชุ่ยเฟินที่แอบสังเกตการณ์อยู่หลังบานประตูไม้ที่เปิดแง้มไว้เล็กน้อยยกยิ้มร้าย แววตาของนางเต็มไปด้วยความสะใจที่ได้เห็นอวี้ซินตกที่นั่งลำบาก "เอาเลย... ยิงมันซะ ให้หมออัจฉริยะคนนี้กลายเป็นเพียงตำนานในหลุมศพ!" นางพึมพำกับตัวเองด้วยความริษยาที่ฝังรากลึก ในจังหวะที่หัวหน้ากลุ่มโจรขยับนิ้วชี้เข้าสู่โกร่งไก โจวเย่เฟิงที่นิ่งเงียบมาตลอดก็ขยับตัวราวกับสายฟ้า เขาสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียว วัตถุชิ้นเล็กๆ สีเงินวาววับพุ่งทะลุข้อมือของคนถือปืนจนมันร่วงหล่นลงพื้นพร้อมเสียงร้องโหยหวน "อ๊าก! แก... ไอ้สารเลว!" ข้าพเจ้าไม่รอช้า สองมือคว้าถุงผ้าใบเล็กที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อ มือขวาตวัดสะบัดออกไปอย่างรวดเร็ว กลิ่นสมุนไพรประหลาดฟุ้งกระจายไปทั่วห้องเพียงชั่วอึดใจ ชายอีกสองคนที่กำลังจะชักอาวุธต่างพากันเซถอยหลัง ดวงตาพร่ามัว กลิ่นของผงกล่อมประสาทชั้นเลิศที่ข้าพเจ้าปรุงขึ้นในมิติวิเศษเริ่มออกฤทธิ์ "เย่เฟิง จัดการคนเหล่านั้น... อย่าให้ใครหนีไปได้" ข้าพเจ้าสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด เสียงการต่อสู้ระยะประชิดดังขึ้นในความมืด เย่เฟิงเคลื่อนไหวได้อย่างไร้เสียงและแม่นยำ ทุกจังหวะที่เขาขยับคือการปิดฉากความพยายามของศัตรู ข้าพเจ้ารีบคว้าสมุดบันทึกบนโต๊ะกดมันไว้แนบอก ความรู้สึกโล่งใจเพียงชั่วครู่ถูกแทนที่ด้วยความหวั่นใจเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังพุ่งตรงมายังห้องนี้ ทว่าเมื่อประตูด้านหน้าถูกพังเข้ามาด้วยแรงมหาศาล สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ลูกน้องของกลุ่มคนเถื่อนเหล่านั้น แต่กลับเป็นร่างของชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงที่ใบหน้าคุ้นตาเป็นอย่างยิ่ง เขาหันมามองข้าพเจ้าด้วยสายตาที่เดาอารมณ์ไม่ถูก ก่อนจะกวาดสายตามองศพของกลุ่มโจรที่นอนสลบไสลเกลื่อนพื้น และจบลงที่ใบหน้าของเย่เฟิง "โจวเย่เฟิง... ปฏิบัติการลับของนายรั่วไหลถึงหูคนพวกนี้ได้ยังไง" เสียงของชายคนนั้นเย็นเยียบ "และคุณ... หมอหลิน คุณกำลังพาตัวเองเข้าสู่สงครามที่ใหญ่เกินกว่าที่หมอคนหนึ่งจะรับไหว" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ข้าพเจ้ากำสมุดบันทึกแน่น ความลับที่ข้าพเจ้าปกปิดไว้ดูเหมือนจะไม่ได้มีเพียงแค่สูตรยา แต่กำลังจะมีบางสิ่งที่ลึกซึ้งและดำมืดกว่านั้นถูกเปิดเผยออกมาในค่ำคืนนี้ เย่เฟิงก้าวมาบังหน้าข้าพเจ้าไว้ ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหู "อวี้ซิน... ข้อมูลในสมุดเล่มนั้นไม่ใช่ยารักษาโรค แต่มันคือรายชื่อของผู้ทรยศในกองทัพที่ข้าตามหามาตลอดห้าปี" ลมหายใจของข้าพเจ้าสะดุดกึกเมื่อเห็นชายที่เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ยิ้มที่มุมปาก แล้วชักปืนกระบอกคู่ขึ้นจ่อมาที่เย่เฟิงโดยตรง "ถ้างั้น... ก็คงต้องขอบใจหมอหลินที่ช่วยรวบรวมหลักฐานให้เราถึงที่นะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ