การเดินทางเข้าสู่เขตปกครองพิเศษ

"ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียที ศิษย์รัก" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งกาลเวลาและอำนาจลึกลับนั้น ทำให้ปลายปากกาในมือของหลินอวี้ซินหยุดชะงักลงทันที กลิ่นอายของกำยานชั้นดีที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของหัวหน้าหน่วยสาธารณสุขประจำเขตปกครองพิเศษไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณการป้องกันตัวในฐานะศัลยแพทย์ฝีมือฉกาจที่เคยผ่านความเป็นความตายในยุคโบราณมาแล้วให้ตื่นตัวขึ้นเต็มขั้น อวี้ซินเงยหน้าขึ้น สบสายตากับชายชราวัยหกสิบเศษที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้เนื้อแข็ง สายตาของเขาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการล่ามาอย่างโชกโชน เขาสวมเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าที่มีตราสัญลักษณ์ระดับสูงประดับอยู่บนบ่า นี่ไม่ใช่เพียงการเรียกตัวมาทำงานในระดับมณฑลอย่างที่ทางการประกาศไว้ แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความลับที่เธอกำลังพยายามขุดคุ้ย "ท่านเรียกข้าว่าศิษย์รัก... เห็นทีท่านคงจำคนผิดแล้วกระมังคะ ท่านผู้เฒ่า" อวี้ซินวางปากกาลงช้าๆ พลางประสานมือไว้บนตักอย่างสงบนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยของเธอซ่อนความกังวลไว้ภายใต้ท่าทีที่เย็นชาและเยือกเย็น ชายชราหัวเราะหึในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าแต่น่าเกรงขาม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นของสมุนไพรโบราณบางชนิดที่แตะจมูกอวี้ซินทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ มันคือกลิ่นของ 'โอสถทิพย์' ที่สูญหายไปนานกว่าร้อยปี "คนทั่วไปอาจจะมองไม่เห็น 'รอยตรา' บนชีพจรที่ข้อมือเจ้า แต่ข้าที่ฝึกวิชาแพทย์สายตระกูลลับมาตลอดชีวิต ไม่มีทางมองพลาด" เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ "ศาสตร์การฝังเข็มย้อนกระแสเลือดที่เจ้าใช้รักษาทหารหนุ่มคนนั้นเมื่อเดือนก่อน... มันไม่ใช่สิ่งที่คนในยุคนี้จะทำได้ หากไม่ได้รับคำชี้แนะจาก 'ปรมาจารย์' ที่มีสายเลือดเดียวกันกับข้า" ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้หนักๆ ของห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกโดยไม่มีการเคาะ โจวเย่เฟิงก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปรอบห้องก่อนจะมาหยุดที่มือของหญิงสาวที่เขารัก เขาเห็นการสั่นไหวเพียงเล็กน้อยที่ปลายนิ้วของเธอ และนั่นก็เพียงพอที่จะทำให้ทหารหนุ่มที่สุขุมที่สุดตัดสินใจก้าวเข้ามาขวางระหว่างทั้งสองคนทันที "ขออภัยท่านหัวหน้า แต่การสนทนาส่วนตัวเกินไปเช่นนี้ ไม่น่าจะอยู่ในขอบเขตของภารกิจที่มอบหมายให้หมอหลินนะคะ" เย่เฟิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศในห้องหนักอึ้ง ชายชราเลิกคิ้วขึ้นอย่างนึกสนุก "โอ้... ดูเหมือนสุนัขเฝ้าบ้านของเจ้าจะดุเอาเรื่องนะ อวี้ซิน หรือควรเรียกว่า 'ศิษย์น้องร่วมสำนัก' ดี?" "ท่านจะพูดจาหว่านล้อมอย่างไรก็เป็นสิทธิ์ของท่าน แต่ข้ามาที่นี่เพื่อรักษาคนไข้ตามคำสั่งของมณฑล ไม่ได้มาเพื่อรื้อฟื้นอดีตที่ข้าจำไม่ได้แม้แต่น้อย" อวี้ซินลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับชายชราอย่างไม่หวั่นเกรง ดวงตาของเธอดุดันขึ้น "หากท่านไม่มีเรื่องงานอื่นนอกเหนือจากเรื่องไร้สาระนี้ ข้าขอตัวกลับไปดูคนไข้ก่อนค่ะ" ทว่า ก่อนที่อวี้ซินจะก้าวพ้นประตู ชายชราก็เอ่ยขึ้นด้วยประโยคที่ทำให้เธอก้าวเท้าไม่ออก "หากเจ้าไม่สนใจเรื่องของปรมาจารย์ ก็จงสนใจเรื่องของ 'คนในภาพถ่ายนี้' เถิด... หลี่ชุ่ยเฟินไม่ได้เป็นเพียงแค่คู่แข่งของเจ้าในหมู่บ้าน แต่นางคือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดห้องนิรภัยของบรรพบุรุษเจ้าที่ถูกฝังไว้ใต้ฐานทัพแห่งนี้" เขาโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ ภาพถ่ายภายในปรากฏให้เห็นหญิงสาวที่คุ้นตา—หลี่ชุ่ยเฟิน ในชุดเครื่องแบบพยาบาลหน่วยลับ กำลังรับมอบหีบไม้แกะสลักที่มีลวดลายเดียวกับรอยปานบนข้อมือของอวี้ซินเป๊ะๆ อวี้ซินหันกลับมามองภาพนั้น ความเยือกเย็นในใจของเธอถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง เธอรู้ดีว่าหากหลี่ชุ่ยเฟินเข้าถึงสมบัติชิ้นนั้นได้ ชีวิตของคนทั้งหมู่บ้าน รวมถึงสถานะของเธอในฐานะหมอหญิงผู้มีมิติวิเศษจะไม่มีวันปลอดภัยอีกต่อไป แต่สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าคือ รอยยิ้มเย้ยหยันของชายชราในยามนี้ มันไม่ใช่รอยยิ้มของอาจารย์ที่เอ็นดูศิษย์ แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อให้จนมุม "เจ้ามีเวลาตัดสินใจถึงเที่ยงคืนวันนี้ อวี้ซิน" ชายชราเอ่ยพลางหมุนแหวนหยกที่นิ้ว "เลือกระหว่างการร่วมมือกับข้าเพื่อกอบกู้ศาสตร์แพทย์ของเจ้าคืนมา หรือจะเฝ้ามองหลี่ชุ่ยเฟินใช้มันสังหารทุกคนที่เจ้าห่วงใย... รวมถึงชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายเจ้าด้วย!" สิ้นคำพูดนั้น เสียงไซเรนเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังสนั่นไปทั่วเขตปกครองพิเศษ เย่เฟิงคว้าแขนอวี้ซินเตรียมจะพาหนีออกไปทางหน้าต่าง แต่เมื่อเขากระชากม่านออก ทั้งคู่กลับต้องชะงักงันกับภาพตรงหน้า... กองกำลังทหารติดอาวุธนับร้อยนายกำลังปิดล้อมอาคารนี้ไว้ และคนที่ยืนอยู่หน้าสุดพร้อมอาวุธครบมือเพื่อสั่งการบุกเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น นอกจาก หลี่ชุ่ยเฟิน ที่มีแววตาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง! อวี้ซินเบิกตากว้าง เธอไม่ได้สู้กับคนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังสู้กับคนที่มีอาวุธและอำนาจในมือที่พร้อมจะทำลายเธอให้ราบคาบ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าที่จะเข้มข้นยิ่งกว่าเดิมนะคะ!