จบสิ้นความแค้น

“ลายเซ็นของเจ้าอยู่บนเอกสารนี้ชัดเจนเสียยิ่งกว่าหยาดเหงื่อที่ไหลซึมอยู่บนหน้าผากของเจ้าเสียอีก หลี่ชุ่ยเฟิน” หลินอวี้ซินวางกระดาษแผ่นหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ท่ามกลางความเงียบงันในห้องโถงของคณะกรรมการหมู่บ้าน เสียงกระดาษที่กระทบพื้นผิวไม้ดังก้องกังวานราวกับเสียงค้อนพิพากษา นางไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่นั่งสั่นเทาอยู่เบื้องหน้า แต่กลับค่อยๆ หยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดสะอ้านขึ้นมาเช็ดปลายนิ้วที่เพิ่งสัมผัสกับเอกสารหลักฐานชิ้นสำคัญนั้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังทำความสะอาดสิ่งปฏิกูล หลี่ชุ่ยเฟินหน้าซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยใช้กล่าววาจาใส่ร้ายป้ายสีอวี้ซินสารพัดสั่นระริก ดวงตาของนางเบิกกว้างจ้องมองหลักฐานการแอบอ้างชื่อโรงพยาบาลและเอกสารการซื้อขายสมุนไพรปลอมแปลงที่ถูกนำมาตีแผ่ต่อหน้าทุกคนในที่นี้ “ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่...” เสียงของหลี่ชุ่ยเฟินขาดห้วง เมื่อสบเข้ากับดวงตาเรียบนิ่งแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งพันปีของหลินอวี้ซิน “การกระทำมีน้ำหนักมากกว่าคำแก้ตัวเสมอค่ะ” อวี้ซินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างกลั้นหายใจ “คุณทำลายชื่อเสียงของหมอ ไม่ใช่เพราะคุณเกลียดฉันเป็นส่วนตัว แต่เพราะคุณต้องการกอบโกยผลประโยชน์จากความเจ็บป่วยของชาวบ้าน หากวันนี้ฉันไม่นำหลักฐานชิ้นนี้ออกมา คนที่ต้องพังพินาศคงไม่ใช่คุณ แต่เป็นชีวิตของผู้ป่วยอีกหลายสิบคนที่คุณหลอกลวงด้วยยาต้มเน่าๆ ของคุณ” โจวเย่เฟิงที่ยืนกอดอกพิงผนังอยู่มุมห้องขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ทำหน้าที่เป็นเจ้าหน้าที่รัฐที่ได้รับมอบหมายมาจัดการเรื่องนี้ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เพียงแค่การขยับตัวนั้นก็ทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบขาดใจ “ไม่ต้องพูดมากแล้ว” ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบก้าวออกมาข้างหน้า “เอกสารหลักฐานมัดตัวแน่นหนาเช่นนี้ แถมยังมีพยานยืนยันการฉ้อโกงอีกสี่คน หลี่ชุ่ยเฟิน... ตามกฎหมายใหม่ในการกวาดล้างพวกมิจฉาชีพในเขตชนบท คุณต้องถูกเนรเทศออกนอกพื้นที่นี้ทันที และห้ามกลับเข้ามาเหยียบเขตอำเภอนี้อีกภายในสิบปี” คำว่า ‘เนรเทศ’ เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของหลี่ชุ่ยเฟิน นางกรีดร้องและพยายามจะโผเข้าหาอวี้ซิน แต่โจวเย่เฟิงเคลื่อนไหวเร็วกว่านั้นเพียงเสี้ยววินาที เขาก้าวมาขวางหน้าอวี้ซินไว้ด้วยร่างที่กำยำ มือหนาคว้าข้อมือของหลี่ชุ่ยเฟินไว้มั่น แรงบีบที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดทำให้หญิงสาวทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยความหวาดกลัว “อย่าได้ริอ่านแตะต้องหมอหลิน” เสียงทุ้มต่ำของเย่เฟิงกดต่ำจนน่ากลัว “ถือว่านี่คือความเมตตาครั้งสุดท้ายที่ผมมอบให้ ในฐานะที่ผมยังเห็นแก่หน้าคนในตระกูลของคุณ ออกไปเสีย ก่อนที่ผมจะเปลี่ยนใจแจ้งข้อหาเพิ่มเรื่องการทำร้ายร่างกายเจ้าหน้าที่” อวี้ซินมองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางไม่ได้รู้สึกสะใจ แต่นางรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ตามมาหลังจากพายุฝนผ่านพ้นไป สิ่งที่นางทำไม่ใช่แค่การแก้แค้น แต่คือการ ‘รักษา’ สังคมหมู่บ้านให้ปลอดจากเนื้อร้ายที่กัดกินความไว้เนื้อเชื่อใจของผู้คนมานาน “เก็บข้าวของของคุณไปให้หมด” อวี้ซินกล่าวทิ้งท้ายขณะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้อง “และหวังว่าในที่แห่งใหม่ คุณจะได้เรียนรู้ว่า ‘หมอ’ ที่แท้จริงนั้นไม่ได้วัดกันที่ชื่อเสียง แต่เขาวัดกันที่หัวใจที่ซื่อสัตย์ต่อคนไข้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงอีกครั้งหลังจากร่างของหลี่ชุ่ยเฟินถูกลากตัวออกไป โจวเย่เฟิงเดินตามอวี้ซินออกมาด้านนอก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีครามเข้มของยามเย็น ลมหนาวพัดผ่านร่างของทั้งสอง แต่มันกลับไม่ทำให้รู้สึกเย็นเยือกเท่ากับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ “เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?” เย่เฟิงเอ่ยถามเบาๆ อวี้ซินถอนหายใจยาว ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่ได้รับมาเมื่อเช้านี้ออกจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นจดหมายตราประทับสีแดงจากหน่วยงานระดับสูงที่นางแอบซ่อนไว้ในมิติวิเศษมาตลอดทั้งวัน “ยังไม่จบหรอกค่ะเย่เฟิง” อวี้ซินหยุดเดิน แล้วหันมาสบตาเขา “หลี่ชุ่ยเฟินเป็นเพียงเบี้ยตัวเล็กๆ ที่ถูกทิ้งไว้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ คนที่อยู่เบื้องหลังการปลอมแปลงสูตรสมุนไพรของฉัน... คนที่ส่งจดหมายฉบับนี้มาข่มขู่ฉันถึงบ้านเมื่อคืนนี้ คือคนเดียวกันกับคนที่เคยเป็นอาจารย์ของฉันในอดีต” มือของอวี้ซินสั่นเล็กน้อยเมื่อเผยให้เห็นตราสัญลักษณ์บนหัวจดหมายที่เย่เฟิงคุ้นตาเป็นอย่างดี มันคือตราประทับของสถาบันแพทย์หลวงที่ควรจะสาบสูญไปพร้อมกับการข้ามมิติของนาง โจวเย่เฟิงถึงกับนิ่งงัน ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความตกใจอย่างที่อวี้ซินไม่เคยเห็นมาก่อน “หมายความว่า... คนคนนั้นไม่ได้มีแค่คุณที่ทะลุมิติมาใช่ไหม?” เย่เฟิงถามด้วยเสียงที่แหบพร่า อวี้ซินยังไม่ทันได้ตอบคำถาม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวออกมาจากเงามืดหลังพุ่มไม้ใหญ่ก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก ชายคนหนึ่งสวมชุดสีเทาทะมัดทะแมง ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากอนามัยเก่าๆ แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่จ้องมองมาที่นาง เต็มไปด้วยความโหยหาและความอาฆาตที่ผสมปนเปกันจนน่าขนลุก “ในที่สุด... เราก็ได้พบกันเสียที ศิษย์รัก” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ความจริงเริ่มถูกเปิดเผยในบทนี้ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ