หลักฐานมัดตัว

"หุบปากเสียที! หากไม่อยากให้ลิ้นของเจ้าขาดสะบั้นเพราะพิษร้ายที่เจ้าแอบซ่อนไว้ในฟันกรามซี่ที่สองทางซ้ายมือ ก็จงอยู่นิ่งๆ!" เสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของหลินอวี้ซินดังก้องไปทั่วห้องสอบสวนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายความเย็นเยียบของเหล็กกล้าและคราบเลือด หลี่ชุ่ยเฟินที่กำลังแสร้งร้องไห้ฟูมฟายสะดุ้งสุดตัว ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยแววอาฆาตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก นางไม่คาดคิดว่าหญิงสาวที่ดูบอบบางดั่งดอกไม้กลางพายุผู้นี้ จะสามารถอ่านกลยุทธ์สกปรกของนางออกทะลุปรุโปร่ง "ท่าน... ท่านพูดเรื่องอะไร ข้าไม่เข้าใจ!" หลี่ชุ่ยเฟินเค้นเสียงสั่นเครือ พยายามเบือนหน้าหนี แต่ทว่ามือแกร่งของทหารองครักษ์หลวงที่ยืนคุมเชิงอยู่กลับล็อกใบหน้าของนางไว้อย่างมั่นคง อวี้ซินไม่ได้สนใจคำปฏิเสธนั้นแม้แต่น้อย นางขยับกายเข้าไปใกล้ รัศมีความเย็นชาแผ่ออกมาจากร่างราวกับไอหมอกเหนือยอดเขาหิมะ นิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนคีบเข็มเงินเล่มบางออกมาจากห่อผ้ากำมะหยี่ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสะท้อนผิวโลหะเป็นประกายวาววับ "พิษ 'ม่านราตรี' ที่เจ้าใช้ หากสัมผัสเพียงนิดอาจทำให้เหยื่อหัวใจหยุดเต้นในสามลมหายใจ แต่น่าเสียดาย... ความผิดพลาดของเจ้าคือการที่เจ้าลืมไปว่า ก่อนที่มันจะทำลายชีวิตคนอื่น มันได้ทิ้งร่องรอยไว้ในกระแสเลือดของเจ้าเองแล้ว" อวี้ซินแทงเข็มเงินลงไปที่ปลายนิ้วของหลี่ชุ่ยเฟินอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เมื่อดึงออกมา ปลายเข็มไม่ได้เป็นสีเงินวาวดังเดิม แต่กลับเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำปนเขียวอย่างเห็นได้ชัด ในจังหวะเดียวกันนั้น โจวเย่เฟิงที่ยืนพิงเสาเหล็กในมุมมืดก็ก้าวออกมา กลิ่นอายกดดันจากร่างกายของชายหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นไปอีกหลายเท่า "หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ เจ้ายังจะให้ข้าต้องเชิญเพชฌฆาตมางัดปากเจ้าอีกหรือไม่?" โจวเย่เฟิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก สายตาของเขามองหลี่ชุ่ยเฟินราวกับมองก้อนขยะที่ไร้ค่า หลี่ชุ่ยเฟินหัวเราะร่าออกมาอย่างเสียสติ ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองอวี้ซิน "ฮ่าๆๆ! ต่อให้เจ้าพิสูจน์ได้ว่าข้ามีพิษ แล้วอย่างไร? ฮ่องเต้กำลังรอความตายอยู่ หากเจ้าไม่ออกเดินทางไปถวายการรักษาเดี๋ยวนี้ ฮ่องเต้สิ้นพระชนม์... กองทัพของตระกูลข้าที่รอจังหวะอยู่จะเผาเมืองนี้ให้เป็นเถ้าถ่าน เจ้าคิดหรือว่าชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ ในห้องสอบสวนนี้จะช่วยชีวิตใครได้!" อวี้ซินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นางเก็บเข็มเงินลงในกระเป๋าเสื้อที่ดูธรรมดา แต่ในมิติวิเศษของนาง สารสกัดจากรากบัวหิมะหมื่นปีได้เตรียมพร้อมไว้ในขวดยาจิ๋วเรียบร้อยแล้ว นางหันไปสบตาโจวเย่เฟิง สายตาที่สื่อสารกันนั้นแทนคำพูดนับพัน "เย่เฟิง ดูแลนางให้ดี อย่าให้ตายก่อนที่ข้าจะกลับมา" อวี้ซินหมุนตัวเดินตรงไปที่ประตูไม้บานหนา เสียงรองเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง "แล้วเจ้าเล่า?" โจวเย่เฟิงถามขึ้น สุ้มเสียงมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ อย่างปิดไม่มิด "ข้าจะไปผ่าตัดกู้แผ่นดิน" อวี้ซินตอบโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องสอบสวนตกอยู่ในความเงียบงันที่แสนอึดอัด ทว่าในวินาทีที่อวี้ซินก้าวเท้าพ้นธรณีประตู เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบขององครักษ์อีกกลุ่มก็ดังสวนเข้ามา พวกเขาไม่ได้มาเพื่อพาตัวนางไปเข้าเฝ้าตามกำหนดการ แต่กลับมาพร้อมกับข่าวร้ายที่ทำให้อวี้ซินต้องชะงัก "หมอหลิน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... พระพันปีหลวงทรงมีรับสั่งให้กักตัวท่านทันที โดยกล่าวหาว่าท่านคือผู้สมคบคิดวางยาฮ่องเต้ร่วมกับสายลับต่างเมือง!" อวี้ซินหยุดกึก หัวใจของนางเต้นจังหวะเดียวกับความเย็นเฉียบที่แล่นปราดไปตามไขสันหลัง หลักฐานมัดตัวที่นางเพิ่งเปิดเผยออกมา กำลังถูกพลิกกลับมาเป็นดาบที่พุ่งเข้าใส่ตัวนางเองในวินาทีนี้... อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นไปกับชะตากรรมของหมอหญิงอัจฉริยะของเรานะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ