พิสูจน์ตัวเองด้วยผลงาน

"ถอยไป!" เสียงตวาดกร้าวของหลี่ชุ่ยเฟินดังสะท้อนก้องห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลโจว ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความสะใจปนสมเพช ขณะชี้ปลายนิ้วอันสั่นเทาไปยังร่างของหญิงชราที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ "หลินอวี้ซิน เจ้ามันก็แค่หมอเถื่อนที่บังเอิญจับพลัดจับผลูรักษาคนหายได้สักครั้งสองครั้ง อย่ามาทำเป็นอวดดีคิดจะลองของกับอาการโรคหอบหืดเรื้อรังของแม่สามีข้าเลย! หากนางเป็นอะไรไป เจ้าจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!" ความเงียบงันราวกับใบไม้ร่วงหล่นเข้าปกคลุมทั่วห้อง ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนทั้งสามด้วยความตื่นตระหนก อวี้ซินขยับตัวยืนขึ้นบังร่างของเย่เฟิงไว้ มือของนางยังคงกำเข็มเงินไว้แน่น พร้อมที่จะรับมือกับศึกหนักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ทว่า แทนที่จะหวาดกลัวตามที่อีกฝ่ายคาดหวัง มุมปากอิ่มของหลินอวี้ซินกลับยกย่องขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นเย็นเยียบจนหลี่ชุ่ยเฟินเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "หมอเถื่อนงั้นหรือ?" อวี้ซินทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลังจนผู้คนในห้องต้องเงี่ยหูฟัง "แล้วสตรีที่ปากกล้าแต่ไร้สมองเช่นเจ้า มีปัญญาแยกแยะความแตกต่างระหว่าง 'อาการกำเริบตามธรรมชาติ' กับ 'พิษจากสมุนไพรฤทธิ์ร้อน' ที่ถูกแอบใส่ลงในยาต้มเมื่อช่วงสายได้หรือไม่เล่า?" "เจ้า... เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร!" หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี ร้องเสียงหลงด้วยความร้อนรน "ข้า... ข้าจะไปทำร้ายแม่สามีตัวเองทำไม!" "ร้อนตัวเร็วจริืองนะ" โจวเย่เฟิงที่ยืนนิ่งเงียบมาตลอดเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ในป่าลึก เขาก้าวออกมายืนเคียงข้างภรรยา แผ่นหนากำยำแผ่รังสีคุกคามจนหลี่ชุ่ยเฟินไม่กล้าสบตา "ถ้าไม่อยากให้ข้าไปตามผู้ใหญ่บ้านมาตรวจสอบถ้วยยาที่ก้นครัว ก็หุบปากแล้วไसหัวไปซะ!" อวี้ซินไม่สนใจเสียงโวยวายของหญิงสาวจอมเจ้าเล่ห์อีก สมาธิทั้งหมดของนางถูกดึงกลับมายังร่างของแม่สามี—นางโจวผู้ชราภาพ ลมหายใจของอีกฝ่ายติดขัด ผิวหนังเริ่มเขียวคล้ำเนื่องจากออกซิเจนไปเลี้ยงสมองไม่เพียงพอ หากปล่อยไว้ช้ากว่านี้อีกเพียงเค่อเดียว ต่อให้เป็นเทพเซียนก็ยากจะยื้อชีวิตกลับมาได้ นางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ เข็มเงินยาวสามนิ้วก็ปรากฏขึ้นระหว่างปลายนิ้วเรียว *ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!* ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำราสายฟ้าแลบ อวี้ซินฝังเข็มลงบนจุดชีพจรสำคัญทั่วแผ่นหลังและหน้าอกของนางโจว ทักษะการฝังเข็มโบราณผสานกับพลังปราณบริสุทธิ์จากมิติลับถูกถ่ายทอดผ่านปลายเข็ม ดึงพิษร้อนที่ตกค้างในร่างกายให้ออกมาทางปลายนิ้วอย่างน่าอัศจรรย์ ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบห้อง เวลาผ่านไปชั่วก้านธูป เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าเนียนของอวี้ซิน นางไม่แม้แต่จะปาดมันทิ้ง สายตายังคงจับจ้องที่การเต้นของชีพจรใต้ผิวหนังอย่างใกล้ชิด *แค๊ก! แค๊ก!* เสียงไอแห้งๆ ดังขึ้น พร้อมกับที่นางโจวสำรอกเอาของเหลวสีดำคล้ำออกมาคำโต กลิ่นคาวเลือดและสมุนไพรพิษคละคลุ้งไปทั่วบริเวณทันที "แม่!" โจวเย่เฟิงปรี่เข้าไปประคองมารดาด้วยความห่วงใย ดวงตาคมเข้มฉายแววโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นว่าเปลือกตาที่ปิดสนิทของมารดาค่อยๆ ลืมขึ้นอย่างช้าๆ ลมหายใจที่เคยติดขัดกลับมาสม่ำเสมอเป็นปรกติ "อวี้... อวี้ซิน..." เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่อสะใภ้รองด้วยความอ่อนแรง แต่นัยน์ตาฝ้าฟางคู่นั้นกลับเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ "ข้า... ข้าหายใจ... โล่งขึ้นแล้ว..." หลี่ชุ่ยเฟินที่แอบมองอยู่มุมห้องหน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ ขาสั่นพับจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ นางไม่คาดคิดเลยว่าสตรีที่นางจงเกลียดจงชังจะมีความสามารถถึงเพียงนี้! อวี้ซินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก นางเก็บเข็มเงินเข้าถุงผ้าอย่างประณีต ก่อนจะหันไปสบตากับสามีด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "ท่านแม่ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แค่ต้องพักผ่อนและดื่มยาบำรุงที่ข้าจะต้มให้สักสามวันก็หายเป็นปกติ" อวี้ซินกล่าวเสียงดังฟังชัด ให้ทุกคนในห้องได้ยินทั่วกัน ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ท่ามกลางความโล่งอกของทุกคน จู่ๆ บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เมื่อชายชราในชุดเสื้อคลุมสีเทาเข้ม ผู้มีศักดิ์เป็นหมอประจำตำบลซึ่งถูกเชิญมาดูใจนางโจวเมื่อครู่ ก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับห่อกระดาษไขปริศนาในมือ สีหน้าของเขาเคร่งเครียดจนน่ากลัว และสิ่งที่เขาเอ่ยออกมาในวินาทีต่อมา ก็ทำให้หัวใจของทุกคนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม... "ช้าก่อน... ยาที่นางเพิ่งสำรอกออกมาเมื่อครู่นี้ มิใช่พิษธรรมดา แต่เป็น 'รากบัวอัคคี' ชนิดเดียวกับที่ใช้ลอบสังหารขุนนางในเมืองหลวงเมื่อสิบปีก่อน!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่คอยติดตามและเป็นกำลังใจให้อวี้ซินเสมอนะคะ