อุปสรรคทางครอบครัว

“ถอยออกไปค่ะ หากท่านยังขวางทางข้าอยู่แบบนี้ เลือดในกายของเขาจะแข็งตัวจนหมอเทวดาจากที่ไหนก็ช่วยไม่ได้แล้ว!” เสียงของหลินอวี้ซินไม่ได้ดัง แต่กลับเฉียบขาดและเต็มไปด้วยอำนาจกดดันจนแม่เฒ่าโจวที่ยืนบังทางเข้าเรือนไม้ซอมซ่อถึงกับชะงักไปชั่วขณะ นางจ้องมองร่างสูงใหญ่ของโจวเย่เฟิงที่นอนแผ่หราอยู่บนเตียงไม้ไผ่ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นสมุนไพรแปลกประหลาดอบอวลไปทั่วห้อง ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนแทบมองไม่เห็นการขยับของหน้าอก “เจ้า! นังหมอผี! เจ้าวางยาอะไรลูกชายข้ากันแน่ ถึงได้มาทำท่าทางโอ้อวดสั่งข้าอยู่แบบนี้!” แม่เฒ่าโจวแผดเสียงแหลมสูง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยบิดเบี้ยวด้วยความเกลียดชัง นางก้าวเข้ามาหมายจะกระชากแขนอวี้ซิน แต่ถูกสายตาเย็นชาของหญิงสาวตวัดกลับจนต้องหยุดชะงัก อวี้ซินไม่ได้เสียเวลาต่อล้อต่อเถียง นิ้วเรียวสวยปักเข็มเงินเล่มยาวลงบนจุดชีพจรที่คอของโจวเย่เฟิงอย่างแม่นยำ ปลายเข็มสั่นระริกตามแรงส่งของปราณที่นางเค้นออกมาจากมิติวิเศษ “ถ้าท่านรักลูกชายคนนี้จริง ก็จงเงียบปากเสีย ถ้าข้าพลาดไปเพียงมิลลิเมตรเดียว คนที่จะต้องจองศาลาวัดในคืนนี้ ไม่ใช่ข้า… แต่เป็นเขา” ภายในห้องเงียบลงกะทันหัน เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของหญิงชราที่พยายามระงับอารมณ์ ขณะที่หลี่ชุ่ยเฟินซึ่งยืนหลบมุมอยู่ด้านหลัง บีบผ้าเช็ดหน้าในมือจนยับยู่ยี่ นัยน์ตาของนางฉายแววสมน้ำหน้าลึกๆ หากเย่เฟิงตายเพราะฝีมือของนังหมอชั้นต่ำคนนี้ อวี้ซินจะต้องโทษประหารชีวิต และนั่นคือสิ่งที่นางปรารถนาที่สุด อวี้ซินไม่ได้สนใจสายตาของใคร นางหลับตาลงสัมผัสถึงพิษร้ายที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือดของโจวเย่เฟิง พิษชนิดนี้ไม่ใช่พิษธรรมดา แต่เป็นพิษจากสมุนไพรโบราณที่หายสาบสูญไปนับร้อยปี ผู้ที่สามารถเข้าถึงของสิ่งนี้ได้ ต้องเป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดตัวเขาไม่น้อย… หรืออาจจะเป็นคนในบ้านที่กำลังยืนจ้องมองนางอยู่นี่เอง "ชุ่ยเฟิน" อวี้ซินเอ่ยขึ้นโดยไม่ลืมตา เสียงเรียบเรื่อยแฝงความนัย "เจ้าบอกว่าเจ้าไปเก็บผักป่ามาให้เขาดื่มเมื่อเช้า กลิ่นของรากหญ้าหนามพิษที่ติดอยู่บนแขนเสื้อเจ้า... มันช่างหอมหวลเสียจริงนะ" หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี มือที่ถือผ้าเช็ดหน้าเริ่มสั่นเทา "เจ้า... เจ้าพูดยังไงน่ะ! ข้าแค่ไปเก็บผักมาทำแกง! อย่ามาใส่ร้ายข้าเพียงเพราะเจ้าช่วยเขาไม่ได้!" "ข้ายังไม่ได้บอกเลยว่าข้าช่วยไม่ได้" อวี้ซินลืมตาขึ้น นัยน์ตาคู่นั้นเย็นเยียบราวกับธารน้ำแข็ง "ข้าแค่กำลังสงสัยว่า ทำไมหญิงสาวที่เพียบพร้อมอย่างเจ้า ถึงได้มีกลิ่นของสมุนไพรพิษที่ต้องใช้เวลาสกัดนานกว่าเจ็ดวันติดตัวมาได้" แม่เฒ่าโจวหันไปมองชุ่ยเฟินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความหวาดระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในบรรยากาศที่บีบคั้น อวี้ซินดึงเข็มเงินออกมา เลือดสีดำคล้ำพุ่งกระฉูดออกมาจากร่างของเย่เฟิง กลิ่นเหม็นเน่าฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจนแม่เฒ่าโจวต้องปิดจมูกร้องกรีด แต่ชายหนุ่มที่นอนแน่นิ่งกลับเริ่มขยับนิ้วมือเบาๆ อวี้ซินหยิบหยกโอสถออกจากมิติอย่างแนบเนียน ฝนลงในน้ำสะอาดแล้วกรอกใส่ปากเขาอย่างใจเย็น นางรู้ดีว่าอุปสรรคไม่ได้มีแค่เรื่องของหัวใจ แต่ครอบครัวของโจวเย่เฟิงคือกับดักขนาดใหญ่ที่ซ่อนคมมีดไว้ในรอยยิ้ม และการที่นางช่วยชีวิตเขาในครั้งนี้ คือการประกาศสงครามกับเบื้องหลังของตระกูลโจวอย่างเต็มตัว ทว่าในจังหวะที่โจวเย่เฟิงเริ่มลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เสียงฝีเท้าหนักๆ ของรองเท้าคอมแบทหลายคู่ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูเรือน เสียงปืนถูกขึ้นลำดังชัดเจน พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนที่ฟังดูทรงอำนาจเอ่ยขึ้น "ในฐานะหัวหน้าหน่วยรักษาความสงบประจำเขต... ข้าได้รับรายงานว่ามีการใช้สมุนไพรต้องห้ามและกระทำการอันตรายต่อชีวิตทหารของชาติ ขอเชิญแม่นางหลิน ไปให้ปากคำกับเราที่สถานีด้วย" อวี้ซินหันไปมองประตู รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา เพราะร่างที่ยืนอยู่หน้าสุดไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'บิดา' ของโจวเย่เฟิง ผู้ที่จ้องจะกำจัดนางออกไปจากชีวิตของลูกชายมาโดยตลอด "ท่านพ่อ..." เสียงแหบพร่าของโจวเย่เฟิงดังขึ้นจากเตียง เขาพยายามยันกายลุกขึ้น แม้ใบหน้าจะยังซีดเผือด แต่สายตาของเขากลับดุดันราวกับราชสีห์ที่พร้อมจะปกป้องอาณาเขตของตน "หากท่านกล้าแตะต้องนางแม้แต่เส้นผมเดียว อย่าหาว่าลูกเนรคุณคนนี้จำไม่ได้ว่าใครเป็นผู้ให้กำเนิด" ความเงียบงันเข้าปกคลุมทั่วห้อง ทุกสายตาจับจ้องไปที่คนทั้งสาม อวี้ซินขยับตัวยืนขึ้นบังร่างของเย่เฟิงไว้ มือของนางยังคงกำเข็มเงินไว้แน่น พร้อมที่จะรับมือกับศึกหนักที่เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินมาจนถึงตอนนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ