ความจริงของมิติ

ความเงียบงันภายในห้องเก็บสมุนไพรหลังเรือนพักดูจะหนักอึ้งเสียยิ่งกว่าภูเขาทั้งลูก กลิ่นอายของรากโสมป่าและยาสมุนไพรแห้งคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ จากภายนอก ทว่าสิ่งเดียวที่ดึงดูดทุกประสาทสัมผัสของหลินอวี้ซินในยามนี้ คือรอยสักสีแดงชาดที่หัวไหล่ของชายหนุ่มตรงหน้า ดวงตาของโจวเย่เฟิงในยามนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหรือความระแวดระวังเช่นทุกครา ประกายในนัยน์ตาคู่นั้นลึกล้ำราวกับห้วงสมุทรที่ซ่อนความลับนับพันปี เขาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเสื้อทหารสีเขียวขี้ม้าออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยสัญลักษณ์โบราณที่กำลังเรืองแสงเรื่อๆ ราวกับมีชีวิตภายใต้ผิวหนัง "เธอสงสัยมานานมิใช่หรือ... ว่าเหตุใดสตรีจากยุคพันปีเช่นเธอ จึงมาอุบัติขึ้น ณ ที่แห่งนี้" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงไว้ด้วยความสั่นพร่าเล็กน้อยที่เขาพยายามปกปิด หลินอวี้ซินก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจในอกเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้ทางแพทย์แผนปัจจุบันและตำราโบราณนับร้อยเล่มในหัวตีรันกันวุ่นวาย รอยสักนั้น... มันคือ "ผนึกโอสถบรรพกาล" สัญลักษณ์ที่บันทึกไว้ในหน้ากระดาษขาดวิ่นของคัมภีร์ตระกูลหลินที่เธอเคยศึกษาในชาติก่อน "ท่าน... หรือว่าท่านคือ..." อวี้ซินริมฝีปากสั่นระริก สมองของเธอกำลังประติดประต่อเรื่องราวทั้งหมด ตั้งแต่วันแรกที่ทะลุมิติมายังหมู่บ้านชนบทแห่งนี้ ความบังเอิญที่มิติวิเศษเปิดออกอย่างไร้เหตุผล และสายตาที่คอยปกป้องเธอในยามวิกฤตจากคนอย่างหลี่ชุ่ยเฟิน ทุกอย่างไม่ใช่ความบังเอิญ! "ข้าไม่ได้บังเอิญมารอเธอที่นี่" โจวเย่เฟิงก้าวเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วกร้านแดดของชายชาติทหารแตะลงบนข้อมือของเธอเบาๆ จุดที่ชีพจรเต้นระรัว "แต่ข้าคือคนผู้เดียวที่หลอมรวมดวงจิตและคอยเปิดประตูมิติ เพื่อดึงวิญญาณของยอดแพทย์ผู้,มีศรัทธาสูงส่งเช่นเธอข้ามเวลามา เพื่อหยุดยั้งหายนะที่จะเกิดขึ้นในยุคนี้" อวี้ซินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าหัวใจของเธอกำลังไหววับ ภายใต้สถานการณ์ที่ยากลำบากในยุค 70 การต้องเผชิญหน้ากับความจริงข้อนี้มันหนักหนาเกินกว่าจะรับไหว แต่วิญญาณความเป็นหมอในตัวเธอกลับเรียกร้องหาเหตุผล "ถ้าเช่นนั้น... รอยสักนั่นกำลังบอกอะไร? ทำไมต้องเป็นฉัน ทำไมต้องยุคนี้?" โจวเย่เฟิงยังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบ เสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงทุบประตูด้านนอกก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเคร่งเครียดเสียก่อน "พี่เย่เฟิง! ท่านอยู่ในนั้นหรือไม่ เจ้าค่ะ? ฉันเห็นคนร้ายหลบหนีมาทางนี้ รีบเปิดประตูให้ฉันเถอะนะ!" เสียงแหลมสูงของหลี่ชุ่ยเฟินดังแทรกเข้ามา พร้อมกับเสียงพยายามบิดกลอนประตูจากด้านนอก แรงกระแทกทำให้บานไม้เก่าๆ สั่นสะเทือน อวี้ซินขมวดคิ้วมุ่น ความโกรธระคนรำคาญพุ่งพล่าน นاتیงสารเลวนี่ช่างเลือกเวลาโผล่มาเสียจริง จังหวะชีวิตของเธอกำลังจะไขปริศนาครั้งใหญ่แท้ๆ โจวเย่เฟิงขบกรามแน่น ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันขึ้นมาวูบหนึ่ง เขารีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมาสบตาอวี้ซินด้วยแววตาที่หนักแน่นและจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหนๆ "อย่าเพิ่งเชื่อคำพูดของใคร... และอย่าเพิ่งไว้วางใจผู้ใด แม้กระทั่งคนใกล้ตัวของเธอเอง" พูดจบ โจวเย่เฟิงก็หันไปเปิดประตูด้านหลังที่เชื่อมต่อกับแนวป่าทึบ ร่างสูงใหญ่หายลับไปในความมืดของราตรีที่สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอีกระลอก ทิ้งให้อวี้ซินยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายสมุนไพรและปริศนาที่ยังไม่ทันได้คลี่คลาย ปัง! ประตูไม้ด้านหน้าถูกกระแทกจนเปิดผาง หลี่ชุ่ยเฟินก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและสงสัย กวาดสายตามองไปทั่วห้องรกๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าอันนิ่งสงบของหลินอวี้ซิน "พี่อวี้ซิน... ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ เหตุใดท่านถึงมาอยู่ในห้องเก็บสมุนไพรคนเดียวเล่าเจ้าคะ? แล้วเมื่อครู่... ฉันเหมือนเห็นผู้ชายอยู่ที่นี่... หรือว่าท่านกำลังแอบนัดพบชู้รักที่เป็นสายลับต่างชาติกันแน่!" หลี่ชุ่ยเฟินยิ้มเยาะด้วยความสะใจ แววตาเต็มไปด้วยแผนการชั่วร้ายที่เตรียมจะประกาศให้ชาวบ้านทั้งคอมมูนรู้ในเช้าวันพรุ่งนี้ หลินอวี้ซินหันกลับมาเผชิญหน้ากับคู่ปรับตัวฉกาจ แววตาของแพทย์หญิงผู้ทรงภูมิไม่มีความตื่นตระหนกหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เธอยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ก้าวเข้าไปหาหลี่ชุ่ยเฟินทีละก้าว ช้าๆ ทว่ากดดันจนอีกฝ่ายต้องผถอยหลังรูด "เจ้าอยากรู้จริงๆ หรือว่าเมื่อครู่นี้... มีใครอยู่ในห้องนี้กับฉันบ้าง?" อวี้ซินกระซิบเสียงต่ำ เยียบเย็นเสียจนหลี่ชุ่ยเฟินรู้สึกสันหลังวาบราวกับมีเข็มนับพันเล่มมาทิ่มแทง ทว่าก่อนที่อวี้ซินจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงเคาะประตูบ้านพักด้านหน้าก็ดังขึ้นสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงตะโกนของผู้ใหญ่บ้านที่ดังลั่นทะลุสายฝนเข้ามาว่า— "หลินอวี้ซิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนพบหลักฐานว่าเธอแอบซุกซ่อน 'ยาต้องห้าม' ไว้ในครอบครอง โทษฐานนี้คือการทรยศต่อพรรค เธอต้องถูกจับกุมตัวทันที!" ________________________________________ ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและไขปริศนามิติเวลาไปพร้อมกับอวี้ซินนะคะ!