การพบพานที่คาดไม่ถึง

“คุณ... คุณไม่ใช่โจวเย่เฟิง” น้ำเสียงของอวี้ซินสั่นพร่าขณะก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังไม้ที่เย็นเฉียบ ความเย็นนั้นแล่นปราดเข้าสู่กระดูกสันหลัง แต่ความเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งตรงหน้ากลับน่ากลัวยิ่งกว่า ชายหนุ่มที่เธอก้าวเข้ามาในห้องเก็บของใต้ดินพร้อมกัน บัดนี้กำลังยืนนิ่งเงียบ แสงจากตะเกียงน้ำมันก๊าดที่เธอถืออยู่สั่นไหวไปมาตามแรงมือที่สั่นเทา เงาของเขาบนผนังดูบิดเบี้ยวราวกับปีศาจที่กำลังเริงระบำ ดวงตาคู่นั้น... ที่เธอเคยคิดว่ามันเปี่ยมด้วยความจริงใจ บัดนี้กลับฉายแววว่างเปล่าและคมกริบดุจใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลึกเข้าสู่ขั้วหัวใจ “ช่างสังเกตสมกับเป็นหมอจริงๆ เลยนะ อวี้ซิน” คำพูดนั้นไม่ได้ออกมาจากน้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคย แต่มันเป็นโทนเสียงที่ราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยจริตจะก้านที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด อวี้ซินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก เธอรู้จักน้ำเสียงนี้... มันคือน้ำเสียงของ ‘จางเยว่’ เพื่อนสนิทในชาติก่อนที่ตายไปพร้อมกับเธอในเหตุการณ์เครื่องบินตกท่ามกลางพายุหิมะ! “จางเยว่? เธอ... เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” อวี้ซินเค้นเสียงออกมาแทบไม่เป็นคำ ชายตรงหน้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือมาแตะที่ข้างแก้มของตนเอง ผิวหนังบริเวณนั้นดูเหมือนจะขยับเขยื้อนไปตามแรงนิ้ว เขาค่อยๆ ลอกแผ่นหนังเทียมบางเฉียบออก เผยให้เห็นใบหน้าเรียวสวยที่ติดจะดูเหยียดหยามโลกที่เธอจำได้ดีแม่นยำ “ทะลุมิติมาน่ะเหรอ? คำเชยๆ แบบนั้นน่ะเหรอที่เธอใช้เรียกชะตากรรมของพวกเรา” จางเยว่ในร่างชายหนุ่มแสยะยิ้ม “ฉันมาถึงที่นี่ก่อนเธอตั้งสามปี มาพร้อมกับความทรงจำที่ยังเปื้อนเลือด และความแค้นที่เธอก็รู้ดีว่ามันจบลงที่ตรงไหน... ที่ห้องผ่าตัดห้องนั้นไงล่ะ” อวี้ซินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ กลิ่นคาวเลือดที่โชยมาจากมุมมืดของห้องเก็บของเริ่มรุนแรงขึ้น เธอสังเกตเห็นรอยเลือดเป็นทางยาวที่ลากผ่านพื้นดินไปยังหีบไม้เก่าแก่ที่วางอยู่ด้านในสุด “เธอทำอะไรกับเฉินไห่กัว?” เธอพยายามควบคุมสติ วิชาฝังเข็มในมิติวิเศษของเธอทำงานอัตโนมัติ นิ้วมือแตะเข้าที่จุดชีพจรที่แขนเสื้อ เตรียมพร้อมรับมือกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้น “เฉินไห่กัวเหรอ? อ้อ... เจ้าเศษสวะที่คอยตามรังควานเธอน่ะหรือ” จางเยว่เดินวนรอบตัวเธออย่างเชื่องช้า “เขาก็แค่เหยื่อที่โง่เขลาพอจะเดินเข้ามาติดกับดักในเขตที่ฉันวางยาพิษไว้ เขายังไม่ตายหรอก อวี้ซิน... แต่เขากำลังกลายเป็นเครื่องมือที่จะทำลายชีวิตอันสงบสุขในยุค 70 ของเธอให้พังพินาศในเร็ววันนี้” “ทำไมต้องทำแบบนี้? เราเคยเป็นเพื่อนกัน!” “เพื่อน?” จางเยว่หยุดฝีเท้าตรงหน้าเธอ แววตาของหญิงสาวในร่างชายหนุ่มวาวโรจน์ด้วยความเกลียดชัง “ในวินาทีที่เครื่องบินกำลังจะตก เธอดึงร่มชูชีพอันเดียวไปครอง แล้วปล่อยให้ฉันตกลงไปตายคนเดียว... นั่นหรือคือคำนิยามของเพื่อนที่เธอจะบอกกับฉัน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องเก็บของใต้ดิน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของอวี้ซินที่ปะทะกับความจริงอันโหดร้าย เธอไม่เคยทำแบบนั้น แต่ความทรงจำของจางเยว่ถูกบิดเบือนไปจนหมดสิ้นด้วยความอาฆาตแค้น หรือว่ามีใครบางคน... หรือพลังบางอย่างที่ดึงพวกเธอมาที่นี่เพื่อจุดประสงค์บางอย่างที่มากกว่าการใช้ชีวิตใหม่ “ฉันไม่ได้ทำ...” อวี้ซินพยายามจะอธิบาย แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังสะท้อนมาจากทางเข้าด้านบน พร้อมกับเสียงของหลี่ชุ่ยเฟินที่ตะโกนก้อง “ตรวจดูให้ดี! ฉันเห็นอวี้ซินเดินเข้ามาในนี้กับผู้ชาย ถ้าจับได้ว่านางทำเรื่องผิดศีลธรรมชื่อเสียงของนางในหมู่บ้านนี้ก็ต้องจบสิ้น!” จางเยว่ยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาหยิบเข็มพิษขนาดจิ๋วขึ้นมาสะบัดในมือ แสงไฟจากตะเกียงสะท้อนกับเข็มจนเป็นประกายวับวาว “เอาล่ะ หมออวี้... คืนนี้เธอจะเลือกอะไร? จะสารภาพว่าฆ่าเฉินไห่กัวเพื่อให้พวกชาวบ้านรุมประชาทัณฑ์ หรือจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างให้ฉันควบคุมชีวิตของเธอตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป?” ในจังหวะที่อวี้ซินกำลังจะตัดสินใจ แผ่นไม้ที่กั้นอยู่ตรงมุมห้องก็พังครืนลงมา ร่างที่โชกเลือดของเฉินไห่กัวถูกเหวี่ยงออกมาจากความมืด พร้อมกับเงาร่างของชายอีกคนหนึ่งที่ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของจางเยว่... คนผู้นั้นสวมเครื่องแบบทหารที่คุ้นตา และในมือของเขาคือกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ขมับของจางเยว่จนอีกฝ่ายตัวแข็งทื่อ “ปล่อยมือจากเธอซะ จางเยว่” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบนั้นทำให้อวี้ซินหยุดหายใจ เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือโจวเย่เฟิงตัวจริง ที่ดวงตาของเขากลับปรากฏรอยสักลึกลับสีแดงชาดที่หัวไหล่ ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอเคยเห็นในตำราแพทย์โบราณที่สาบสูญไปนับพันปี! อวี้ซินหมอยายุค 70 หวังว่าบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ใจเต้นแรงไปพร้อมกับความลับที่เพิ่งเปิดเผยนะคะ