สัญญาณเตือนภัย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นเหม็นเน่าที่ลอยอวลอยู่เหนือหอพักคนงานเหมือง ไม่ใช่กลิ่นของความสกปรกธรรมดา—มันคือกลิ่นอายของความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ หลินอวี้ซินกดปลายนิ้วลงบนชีพจรของเด็กชายวัยเจ็ดขวบตรงหน้า แรงเต้นที่ควรจะมั่นคงกลับแผ่วเบาและเต้นรัวผิดจังหวะ ผิวหนังของเด็กน้อยแห้งกรากแต่กลับมีผื่นสีม่วงคล้ำกระจายตัวเป็นวงกว้างบริเวณลำคอ ลมหายใจที่หอบกระชั้นเป่ารดฝ่ามือของเธอเต็มไปด้วยไอความร้อนที่ร้อนราวกำลังแผดเผาจากภายใน "อวี้ซิน... ลูกฉันเป็นอะไรกันแน่ หมออนามัยบอกว่าเป็นแค่ไข้หวัดเปลี่ยนฤดูกาลไม่ใช่หรือ?" ผู้เป็นแม่สะอื้นไห้จนตัวโยน สองมือที่หยาบกร้านกำชายเสื้อกาวน์สีขาวของเธอแน่นราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้ายในชีวิต "ถ้าเป็นแค่ไข้หวัดจริง ชีพจรเด็กคนนี้คงไม่เต้นผิดจังหวะจนน่ากลัวแบบนี้ค่ะ" อวี้ซินกล่าวเสียงเรียบ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นลวดทองฉายแววเคร่งเครียดอย่างปิดไม่มิด เธอดึงเข็มเงินชุดใหญ่ออกมาจากกระเป๋าผ้าแพร ปักลงตามจุดฝังเข็มสำคัญเพื่อสกัดกั้นพิษไข้ที่กำลังลุกลามเข้าสู่กระแสเลือดอย่างรวดเร็ว นี่ไม่ใช่ไข้ธรรมดา... มันคืออาการของพิษโลหิตเป็นพิษเฉียบพลันจากเชื้อโรคที่ไม่ทราบชนิด ลักษณะของผื่นและอาการเกร็งกระตุกแบบนี้ เธอเคยอ่านเจอในตำราแพทย์แผนโบราณราชสำนักที่บันทึกไว้เมื่อหลายร้อยปีก่อน—โรคอหิวาต์ทมิฬที่เคยคร่าชีวิตผู้คนนับหมื่นในมณฑลทางใต้! ทว่า ที่นี่คือคอมมูนยุคเจ็ดสิบ ที่ซึ่งระบบสาธารณสุขยังเข้าไม่ถึง และการคมนาคมถูกตัดขาดด้วยดินโคลนจากฝนที่ตกติดต่อกันมาสามวันสามคืน "ถอยไป!" เสียงตวาดห้วนๆ พร้อมกับแรงผลักที่พยายามแทรกเข้ามาทำให้บรรยากาศภายในห้องพักแคบๆ ยิ่งตึงเครียด หลี่ชุ่ยเฟินก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเยาะเย้ย มือข้างหนึ่งยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นปิดจมูกท่าทางรังเกียจเดียดฉันท์ ดวงตาคู่คมกวาดมองสภาพแวดล้อมด้วยความสะใจ "หลินอวี้ซิน เธอคิดจะทำอะไรกับเด็กคนนี้อีก? แค่จ่ายยา สมุนไพรต้มบ้านๆ ของเธอยังรักษาไม่หาย จนชาวบ้านเขาซุบซิบนินทากันทั้งคอมมูนแล้วว่าเธอเป็นหมอเถื่อนที่รอวันฆ่าคน หากเด็กคนนี้ตายคาเตียงขึ้นมา ความผิดนี้เธอจะรับไหวหรือ?" คำพูดของหลี่ชุ่ยเฟินจงใจเปล่งเสียงให้ดังพอที่ฝูงชนที่มุงดูอยู่ด้านนอกได้ยินชัดเจน เสียงซุบซิบและสายตากังขาเริ่มดังระงมขึ้นทีละน้อย ความหวาดกลัวต่อโรคภัยกำลังถูกความไร้เดียงสาและอคติครอบงำ ผู้คนเริ่มถอยห่างจากห้องพักนี้ราวกับมันเป็นหลุมศพ อวี้ซินไม่ได้หันกลับไปมองแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยังคงหมุนเข็มเงินด้วยความแม่นยำขั้นสุดยอด หยาดเหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายขึ้นตามไรผมของเธอ แต่สมาธิไม่มีวอกแวกแม้แต่นินเดียว "ถ้าไม่อยากติดโรคจนต้องไปนอนสำลักเลือดตายตามเด็กคนนี้ ก็หุบปากแล้วไसออกไปซะค่ะ" อวี้ซินเอ่ยเสียงเย็นเฉียบ โดยไม่แม้แต่จะปรายตาแล "หรือถ้าคุณมีความรู้ทางการแพทย์มากกว่าฉัน จะเข้ามาตรวจแทนก็ได้นะ... เชิญค่ะ?" หลี่ชุ่ยเฟินหน้าถอดสี ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของคู่ปรับ "เธอกล้าดียังไง..." "พอได้แล้ว!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นท่ามกลางความโกลาหล โจวเย่เฟิงก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดทหารเปียกชื้น ไหล่กว้างแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายอันตรายที่ทำให้ทุกคนต้องหุบปากเงียบโดยพลัน สายตาคมกริบราวกับพยัคฆ์กวาดมองฝูงชนด้านนอก ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของภรรยาในนาม เขาสลัดเสื้อคลุมกันฝนออก คุกเข่าลงข้างกายอวี้ซินอย่างไร้ความลังเล มือหนาส่งผ้าสะอาดซับเหงื่อบนหน้าผากให้เธออย่างเบามือ "ข้างนอกฉันสั่งคนปิดล้อมพื้นที่แล้ว ไม่มีใครเข้าออกได้จนกว่าเธอจะอนุญาต... มันคือโรคอะไร?" อวี้ซินเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาที่ปกติมักจะสงบนิ่ง กลับฉายความกังวลลึกซึ้งที่หาได้ยากยิ่ง เธอยื่นปลายนิ้วที่แตะคราบเลือดบนตัวเด็กให้เขาดู "ไม่ใช่แค่คนในหอพักนี้ค่ะ เย่เฟิง... เชื้อโรคนี้แพร่ผ่านทางน้ำและอากาศได้ ตอนที่ฉันเดินมาที่นี่ ฉันเห็นบ่อน้ำกลางคอมมูนมีฟองอากาศแปลกประหลาดผุดขึ้นมาแล้ว" หัวใจของโจวเย่เฟิงกระตุกวูบ ทหารในสังกัดของเขาหลายนายดื่มน้ำจากบ่อดินนั้นเมื่อเช้า ในวินาทีนั้นเอง เสียงเคาะเกราะไม้ไผ่เตือนภัยยามวิกาลก็ดังสนั่นหวั่นไหวจากหอสังเกตการณ์กลางหมู่บ้าน ตามด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงฝีเท้าวิ่งอลหม่านจากทุกทิศทุกทาง ประตูไม้เก่าแก่ถูกกระชากเปิดผางด้วยฝ่ามือของหัวหน้าคอมมูนที่มีใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ "หมอหลิน... ผู้กองโจว! แย่แล้วครับ... คนงานเหมืองชุดกะดึกกว่าห้าสิบคน อยู่ๆ ก็ล้มฟุบสำลักเลือดกลางลานกว้าง... ผิวหนังพวกเขากลายเป็นสีม่วงคล้ำเหมือนกันหมดทุกคนแล้ว!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเอาใจช่วยหมอหลินของเราเสมอนะคะ