ความรักที่หนักแน่น

กลิ่นอายฉุนกานพลูและโสมคนตSงป่าผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของบ้านดินเก่าๆ ในกองพลน้อยที่เจ็ด ยามนี้ไม่ได้ทำให้หลินอวี้ซินรู้สึกผ่อนคลายดังเช่นทุกครา นิ้วเรียวบางที่กำลังคีบเข็มเงินยาวสามนิ้วสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะน้ำหนักของทางเลือกที่วางอยู่บนบ่าของนางในยามวิกาลเช่นนี้ "อวี้ซิน... เจ้าแน่ใจแล้วหรือ?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง โจวเย่เฟิงก้าวออกมาจากเงาสลัว ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการเดินทางข้ามภูเขามาตลอดทั้งคืน เสื้อผ้าชุดทหารสีเขียวเข้มเปรอะเปื้อนโคลนและคราบเขม่า แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในบึงลึก บัดนี้กลับไหวระริกด้วยความกังวลที่เขาพยายามปิดบังไว้อย่างมิดชิด หลินอวี้ซินวางเข็มเงินลงบนโต๊ะไม้ไผ่เสียงดังกระทบกันเบาๆ นางเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม นัยน์ตาดำขลับฉายแววเด็ดเดี่ยวที่ยากจะหาผู้ใดเทียบ "ถ้าฉันเลือกเดินทางกลับปักกิ่งตามใบส่งตัวของกองอำนวยการในวันพรุ่งนี้ คนที่นี่จะทำอย่างไรคะ เย่เฟิง?" น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทว่าทรงพลัง "เด็กๆ ในหมู่บ้านที่ยังป่วยด้วยโรคไข้ป่า โรคข้ออักเสบเรื้อรังของผู้เฒ่าหลี่ หรือแม้แต่บาดแผลที่หลังของท่าน... ใครจะเป็นคนดูแล?" "แต่คนที่ปักกิ่งกำลังรอเจ้า! ครอบครัวของเจ้า... และอนาคตที่สดใสในโรงพยาบาลใหญ่..." โจวเย่เฟิงก้าวเข้าไปใกล้ นางได้กลิ่นอายฝนและกลิ่นเหงื่อของผู้ชายที่ตรากตรำทำงานหนักเพื่อปกป้องนางมาตลอด มือใหญ่เอื้อมออกไปหมายจะกุมมือบาง แต่แล้วก็ชะงักค้างไว้กลางอากาศราวกับไม่กล้าแตะต้องสิ่งล้ำค่า อวี้ซินเป็นฝ่ายขยับเข้าหาเสียเอง นางใช้มือเรียวบางคว้ามือหยาบกร้านของเขามาวางแนบไว้ที่ข้างแก้มของตนเอง ความอบอุ่นจากฝ่ามือของชายหนุ่มส่งผ่านเข้ามา ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างมาตลอดการเดินทางข้ามมิติเกิดความรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด "อนาคตที่ไหนเล่าจะสำคัญเท่ากับปัจจุบัน... และสำคัญเท่ากับคนที่ยืนอยู่ตรงนี้" อวี้ซินกล่าวเบาๆ แต่หนักแน่นทุกถ้อยคำ "ฉันเคยสูญเสียทุกอย่างมาแล้วในโลกเก่า ฉันรู้ซึ้งดีว่าการมีชีวิตอยู่โดยปราศจากคนที่หัวใจผูกพันนั้นว่างเปล่าเพียงใด ฉันจะไม่ยอมเดินหนีไปเด็ดขาด" โจวเย่เฟิงสูดหายใจเข้าลึก ร่างกายกำยำสั่นเทาเล็กน้อย ความกดดันและภาระหน้าที่ในฐานะทหารหาญ รวมถึงคำสั่งย้ายหน่วยที่อาจจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะเห็นแก่ตัวรั้งนางไว้ แต่ในยามนี้ คำพูดของหญิงสาวกลับทลายกำแพงในใจเขาทั้งหมด ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มแดงก่ำขึ้นเล็กน้อย เขาโอบกอดร่างบางเข้ามาแนบอกแน่น ราวกับต้องการหลอมรวมนางให้เป็นเนื้อเดียวกับลมหายใจ "เจ้าช่างดื้อรั้นเสียจริง... หลินอวี้ซิน" เสียงกระซิบพร่าเลือนข้างใบหูเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น "ถ้าเจ้าเลือกอยู่ที่นี่... ไม่ว่าใครหน้าไหนในเมืองหลวงหรือในกองพลที่จะเข้ามากลั่นแกล้งเจ้า ข้า... โจวเย่เฟิง จะใช้ชีวิตของข้าเป็นเดิมพันเพื่อปกป้องเจ้าเอง" "ฉันไม่ต้องให้ใครมาปกป้องฝ่ายเดียวหรอกค่ะ" อวี้ซินแย้มยิ้มบางๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันด้วยความมั่นใจ นางผละออกจากอ้อมอกอุ่นเพื่อหยิบขวดหยกขาวขนาดเล็กออกมาจากมิติวิเศษ กลิ่นหอมเย็นของโอสถทิพย์โชยตลบอบอวลไปทั่วห้องทันที "จำยาทาแผลที่ฉันปรุงให้คุณเมื่อเดือนก่อนได้ไหมคะ? ฝีมือการแพทย์ของฉันไม่ใช่สิ่งที่คนพวกนั้นจะรังแกได้ง่ายๆ หรอกนะ" บรรยากาศที่เคยตึงเครียดผ่อนคลายลงชั่วขณะ ทว่าความเงียบสงบยามวิกาลก็ถูกทำลายลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังวิ่งตรงมายังบ้านดินของนาง! *ปึง! ปึง! ปึง!* เสียงทุบประตูไม้เก่าๆ ดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงแหลมสูงของหลี่ชุ่ยเฟินที่ตะโกนแผดเผาเข้ามาจากด้านนอก "หลินอวี้ซิน! นังหมอเถื่อน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! มีคนรายงานว่าเธอลักลอบเก็บสมุนไพรผิดกฎหมายและใช้ยาพิษรักษาชาวบ้านจนอาการทรุดหนัก เจ้าหน้าที่ความมั่นคงมาถึงที่นี่แล้ว เธอหนีไม่รอดแน่!" โจวเย่เฟิงขมวดคิ้วมุ่น รัศมีสังหารรอบตัวแผ่ซ่านออกมาทันที มือหนาเอื้อมไปแตะที่ซองปืนพกข้างเอวโดยอัตโนมัติ แต่อวี้ซินกลับยกมือขึ้นห้ามไว้ สีหน้าของนางไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก ดวงตาสุกใสเป็นประกายราวกับมองทะลุแผนการสกปรกทั้งหมดได้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้น "ไม่ต้องรีบร้อนค่ะ เย่เฟิง..." อวี้ซินเอ่ยเสียงกระซิบข้างหูเขา พลางหยิบเข็มเงินขึ้นมาอีกครั้ง "ในเมื่อพวกมันอยากเล่นละครฉากใหญ่นี้... เราก็มาดูกันว่า ใครกันแน่ที่จะต้องเป็นฝ่ายคุกเข่าร้องขอชีวิต" นางก้าวเดินไปที่ประตูด้วยฝีเท้าที่มั่นคงและสง่างาม ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปปลดกลอนประตูไม้เก่าๆ ออกช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่กำลังจะเปลี่ยนผ่านไปสู่จุดพลิกผันครั้งใหญ่ที่สุดของกองพลน้อย --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความเด็ดเดี่ยวของอวี้ซินนะคะ!