การเปลี่ยนแปลงของหมู่บ้าน

"ถ้าเจ้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาในเขตบ้านข้าอีกเพียงครึ่งก้าว ข้าจะถอนรากถอนโคนพิษที่เจ้าแอบซ่อนไว้ในฝ่ามือให้หมดสิ้น หวังว่าเจ้าคงจำได้นะว่าการไร้เรี่ยวแรงไปตลอดชีวิตมันน่าทรมานเพียงใด" เสียงของข้าราบเรียบ แต่แฝงด้วยความเย็นเยือกจนหลี่ชุ่ยเฟินที่กำลังเงื้อฝ่ามือหมายจะผลักข้าให้ตกคูน้ำถึงกับชะงักค้าง ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นผสมความหวาดกลัว แต่ในวินาทีที่ดวงตาของเราประสานกัน นางกลับเป็นฝ่ายถอยกรูดไปข้างหลังจนสะดุดชายผ้าถุงตนเองล้มกลิ้งลงไปกับพื้นดินโคลน ข้าไม่ได้สนใจจะปรายตามองเศษซากของความพ่ายแพ้ตรงหน้า ข้าเพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากแขนเสื้อเบาๆ ก่อนจะหันหลังกลับสู่บ้านพักด้วยท่าทีสงบนิ่ง ในใจข้ายังคงมีภาพจดหมายในมือก่อนหน้านี้ฉายชัด ราวกับเสียงกระซิบจากศัตรูที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ หมู่บ้านในยามนี้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่เคยเป็นสถานที่เต็มไปด้วยสายตาดูแคลนและเสียงนินทา ยามนี้เมื่อข้าเดินผ่าน เหล่าหญิงชราที่เคยปากจัดกลับก้มหน้าก้มตาทำงาน หลายคนถึงกับวางตะกร้าผักลงเพื่อส่งยิ้มแห้งๆ มาให้ บางคนรีบหยิบไข่ไก่สองสามฟองมายัดใส่มือข้าพร้อมคำพูดติดอ่างว่า 'ขอบคุณ' สำหรับยาแก้ปวดเมื่อยที่ข้าเคยมอบให้ บารมีของหมอไม่ได้เกิดจากการสั่งสอน แต่เกิดจากการกระทำ... และความกลัวที่หยั่งรากลึกกว่าความโลภ "หมอหลิน... วันนี้อากาศดีนะเจ้าคะ" ป้าจางที่เคยเป็นหัวโจกในการนินทาข้าเมื่อเดือนก่อนเดินเข้ามาหาข้าด้วยท่าทางนอบน้อมผิดวิสัย นางยื่นตะกร้าหน่อไม้สดให้พลางหลบสายตา "ข้า... ข้าได้ยินว่าท่านต้องการสมุนไพรบางอย่าง ข้าไปเดินหามาให้ที่หลังเขา หวังว่ามันจะพอใช้ได้บ้าง" ข้ารับตะกร้านั้นมา พินิจมองแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของนาง ข้ารู้ดีว่าพวกเขามิได้ดีขึ้นเพราะสำนึกผิดเสียทีเดียว แต่เป็นเพราะเขารู้แล้วว่าชีวิตของพวกเขาอยู่ในกำมือข้า การมีหมอที่สามารถรักษาโรคเรื้อรังที่โรงพยาบาลในเมืองทำได้เพียงแค่จ่ายยาแก้ปวดให้ มันเป็นอำนาจที่ทรงพลังยิ่งกว่าปืนกระบอกใด ขณะที่ข้ากำลังจะก้าวเข้าสู่เขตเรือน กลิ่นอายของบุรุษที่คุ้นเคยก็ทำให้ข้าชะงักฝีเท้า โจวเย่เฟิงยืนพิงต้นไม้อยู่ในเงามืด ดวงตาคมกริบของเขามองผ่านข้ามไหล่ข้าไปยังทิศทางที่หลี่ชุ่ยเฟินเพิ่งวิ่งหนีไป "คนพวกนั้นไม่ยอมจบสิ้นง่ายๆ หรอกนะอวี้ซิน" เขาเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นไหวด้วยความกังวลเล็กน้อยที่เขาพยายามซ่อนไว้ "ข้ารู้ค่ะ" ข้าตอบโดยไม่หันไปมอง "แต่ในเมื่อข้าก้าวเข้าสู่สนามรบนี้แล้ว ข้าก็ไม่มีทางหันหลังกลับ ความลับในจดหมายนั่นคืออาวุธที่พวกเขาใช้ขู่ข้า แต่สำหรับข้า... มันคือเหยื่อล่อที่จะทำให้ข้าลากตัวบงการใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังออกมา" โจวเย่เฟิงขยับเข้ามาใกล้ ข้าสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นอายของดินปืนที่ติดตัวเขามา เขาวางมือลงบนไหล่ข้าเบาๆ เป็นการเตือนสติ "ถ้าถึงเวลาที่ต้องแลกด้วยสิ่งสำคัญ เจ้าต้องบอกข้า อย่าแบกรับมันไว้คนเดียว" คำพูดของเขาทำให้หัวใจข้ากระตุกวูบ ความสัมพันธ์ของเรานั้นลึกซึ้งเกินกว่าจะนิยามด้วยคำว่าสหาย แต่มันก็เปราะบางเกินกว่าจะเรียกว่าคนรักในยุคสมัยที่ต้องระมัดระวังแม้แต่ลมหายใจเข้าออกเช่นนี้ ข้าแยกตัวจากเขาเข้าสู่บ้านพักทันที เมื่อปิดประตูลง ความเย็นจากโอสถทิพย์ในมิติจิตเริ่มแผ่ซ่าน ข้าหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาอีกครั้งภายใต้แสงตะเกียงที่ริบหรี่ แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—จังหวะที่แปลกประหลาดและไม่ใช่เสียงของโจวเย่เฟิง "หมอหลิน... ท่านยังอยู่ไหม?" เสียงของชายวัยกลางคนที่ดูตื่นตระหนกดังลอดเข้ามา "มีคนไข้ฉุกเฉิน... เขาถูกส่งตัวมาจากเขตอุตสาหกรรมด้วยอาการอาเจียนเป็นเลือด และเขามีสิ่งที่อยากจะมอบให้ท่าน... สิ่งที่เขากล่าวว่ามาจากจดหมายฉบับนั้น" หัวใจข้าเต้นรัว ข้าเม้มปากแน่น ความสงสัยถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ หากนั่นเป็นกับดัก ข้าก็ต้องก้าวลงไปเล่นกับมัน แต่หากนั่นคือการเปิดเผยความจริง ข้าก็ไม่มีสิทธิ์จะปฏิเสธ ข้าเปิดประตูออกทันที ลมหนาวพัดกรูเข้ามาในห้อง พัดกระดาษบนโต๊ะให้ปลิวว่อน ทว่าร่างที่ยืนอยู่หน้าประตูไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา แต่เป็นชายแปลกหน้าที่สวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยผ้าพันคอ เขาค่อยๆ เอื้อมมือหยิบตราประทับชิ้นหนึ่งออกมาวางลงบนฝ่ามือข้า มันคือตราประทับของตระกูลที่ข้าตามหามาตลอดตั้งแต่ทะลุมิติมา และที่ปลายถุงผ้าที่เขาถือมา... มีหยดเลือดสดๆ หยดลงบนพื้นดินหน้าบ้านข้าอย่างช้าๆ "เขาไม่ได้มาคนเดียว" ชายผู้นั้นกระซิบ "พวกเขามาเพื่อจะจบเรื่องราวทุกอย่างที่หมู่บ้านแห่งนี้... ในคืนนี้" ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของอวี้ซินนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ