สอบผ่านฉลุย

"หากคำตอบของข้าคือการทรยศต่อจรรยาบรรณแพทย์ เพื่อแลกกับความปลอดภัยของตำแหน่งที่ท่านหยิบยื่นให้... ข้าขอวางปากกาด้ามนี้ลงตอนนี้เลยจะดีกว่าค่ะ" เสียงของข้าดังก้องกังวานท่ามกลางห้องสอบที่เงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ชายวัยกลางคนที่มีแววตาเย็นชาดุจน้ำแข็งคนนั้นชะงักมือที่กำลังเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ เขาเงยหน้าขึ้นมองข้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แสงไฟนีออนสลัวๆ บนเพดานห้องสอบของสำนักงานสาธารณสุขประจำเขตแกว่งไกวเล็กน้อยราวกับจะตอกย้ำความตึงเครียดในอากาศ ข้า—หลินอวี้ซิน ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเล่นเกมการเมืองของใคร ข้ามาที่นี่เพื่อประกาศศักดาของวิชาแพทย์ที่ข้าพกติดตัวมาจากภพชาติก่อน ข้ากดปลายปากกาลงบนกระดาษคำตอบข้อสุดท้ายด้วยแรงที่มากพอจะทำให้หมึกซึมลึก—เป็นการเขียนทฤษฎีการรักษาด้วยสมุนไพรโบราณที่ประยุกต์เข้ากับวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ได้อย่างหมดจดและไร้ข้อกังขา "เจ้าคิดว่าความมั่นใจนี้จะปกป้องเจ้าได้นานแค่ไหนกัน หลินอวี้ซิน?" เขาเค้นเสียงถาม เสียงของเขามันแฝงไปด้วยความรู้สึกเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด ข้าคลี่ยิ้มบางๆ สายตาจดจ้องที่เขาอย่างไม่เกรงกลัว "วิชาแพทย์ไม่มีพรมแดนกั้นระหว่างอดีตกับปัจจุบัน และที่สำคัญ... ความรู้ที่อยู่ในสมองของข้า ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะลบออกไปได้เพียงเพราะต้องการกำจัดเสี้ยนหนามอย่างข้าหรอกค่ะ" ท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนมีสงครามเย็นย่อมๆ เกิดขึ้น ข้าสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมาจากมุมมืดของประตูห้องสอบ โจวเย่เฟิงยืนพิงกรอบประตูอยู่ตรงนั้น ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มของเขาดูสงบนิ่ง แววตาคมกริบของเขาสบเข้ากับข้าเพียงเสี้ยววินาที ราวกับจะบอกว่า 'ข้าจัดการพวกมันหมดแล้ว' ก่อนที่เขาจะถอยกลับไปยืนเฝ้ายามในความมืดตามเดิม สามชั่วโมงต่อมา... ผลการสอบถูกประกาศออกมาบนแผ่นกระดาษที่แปะอยู่หน้าประตูทางเข้าสำนักงาน รายชื่อของผู้ที่ผ่านการคัดเลือกเป็น 'หมอหญิงฝึกหัดระดับสูง' เรียงรายอยู่ แต่ชื่อที่ทำให้อากาศรอบบริเวณนั้นแทบหยุดหายใจคือชื่อของข้าที่อยู่ลำดับที่หนึ่ง—ในฐานะผู้มีอายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของเขตนี้ เสียงซุบซิบดังระงมทันทีเมื่อข้าก้าวออกมา หลี่ชุ่ยเฟินยืนอยู่ตรงมุมตึก ใบหน้าของนางบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นจนแทบจะกลั้นอารมณ์ไม่อยู่ นางพุ่งตัวเข้ามาหาข้าด้วยท่าทีราวกับจะฉีกกระชากความสำเร็จนี้ออกไปจากมือข้า "แกทำได้ยังไง!" หลี่ชุ่ยเฟินกระซิบเสียงลอดไรฟัน "คนอย่างแกมันก็แค่พวกต้มตุ๋นที่ใช้ทางลัด! ฉันเห็นพวกเขาส่งซองเอกสารให้แกหลังห้องสอบ แกติดสินบนคณะกรรมการใช่ไหม!" ข้าหันไปมองนางด้วยแววตาเรียบเฉยเหมือนมองอากาศธาตุ "ถ้าความสามารถที่เจ้าไม่เคยไขว่คว้าเรียกว่าการโกง งั้นเจ้าก็คงต้องอยู่กับความโง่เขลาของตัวเองไปตลอดกาลแล้วล่ะค่ะ ชุ่ยเฟิน... การที่ข้าสอบผ่านไม่ใช่เพราะโชคช่วย แต่เพราะคนไข้ของข้ามีชีวิตอยู่ต่อได้ด้วยสิ่งที่ข้าทำ ต่างจากเจ้าที่จ้องแต่จะฆ่าคนด้วยวาจา" นางหน้าถอดสี มือที่สั่นเทาของนางชี้มาที่ข้า แต่ก่อนที่นางจะได้พูดอะไรต่อ ร่างของโจวเย่เฟิงก็ก้าวเข้ามาคั่นกลาง เขาวางมือหนาลงบนไหล่ของข้าเบาๆ เป็นการแสดงออกถึงการคุ้มครองที่เด็ดขาด สายตาของเขาที่มองหลี่ชุ่ยเฟินนั้นเย็นชาพอที่จะแช่แข็งคนทั้งกองทัพได้ "นางสอบผ่านด้วยความสามารถของตัวเอง" เสียงทุ้มต่ำของเขาสั่นประสาทคนฟังได้อย่างดีเยี่ยม "และถ้าใครคิดจะรบกวนเวลาของ 'หมอหญิง' คนใหม่ของเขตนี้... ก็ต้องก้าวผ่านศพข้าไปก่อน" หลี่ชุ่ยเฟินถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวก่อนจะวิ่งหนีไป ข้าถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าจากการสอบถาโถมเข้ามา แต่ทันใดนั้นเอง มือของโจวเย่เฟิงก็ขยับมาแตะที่แขนเสื้อของข้าเบาๆ ก่อนจะดึงให้ข้าเดินตามเข้าไปในซอกตึกที่ลับตาคน "อวี้ซิน..." เขาเอ่ยชื่อข้าด้วยเสียงที่เบาลงอย่างผิดปกติ "การสอบนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น พวกมันเริ่มรู้แล้วว่าเจ้ามีมิติวิเศษ... และมีใครบางคนในระดับสูงกำลังจับตามองเจ้าอยู่" หัวใจของข้ากระตุกวูบ ความดีใจที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา "ท่านหมายความว่าอย่างไร?" โจวเย่เฟิงยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้ข้า บนซองมีตราประทับสีแดงฉานที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นตราสัญลักษณ์ของ 'หน่วยลับทางการแพทย์' ที่ถูกยุบไปเมื่อสิบปีก่อน และในจดหมายนั้นมีชื่อของข้าเขียนด้วยลายมือที่ข้าคุ้นเคย... เป็นลายมือของท่านอาจารย์ที่หายสาบสูญไปพร้อมกับวิชาลับเล่มสุดท้าย เขากระซิบข้างหูข้าด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาขนลุกชัน "คนที่เจ้าเพิ่งสอบด้วยเมื่อกี้... เขาไม่ใช่แค่เจ้าหน้าที่สาธารณสุขธรรมดา แต่เขาคือสายลับที่ตามล่าหาตัว 'ทายาทโอสถทิพย์' มาตลอดหลายปี และคืนนี้... เขาจะมาหาเจ้าที่บ้านเพื่อทวงถามความลับนั้นด้วยตัวเอง" ข้ากำจดหมายในมือแน่น ความกลัวเริ่มเกาะกินใจ แต่ข้ากลับยิ้มออกมา—เพราะหากเขามาหาข้าเพื่อทวงความลับ นั่นหมายความว่าข้าได้ก้าวเข้าสู่สนามรบที่แท้จริงแล้ว หวังว่าตอนที่ 30 นี้จะทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับอวี้ซินนะคะ ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจให้ข้าเสมอมาค่ะ!