ใครจะไปยอม?

เสียงปิดประตูดังปัง... เป็นสัญญาณชัดเจนว่าความอดทนของรสาได้หมดอายุลงอย่างเป็นทางการแล้วค่ะ รสาหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาตื่นตระหนก "พี่ชายฉันเองค่ะ... และดูเหมือนว่าความลับเรื่องที่เราแกล้งเป็นรูมเมตกันเพื่อตบตาบอร์ดบริหาร จะถูกจับได้แล้วค่ะ!" ประโยคนั้นยังวนเวียนอยู่ในโสตประสาท ขณะที่ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมห้องชุดหรูหราทันทีหลังสิ้นเสียงล็อกกลอนประตูจากภายนอก ฉัน—รินรดา—สูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด สมองที่ประมวลผลไวราวจับวางเริ่มคำนวณความหายนะที่กำลังคืบคลานเข้ามา พี่ชายของรสาอย่าง 'ภาคิน' ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์และตาไวราvเหยี่ยว ถ้าเขาเห็นรองเท้าสลุตผู้หญิงสองคู่หน้าห้อง หรือได้กลิ่นน้ำหอมที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง เกมที่พวกเราอุตส่าห์เล่นละครตบตาคนทั้งบริษัทมาเป็นเดือนคงพังไม่เป็นท่าในสามวินาที "ตั้งสติก่อนค่ะท่านประธาน" ฉันเอ่ยเสียงเรียบ แม้หัวใจจะเต้นรัวราวกองชุด รสาในตอนนี้ไม่มีมาดท่านประธานผู้เย่อหยิ่งและเย็นชาเป็นน้ำแข็งอีกต่อไป เธอหน้าซีดเผือด มือเรียวที่เคยถือแฟ้มเอกสารมั่นกลับสั่นเทาเล็กน้อย ความขี้เหงาและกำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงเหลือเพียงเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังกลัวความจริงจะถูกเปิดเผย "นายภาคินต้องเห็นอะไรแน่ๆ... เขาถึงมาดักรอฉันดึกดื่นแบบนี้" รสาพึมพำเสียงเครียด ดวงตาคู่สวยมองซ้ายมองขวาอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะหันขวับมาสบตาฉัน "เธอต้องช่วยฉันนะรินรดา" "เดี๋ยวนะคะท่านประธาน จะให้ฉันช่วยยังไงคะ ในเมื่อตอนนี้เราอยู่กันในห้องแค่สองคน ถ้าเขาเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามาเห็นรองเท้าผู้ชายไซส์ใหญ่กับชุดนอนลายการ์ตูนเด็กผู้หญิงวางปะปนกัน คิดว่าเขาจะเชื่อไหมคะว่าเราเป็นแค่รูมเมตหารค่าเช่าธรรมดา" ฉันเลิกคิ้วถามด้วยความหมั่นไส้แกแกมเอ็นดู ปากก็บ่นแต่ก็ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอโดยอัตโนมัติ ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่องและหนักหน่วง ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นระรึก รสา สะดุ้งเฮือกคว้าแขนฉันไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอบ่งบอกถึงความตื่นตระหนกได้เป็นอย่างดี "รสา... พี่รู้ว่าเธอข้างใน เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพี่จะให้ฝ่ายไอทีเปิดระบบล็อกห้องนี้เดี๋ยวนี้" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของภาคินลอดผ่านบานประตูเข้ามา ทำเอาอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ฉับพลันนั้น ความคิดเจ้าเล่ห์ก็แล่นเข้ามาในหัวของรินรดาคนนี้ค่ะ ใครจะไปยอมให้แผนที่อุตส่าห์สร้างมาพังไม่เป็นท่ากันล่ะคะ ในเมื่อท่านประธานสายแข็งคนนี้กำลังตกเป็นรอง ฉันก็ขอพลิกเกมเป็นผู้กำกับเองสักตั้ง! "อยากให้เปิดเหรอคะ... งั้นต้องแลกกับข้อเสนอของฉัน" ฉันกระซิบชิดริมหีบหูของคนตัวสูงกว่า รสาชะงัก หันขวับมามองฉันด้วยแววตาระแวงแต่ก็ยอมจำนน "ว่ามาสิ!" "สัปดาห์นี้ ทั้งสัปดาห์... คุณต้องเป็นคนชงกาแฟให้ฉันตอนเช้า และห้ามบ่นเรื่องเอกสารที่ฉันตรวจตกเด็ดขาด" "นี่เธอจะมาฉวยโอกาสตอนนี้น่ะเหรอ!" รสาถลึงตาใส่ด้วยความไม่พอใจ แต่เสียงเคาะประตูรอบสองที่ดังขึ้นกว่าเดิมทำให้เธอไม่มีทางเลือก "ตกลง! ยัยตัวแสบ ทำอะไรก็ทำ เร็วๆ สิ!" ฉันยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ก่อนจะดึงข้อมือท่านประธานสาวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังประจำตัวเธอลอยแตะจมูกท่ามกลางบรรยากาศที่บีบคั้น "ถ้าอย่างนั้น... ทำตามที่ฉันบอกนะคะ" เป้าหมายไม่ได้มีไว้พุ่งชนอย่างเดียวค่ะ... แต่มันมีไว้ให้เราเหยียบขึ้นไปยืนเหนือกว่าต่างหาก รินรดากระตุกยิ้มร้ายในใจ ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่แม้แต่ตัวเองยังคาดไม่ถึง— แกร็ก! เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นพร้อมๆ กับที่ร่างของภาคินผลักเข้ามาเต็มแรง แต่ทว่า... ภาพที่ปรากฏตรงหน้าพี่ชายสายโหดของท่านประธาน กลับไม่ใช่ภาพของรูมเมตสองคนยืนคุยกันธรรมดา รินรดาแกล้งทำเป็นเสียหลักล้มลง โดยมีรสาที่พยายามคว้าตัวไว้ ทำให้ตอนนี้ร่างบางของท่านประธานสาวถูกดึงลงมาคร่อมทับอยู่บนตัวฉันที่นอนราบอยู่บนโซฟารับแขกอย่างเหมาะเจาะ! ดวงตากลมโตของรสาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนแก้มเนียน ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เสียงทุ้มตกใจของภาคินจะดังขึ้น "รสา! รินรดา! พวกเธอ... กำลังทำอะไรกันอยู่?!" และก่อนที่รสาจะได้อ้าปากแก้ตัว ดวงตาคู่คมของท่านประธานสาวก็เบนกลับมาสบเข้ากับตาฉันพอดี... ในระยะประชิดที่ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามของกันและกัน รสากัดริมฝีปากแน่น แววตาสั่นระริกด้วยความตื่นตะลึงระคนเขินอาย ก่อนที่เธอจะกระซิบเสียงลอดไรฟันเบาๆ ที่มีเพียงเราสองคนได้ยิน— "ยัยตัวแสบ... เธอเล่นแรงเกินไปแล้วนะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!