สงครามอาหารเช้า

กลิ่นหอมกรุ่นของเบคอนทอดกรอบและไข่ดาวเยิ้มๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวสไตล์โมเดิร์นคุมโทนสีเทา-ดำ แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศเช้านี้ดูน่าเจริญอาหารขึ้นเลยสักนิด เมื่อเจ้าของห้องอย่าง รสา ท่านประธานสาวผู้เย่อหยิ่งและเจ้าระเบียบ กำลังยืนกอดอกจ้องมองจานอาหารเช้าตรงหน้าด้วยสายตาที่คมกริบราวกับมันเป็นเอกสารสัญญาจ้างที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล รินรดากำลังฮัมเพลงเบาๆ ในลำคอ ขณะวางจานไข่ดาวราดซอสพริกสีแดงฉานลงบนโต๊ะ หญิงสาวแกล้งทำเป็นมองไม่เห็นคิ้วเรียวสวยที่ขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบของอีกฝ่าย รอยยิ้มมุมปากถูกจุดขึ้นอย่างผู้ชนะเมื่อนึกถึงแผนการดัดนิสัยท่านประธานจอมเผด็จการที่ชอบออกคำสั่งกับเธอนักเมื่อคืนนี้ "อาหารเช้าฝีมือเชฟรินพร้อมเสิร์ฟค่ะท่านประธาน รับรองว่ากินแล้วตื่นเต็มตา หูตาตื่น ยิ่งกว่ากาแฟดำแก้วโปรดแน่นอนนะคะ" รินรดานั่งลงฝั่งตรงข้าม เท้าคางมองอีกฝ่ายด้วยสายตาท้าทาย รสาชำเลืองมองจานไข่ดาวที่มีซอสพริกโชกโชนผิดวิสัยคนรักสุขภาพอย่างเธอ ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองตัวแสบที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงข้ามทันที "นี่คุณ... ใส่ซอสอะไรลงไปเยอะแยะคะ มองผ่านๆ นึกว่าจานฆาตกรรม" รสาเอ่ยเสียงเรียบเย็น แต่แฝงด้วยความหงุดหงิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก "อ้าว ก็ซอสพริกสูตรพิเศษไงคะ พอดีรินเห็นว่าช่วงนี้คุณรสาดูเซื่องๆ เหมือนขาดรสชาติในชีวิต ก็เลยอยากจะ ‘เติมสีสัน’ ให้ชีวิตท่านประธานดูบ้างไงคะ ลองชิมดูสิคะ รับรองว่าแซ่บสะใจจนลืมทางกลับบ้านเลยล่ะค่ะ" รสาเม้มปากแน่น ความหมั่นไส้พุ่งทะยานจนแทบจะคว่ำจานนั้นใส่หน้าคนพูดให้รู้แล้วรู้รอด แต่เพื่อรักษาฟอร์มของประธานบริษัทผู้ทรงเกียรติ เธอจึงหยิบส้อมขึ้นมาตักไข่ดาวผสมซอสสีแดงจัดเข้าปากคำโตโดยไม่ลังเล วินาทีนั้น... โลกทั้งใบของรสาแทบหยุดหมุน ความเผ็ดร้อนระดับพริกขี้หนูสวนสิบเม็ดพุ่งกระแทกต่อมรับรสจนแสบร้อนไปหมดทั้งปากและลำคอ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยแดงก่ำขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ รสาสะดุ้งเฮือก รีบคว้าแก้วน้ำเย็นจัดขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว แต่ความเผ็ดร้อนก็ยังคงแผดเผาอยู่ดีจนเธอต้องหอบหายใจถี่รัว รินรดานั่งมองภาพนั้นด้วยความสะใจ หัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ จนรสาต้องถลึงตาใส่ด้วยความโกรธจัด "คุณรินรดา! นี่คุณตั้งใจแกล้งฉันใช่ไหมคะ!" รสากัดฟันกรอด น้ำเสียงแหบพร่าเพราะความเผ็ดร้อนผสมปนเปกับความงอนที่พุ่งปรี๊ด "อุ๊ย ตายจริง... รินแค่หวังดีอยากให้คุณตื่นตัวนะคะ ไม่คิดว่าท่านประธานผู้เก่งกาจจะทานรสจัดไม่เป็น โถ... น่าสงสารจังเลยนะคะ น้ำตาเล็ดเลยเห็นไหมคะนั่น" รินรดาแกล้งทำเป็นตกใจ เอื้อมมือไปหยิบทิชชูส่งให้ด้วยท่าทางกวนประสาท รสาปัดมือรินรดาทิ้งอย่างแรง ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยาดน้ำใสจากความเผ็ดและความคับแค้นใจ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเก้าอี้เลื่อนถอยหลังเกิดเสียงดังครูด "เล่นอะไรไม่เข้าเรื่องค่ะ! ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีอะไรทำนัก ก็เชิญไปเคลียร์เอกสารบนโต๊ะทำงานฉันให้เสร็จก่อนเที่ยงด้วยนะคะ!" พูดจบรสาจึงสะบัดหน้าหนีเดินดุ่มๆ เข้าห้องนอนปิดประตูใส่หน้าดังปัง! ทิ้งให้รินรดานั่งกระพริบตาปริบๆ กับความงอนขั้นสุดของท่านประธาน รินรดายิ้มแห้งๆ ความรู้สึกผิดแปลบเข้ามาในใจเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีโกรธจริงจังของอีกฝ่าย "อ้าว เฮ้ย... งอนจริงเหวยยัยคุณประธานน้ำแข็ง นี่ฉันเล่นแรงไปหน่อยเหรอเนี่ย" เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง บรรยากาศในห้องชุดหรูยังคงปกคลุมด้วยความเงียบงัน รินรดาเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องนอนของรสาอยู่หลายรอบ มือเรียวถือแก้วน้ำอุ่นผสมมะนาวและน้ำผึ้งที่เธอเพิ่งชงขึ้นมาใหม่เพื่อเป็นการไถ่โทษ "นี่... คุณรสาคะ โกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปได้ รินแค่อำเล่นนิดๆ หน่อยๆ เองนะคะ" รินรดาเคาะประตูเบาๆ แต่ไร้เสียงตอบรับจากคนข้างใน ความเงียบทำให้รินรดาเริ่มใจคอไม่ดี เธอตัดสินใจหมุนลูกบิดประตูแล้วแง้มเปิดออกช้าๆ ภายในห้องนอนมืดสลัว ม่านถูกปิดทึบ รสานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาปลายเตียง ใบหน้าหวานซบลงกับหัวเข่า ไหล่บางไหวเล็กน้อยคล้ายคนกำลังสะอื้น รินรดาใจหายวาบ รีบวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะแล้วสาวเท้าเข้าไปหาทันที "นี่... คุณรสา รินขอโทษค่ะ รินไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณร้องไห้จริงๆ นะคะ แค่หมั่นไส้หน้าตาตอนคุณสั่งงานเมื่อวานเฉยๆ เอง..." รสารีบเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความน้อยใจ เธอมองหน้ารินรดาด้วยสายตาตัดพ้อที่ทำเอาหัวใจคนมองกระตุกวูบ "คุณไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด..." รสาเอเสียงสั่นเครือ "ฉันเหนื่อยกับงาน เหนื่อยกับการต้องทำตัวเข้มแข็งให้คนอื่นเห็น... พอตื่นมาเจอคุณแกล้งแบบนี้ มัน..." คำพูดขาดหายไปในลำคอ เมื่อรินรดาดึงร่างของรสาเข้ามาโอบกอดไว้แนบอกอย่างไร้การลังเล ความนุ่มนวลจากอ้อมกอดกะทันหันทำให้รสาชะงัก ตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวรินรดาโชยเข้าจมูกยิ่งทำให้สติกระเจิดกระเจิง "โอ๋ๆ นะคะ... เด็กดี ไม่ร้องนะคะ รินขอโทษจริงๆ ต่อไปนี้รินจะไม่แกล้งคุณแบบนี้อีกแล้วค่ะ สัญญาเลย" รินรดาลูบกลุ่มผมนุ่มสลวยอย่างอ่อนโยน น้ำเสียงที่เคยเย้าแหย่เปลี่ยนเป็นอบอุ่นและจริงจังจนรสาใจสั่น รสาซบหน้าลงกับอกเสื้อของรินรดาโดยไม่ขัดขืน ความอบอุ่นนี้มันช่างแปลกประหลาดและทรงพลังเสียจนเธออยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ แต่แล้ว... ความเงียบสงบก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงกริ่งหน้าห้องที่ดังขึ้นรัวๆ และตามด้วยเสียงทุบประตูปังๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายที่คุ้นเคย "รสา! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้! รู้ไหมว่าเกิดเรื่องใหญ่ที่บริษัทแล้ว!" รสาผุดลุกขึ้นจากอ้อมกอดทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นซีดเผือดเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ ส่วนรินรดาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "เสียงใครคะนั่น?" รินรดาเอ่ยถาม รสาหันมามองหน้าเธอด้วยแววตาตื่นตระหนก "พี่ชายฉันเองค่ะ... และดูเหมือนว่าความลับเรื่องที่เราแกล้งเป็นรูมเมตกันเพื่อตบตาบอร์ดบริหาร จะถูกจับได้แล้วค่ะ!" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความฟินและปมร้อนๆ กับควีนบีทูโกตอนนี้นะคะ!