งานเลี้ยงที่ทำพิษ

“คุณรสาคะ! งานเลี้ยงการกุศลคืนนี้... รายชื่อแขกวีไอพีมีปัญหาค่ะ!” เสียงแหลมสูงของเลขาฯ หน้าตื่นที่พรวดพราดเข้ามาตัดบทบรรยากาศมาคุระหว่างรสาและรินรดาจนขาดสะบั้น รสาผละตัวออกจากร่างระหงของรินรดาด้วยความรวดเร็วเสียจนเก้าอี้ทำงานเลื่อนไปกระแทกผนังเสียงดังสนั่น เธอจัดสาบเสื้อสูทสีดำสนิทให้เข้าที่ด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าดวงตาคู่คมที่ตวัดมองเลขาฯ นั้นเย็นเยียบจนคนฟังแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี “ออกไปข้างนอก แล้วปิดประตูให้สนิท” รสาออกคำสั่งเสียงเรียบ “แต่ว่า...” “ออกไป!” รินรดายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาของเธอวาวระยับด้วยความสะใจที่ได้เห็นท่านประธานผู้เย่อหยิ่งเสียอาการ ทว่าความโกรธเคืองในใจยังไม่มอดดับ เธอรู้ดีว่าเรื่องเลขาฯ บุกเข้ามาเป็นเพียงตัวประกอบของความวุ่นวาย สิ่งที่จริงแท้กว่าคือ ‘รอยร้าว’ ระหว่างเธอกับผู้หญิงตรงหน้ากำลังขยายตัว *** งานเลี้ยงการกุศลประจำปีจัดขึ้นในห้องบอลรูมโรงแรมหรูใจกลางกรุง แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับล้อไปกับเครื่องเพชรบนคอของเหล่าไฮโซสาว รินรดาปรากฏตัวในชุดเดรสยาวเข้ารูปเปิดไหล่สีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นสะดุดตา เธอรู้อยู่เต็มอกว่านี่คือ ‘สนามรบ’ ของรสา และเธอก็ไม่ได้ตั้งใจมาเป็นแค่ไม้ประดับ “คนมองคุณทั้งงานแล้ว รินรดา” เสียงกระซิบเย็นชาดังขึ้นข้างหูพร้อมกับฝ่ามือที่เอื้อมมาจับเอวเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นสื่อถึงความไม่พอใจชัดเจน รินรดาหันไปสบตารสาที่อยู่ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเนี๊ยบกริบ “อิจฉาเหรอคะท่านประธาน? หรือแค่ไม่อยากให้ใครมองเห็นของที่ตัวเอง ‘จอง’ ไว้” รสาแค่นหัวเราะในลำคอ “ฉันแค่ไม่อยากให้รสนิยมต่ำๆ ของแขกในงานมาทำให้คุณค่าของคุณลดลง... อ้อ แล้วก็อย่าพยายามโปรยเสน่ห์ใส่คุณธันวามากนัก เขามีเจ้าของแล้ว” “โอ๊ะ! หึงก็บอกว่าหึงสิคะ ไม่เห็นต้องอ้างเรื่องคุณธันวาเลย” รินรดาแกล้งทำเป็นมองซ้ายมองขวา ก่อนจะจงใจทิ้งน้ำหนักตัวพิงไหล่รสาอย่างสนิทสนม “ถ้าหวงมาก ก็คอยดูให้ดีนะคะ เผื่อคืนนี้จะมีใครเผลอขโมยซีนท่านประธานไปจริงๆ” บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนไปเมื่อรินรดาเริ่มได้รับความสนใจจากนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ที่กรูเข้ามาทักทาย เธอรับมือได้อย่างคล่องแคล่ว ปากคอเราะร้ายแต่มีเสน่ห์ดึงดูดจนน่าเหลือเชื่อ รสาที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มกำแก้วแชมเปญในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่ชอบความรู้สึกนี้—ความรู้สึกที่รินรดาไม่ได้มีไว้เพื่อเธอคนเดียว “ขอตัวสักครู่นะคะ” รสาตัดสินใจกระชากแขนรินรดาออกมาจากวงสนทนา ตรงไปยังมุมระเบียงเงียบสงัด “ทำบ้าอะไรของคุณคะรสา!” รินรดาโวยวาย พยายามบิดข้อมือออก “คุณต้องการอะไรกันแน่รินรดา?” รสาถาม เสียงของเธอสั่นพร่าด้วยอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “คุณพยายามจะยั่วประสาทฉันไปเพื่ออะไร? สนุกมากใช่ไหมที่เห็นฉันหึงจนแทบคลั่งน่ะ!” รินรดานิ่งงัน คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของหญิงสาวผู้เย็นชาทำให้หัวใจเธอเต้นรัว “คุณ... ยอมรับแล้วเหรอว่าหึง?” รสาไม่ตอบ แต่เธอก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของรินรดาชนเข้ากับราวระเบียง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวรสากลบกลิ่นไวน์ในอากาศจนมิด สายตาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความหิวกระหายและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้กำแพงน้ำแข็ง “ฉันเกลียดที่คุณมีอิทธิพลต่อฉันขนาดนี้” รสาพึมพำ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจรินรดารดรินกัน “และฉันก็เกลียดตัวเองที่ยังอยากจะ...” ยังไม่ทันที่รสาจะจบประโยค เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบ รินรดาชะงัก รสาผละออกอย่างรวดเร็ว แต่สายเกินไป—ร่างของธันวาที่เดินมาพร้อมกับองครักษ์ส่วนตัวหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย “ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับคุณรสา แต่ดูเหมือนว่า ‘ข่าวลือ’ ที่ว่าคุณกำลังซ่อนคนพิเศษเอาไว้ จะเป็นเรื่องจริงเสียแล้ว” ธันวาพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก “และที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือคนคนนั้น... ดันเป็นอดีตลูกหนี้ที่คุณเกลียดนักเกลียดหนาเสียด้วย” รินรดารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเมื่อเห็นแววตาของธันวาที่จ้องมองมายังรสาด้วยความหมายที่มากกว่าการเป็นคู่แข่งทางธุรกิจ—มันคือความต้องการที่จะทำลายสิ่งที่รสาหวงแหนที่สุด ควีนบีทูโกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายของยัยตัวแสบกับท่านประธานสายโหดนะคะ!