เกือบไปแล้ว

“ถอยไปนะคะ ท่านประธานรสา!” เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของรินรดาไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อฝ่ามืออุ่นจัดของอีกฝ่ายยังคงตรึงสะโพกเธอไว้กับขอบโต๊ะจัดเลี้ยงวีไอพี ด้านหลังคือชั้นวางแก้วคริสตัลระยิบระยับที่ส่งเสียงสั่นพับๆ ตามแรงปะทะ ขณะที่ด้านหน้า... ร่างเพรียวระหงของประธานสาวแห่งอาณาจักรเพชรพันล้านกำลังโน้มลงมาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร แสงไฟฉุกเฉินสีนวลที่กระพริบวับๆ อยู่เหนือประตูทางเข้าสาดส่องให้เห็นเงาสะท้อนในดวงตานิ่งสนิทคู่นั้น ดวงตาที่ปกติมักจะใช้มองกราฟธุรกิจด้วยความเย็นชา แต่ตอนนี้มันกลับเจือประกายระอุบางอย่างที่ทำให้หัวใจของคนมองเต้นผิดจังหวะอย่างรวดเร็ว “ถ้าฉันถอย... ใครจะรับผิดชอบสภาพของเราตอนนี้ล่ะคะ รินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้าแหย่จงใจกระซิบชิดริมหู รสาก้มลงต่ำอีกนิดจนเส้นผมสีดำสนิทเคลียอยู่แถวพวงแก้มใส ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะเฉียดผ่านผิวเนียนของคนใต้ร่าง ทว่าสติของรินรดายังไม่หลุดลอยไปไกลขนาดนั้น แม้หัวใจเจ้ากรรมจะเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล เธอกลับใช้จังหวะที่รสาเผลอ ยกมือขึ้นดันไหล่ลาดของอีกฝ่ายไว้เต็มแรง “สภาพอะไรกันคะ? คุณต่างหากที่เป็นคนชนฉันล้ม แล้วยังมาทำเป็น...” หมุนตัวหนีเหรอคะ! คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจังหวะที่รินรดาออกแรงผลัก กลับกลายเป็นว่าพื้นหินอ่อนขัดมันตรงจุดนี้มีความลื่นผิดปกติจากน้ำไวน์ที่หกเรี่ยราดไว้ก่อนหน้า ส้นสูงปรี๊ดของเธอจึงไถลวูบลงไปเต็มรัก! “ว이!” รินรดาอุทานเสียงหลง ร่างทั้งร่างหงายหลังลงไปโดยอัตโนมัติ แต่ด้วยสัญชาตญาณดิบของนักล่าหุ้นตัวแม่ รสากลับคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ทว่าน้ำหนักที่ตกลงมาพร้อมกันทำให้ประธานสาวผู้เย่อหยิ่งทรงตัวไม่อยู่เช่นกัน ทั้งคู่จึงร่วงหล่นลงสู่พื้นพรมหนานุ่มกลางห้องโถงพร้อมๆ กันในคราวเดียว! ตุ้บ! เสียงทึบเบาๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงที่ระบบไฟหลักเพิ่งตัด รินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจถูกสูบออกจากปอดชั่วขณะ เมื่อแผ่นหลังนุ่มนิ่มกระแทกเข้ากับความนุ่มของพรม แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับ... ร่างอุ่นจัดของคนที่ดึงเธอลงมาด้วย ตอนนี้กำลังทาบทับอยู่เหนือร่างของเธออย่างพอดิบพอดี ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดรดแก้มทำให้รินรดารู้สึกเหมือนผิวหน้ากำลังร้อนผ่าว รสาค้ำแขนตัวเองไว้กับพื้นพรมเพื่อไม่ให้ทาบน้ำหนักลงมาเต็มตัว แต่รอยยิ้มมุมปากที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายนั้น... มันช่างกวนประสาทและอันตรายต่อหัวใจเหลือเกิน “อุบัติเหตุรอบที่สองในรอบหนาทีนะคะเนี่ย... คุณรินรดาตั้งใจจะล้มทับฉันรอบสองเพื่ออะไรคะ หรือว่าติดใจอ้อมแขนฉันเข้าแล้ว” “พูดเพ้อเจ้ออะไรคะ! ลุกขึ้นไปเลยนะ หนักจะตายอยู่แล้ว!” รินรดาหน้าแดงแจ๋ พยายามใช้มือดันไหล่อีกฝ่ายออกสุดแรงเกิด แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายที่แนบชิดกันอยู่แล้วก็ยิ่งเบียดเสียดเสียดสีกันมากขึ้น จนรสาต้องส่งเสียงครางในลำคอด้วยความขัดขัน “ชูว์... เบาๆ สิคะ อยากให้คนอื่นเขาแห่กันมาดูสภาพประธานบริษัทกับเลขาฯ นอนกองอยู่บนพื้นรึไง” “ก็คุณนั่นแหละที่...” ตึง! เสียงเปิดประตูกระแทกดังสนั่นลั่นห้อง ขัดจังหวะการต่อปากต่อคำของคนทั้งคู่ได้อย่างชะงักงัน รินรดากับรสาชะงักค้างในท่าทางล่อแหลม ดวงตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองทางต้นเสียงพร้อมกันด้วยความตกใจ แสงสว่างจากโถงทางเดินด้านนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้องที่มืดสลัว เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่น ร่างนั้นหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู กวาดสายตามองสำรวจความเสียหายของงาน ก่อนที่ดวงตาคู่คมกริบจะหันมาหยุดนิ่งอยู่ที่กลางห้องโถง... จุดที่พวกเธอนอนทับกันอยู่พอดิบพอดี! “รสา? นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่ตรงนั้น!” น้ำเสียงที่ตวาดกร้าวขึ้นท่ามกลางความเงียบ เล่นเอารินรคารู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา ใบหน้าคมคายที่เคยเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของรสา แข็งค้างไปทันที ดวงตาสีนิลที่เคยพราวระยับแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมนและเยียบเย็นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด คนที่ก้าวเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือ ‘คุณกุล ’ หญิงสาวทรงอิทธิพลผู้ถือหุ้นใหญ่รายใหญ่ที่สุดของบริษัท และเป็นคู่หมั้นในนามของรสาคนที่รินรดารู้ดีว่า... ถ้าหล่อนเห็นภาพนี้ ทุกสิ่งที่เธอกับรสาพยายามสร้างและปิดบังมาตลอดจะพังทลายลงในพริบตาเดียว! รสายันตัวลุกขึ้นจากร่างของรินรดาอย่างรวดเร็ว แววตาที่มองไปยังผู้มาใหม่เต็มไปด้วยความกระด้างและไร้เยื่อใย ขณะที่รินรดารีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทา หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าเดิม “คุณกุล... มาทำอะไรที่นี่คะดึกดื่นแบบนี้” รสาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธ แต่มือข้างที่ไขว้ไว้ด้านหลังกลับกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว กุลแค่นAหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนหยุดยืนอยู่ห่างจากพวกเธอเพียงไม่กี่ก้าว ดวงตาดุดันกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาสمเหยียดหยามอย่างไม่คิดจะปิดบัง “ถ้าฉันไม่มา... ฉันคงไม่ได้เห็นฉากเด็ดๆ แบบนี้สินะ รสา” กุลยิ้มเยาะ สายตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่รินรดา “ผู้หญิงคนนี้เป็นแค่เลขาฯ หน้าใหม่ แต่ดูท่าทาง... เธอคงไม่ได้สอนแค่เรื่องงานอย่างเดียวหรอกกระมัง ถึงได้กล้าปีนขึ้นมาอยู่ใต้ร่างของคู่หมั้นฉันแบบนี้!” บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ รินรดากัดริมฝีปากแน่น เตรียมจะอ้าปากสวนกลับตามนิสัยเดิม แต่รสายกมือขึ้นห้ามไว้เสียก่อน พร้อมกับก้าวเข้ามาบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง “เรื่องของฉันกับรินรดาไม่เกี่ยวกับคุณค่ะ คุณกุล... และกรุณาให้เกียรติคนของฉันด้วย” กุลหน้าตึงขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ‘คนของฉัน’ จากปากของรสา ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธจัด “คนของเธอเหรอ? งั้นก็ดี... พรุ่งนี้เช้า เตรียมตัวเรียกประชุมบอร์ดบริหารได้เลย เพราะฉันจะไล่ผู้หญิงคนนี้ออกฐานประพฤติผิดจรรยาบรรณร้ายแรง... และเธอ... รสา เตรียมตัวรับผิดชอบเรื่องนี้กับครอบครัวเราได้เลย!” พูดจบ กุลก็สะบัดหน้าหันหลังเดินกลับออกไปอย่างหัวเสีย เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังสะท้อนก้อง ทิ้งให้รินรดากับรสายืนอยู่ท่ามกลางความมืดและเศษซากความพังทลายที่กำลังจะมาถึง รินรดานิ่งอึ้ง สติหลุดลอยไปชั่วขณะ งานที่เธอทุ่มเททำมาทั้งหมด กำลังจะพังเพราะอุบัติเหตุบ้าๆ นี้จริงๆ หรือ? ทว่าในจังหวะที่ความสิ้นหวังกำลังกัดกินหัวใจ รสากลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วนั้นหนักแน่นและมั่นคง จนรินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ในความมืดสลัว ดวงตาของประธานสาวไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับมีประกายความดุดันและมุ่งมั่นพุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิม รสาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง “อย่าเพิ่งยอมแพ้ง่ายๆ สิคะ... เกมนี้ ฉันไม่มีวันยอมให้ยัยนั่นเป็นฝ่ายชนะเด็ดขาด!” แล้วรสายก็กระชับมือที่จับข้อมือเธอไว้แน่นขึ้น พร้อมกับดึงรินรดาให้ก้าวตามออกไปจากห้องนั้นทันที โดยไม่สนเลยว่าเบื้องหน้าคือพายุลูกใหญ่ที่กำลังรอถล่มพวกเธออยู่! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ควีนบีทูโกเสมอนะคะ