เมื่ออดีตหวนคืน

กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกราคาถูกที่ลอยปะปนมากับบรรยากาศหรูหราหน้าห้องชุด ทำให้รสาอยากจะยกมือขึ้นปิดจมูกเสียให้พ้น ทว่าปลายนิ้วกลับชาหนึบจนขยับแทบไม่ไหว ร่างที่ยืนยิ้มระรื่นอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็น 'ธนัตถ์' อดีตคนรักเก่าที่เดินออกจากชีวิตเธอไปพร้อมกับรอยแผลเป็นในใจเมื่อหลายปีก่อน "ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะครับรส ไม่ได้เจอกันนาน สวยขึ้นเป็นกองเลยนี่... แถมยังดูรวยขึ้นผิดหูผิดตาอีกต่างหาก" เสียงทุ้มที่เคยรื่นหูในอดีต บัดนี้กลับฟังดูน่ารังเกียจและแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความเยือกเย็นทั้งหมดที่มีมาประดับไว้บนใบหน้า เพื่อไม่ให้ผู้ชายไร้ค่าคนนี้ได้เห็นความอ่อนแอในแววตาของเธอ "คุณมาที่นี่ได้ยังไง... แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ที่นี่" รสาถามลอดไรฟัน น้ำเสียงเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก พยายามดึงศักดิ์ศรีและอำนาจของท่านประธานสาวกลับมาขู่ขวัญอีกฝ่าย ธนัตถ์หัวเราะในลำคออย่างไม่รู้สึกรู้สา เขาสกิดปลายรองเท้าหนังขัดเงาเบาๆ ก่อนจะก้าวล่วงล้ำเข้ามาใกล้พื้นที่ส่วนตัวอีกนิด "โลกมันกลมจะตายไปครับรส... ยิ่งคนระดับคุณรสารดา เป็นถึงผู้บริหารบริษัทใหญ่โต ข้อมูลแค่นี้หาไม่ยากหรอกครับ ยิ่งช่วงนี้มีข่าวว่าคุณกำลังโดนเพ่งเล็งเรื่องความสัมพันธ์กับเด็กในปกครอง... เอ่อ รินรดานั่นสินะครับ" หัวใจของรสาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีที่ได้ยินชื่อนั้น เธอกัดกรามกรอด ดวงตาสองข้างวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "อย่ามาแส่เรื่องของฉัน! แล้วก็ไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไป" "ใจเย็นน่ารส..." ธนัตถ์ยกมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ แต่รอยยิ้มมุมปากกลับหยันเหยียด "ผมไม่ได้มาหาเรื่อง... ผมแค่หวังดี กลัวว่าท่านประธานคนเก่งจะโดนเด็กมันหลอกเอาเงินเอาทองจนหมดตัว... คุณก็รู้ว่าเด็กสมัยนี้น่ะ มันไม่ได้รักจริงหรอก มันรักความสบายต่างหาก... เหมือนกับที่ผมรู้ดี... ว่ารินรดาน่ะแอบติดต่อกับคู่แข่งทางธุรกิจของคุณลับหลัง" คำพูดนั้นพุ่งเป้าเข้ามากลางใจราวกับลูกดอกอาบยาพิษ รสาชะงักไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว แม้เธอจะรู้ดีว่าธนัตถ์เป็นคนประเภทไหนและเชื่อถือไม่ได้เลยแม้แต่คำเดียว แต่เมล็ดพันธุ์แห่งความระแวงที่ถูกหว่านลงมา ก็เริ่มกัดกินความมั่นใจในใจของเธอทีละน้อย "คุณพูดเรื่องบ้าอะไร... มีหลักฐานอะไรถึงกล้าพูดจาใส่ร้ายคนอื่นแบบนี้" รสาเค้นเสียงถาม แม้พยายามจะคุมน้ำเสียงให้มั่นคง แต่ปลายนิ้วที่กำหมัดแน่นข้างลำตัวกลับสั่นระริก "หลักฐานน่ะเหรอ... หึๆ" ธนัตถ์หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกจากกระเป๋าเสื้อสูท ปัดหน้าจอสองสามครั้งก่อนจะยื่นหน้าจอเข้าประชิดสายตาของเธอ "นี่ไงครับ... รูปถ่ายตอนที่เด็กของคุณแอบเอาเอกสารลับโครงการใหม่ไปยื่นให้กับคู่แข่งเมื่อคืนนี้... เห็นจะๆ คาตาแบบนี้ ยังจะกล้าปกป้องมันอยู่อีกเหรอครับรส" ภาพบนหน้าจอทำเอารสาถึงกับลมหายใจสะดุด ร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งร่าง ภาพโคลสอัปของรินรดากำลังส่งมอบแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินให้กับชายแปลกหน้าคนหนึ่งในร้านกาแฟกึ่งผับย่านสุขุมวิทเมื่อคืน... ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่รินรดาบอกว่าออกไปทำธุระส่วนตัวพอดี มันบังเอิญเกินไป... หรือนี่คือความจริงที่เธอโง่เขลามาตลอด? "โกหก..." รสาพึมพำออกมาเบาหวิว ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่อกข้างซ้าย ความรู้สึกถูกหักหลังพุ่งทะยานขึ้นมาจนแทบหายใจไม่ออก ภาพรอยยิ้มหวานๆ และแววตาจริงใจที่รินรดาเคยมีให้เธอก่อนหน้านี้ พลันมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและความโกรธแค้นที่เข้าครอบงำ ธนัตถ์กระยิ้มยย่อมใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอดีตคนรัก เขารู้จักจุดอ่อนของผู้หญิงคนนี้ดีที่สุด รสาเป็นคนเก่ง ฉลาด และเด็ดขาดในเรื่องงาน แต่ในเรื่องความรักและความรู้สึก... เธอกลับเปราะบางและพ่ายแพ้ง่ายที่สุดเมื่อถูกคนที่ไว้ใจหักหลัง "ผมเตือนด้วยความหวังดีในฐานะคนเคยรู้จักนะรส... ผู้หญิงแบบนั้น ไม่คู่ควรกับความจริงใจของคุณเลยสักนิด ถ้าคุณอยากรู้ความจริงมากกว่านี้... ผมยังรู้อะไรที่เด็ดกว่านี้อีกเยอะ สนใจไปนั่งคุยกันต่อที่อื่นไหมล่ะครับ?" รสายืนนิ่งงัน สติสตางค์กระเจิดกระเจิง ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิงไปหมด ระหว่างความโกรธที่ปะทุขึ้นกับความเสียใจที่เกาะกินหัวใจ เธอหลับตาลงชั่วครู่เพื่อตั้งสติ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับธนัตถ์ด้วยแววตานิ่งสนิทที่อ่านไม่ออก "อยากพูดอะไร ก็พูดมาตรงนี้..." รสาพูดเสียงเรียบเย็น "ฉันไม่มีเวลาว่างพอจะไปนั่งรำลึกความหลังกับคนอย่างคุณหรอกนะ" ธนัตถ์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ เขากำลังจะอ้าปากพูดต่อเพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดให้ลึกขึ้นไปอีก ทว่า... เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูห้องพักที่อยู่ถัดไปไม่ไกลนัก ก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน "นี่! ยืนทำลับๆ ล่อๆ อะไรอยู่หน้าห้องคนอื่นเนี่ย ห๊ะ!" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความหงุดหงิดและกวนประสาทแบบนี้นั้น มีเพียงคนเดียวเท่านั้น... รินรดานั่นเอง! รสาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองต้นเสียงทันที ร่างบางของรินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องของตัวเอง ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตฉายแววหาเรื่องเต็มที่ตามสไตล์สาวมั่นปากจัด แต่พอสายตาคมกริบของเด็กสาวกวาดมาเห็นร่างของธนัตถ์ที่ยืนประชิดตัวรสาอยู่ รอยยิ้มเยาะกวนๆ ก็พลันหุบลงทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดในเสี้ยววินาที รินรดามองหน้าธนัตถ์สลับกับรสาด้วยแววตาที่หรี่แคบลงอย่างจับผิด ก่อนที่ริมฝีปากบางจะเหยียดยิ้มเย็นชาที่หาดูได้ยาก "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็หมาตัวเก่าที่เคยโดนเจ้าของเขี่ยทิ้งไปแล้วนี่เอง... ยังมีหน้ากล้าโผล่หัวมาเห่าแถวนี้อีกเหรอคะ?" รินรดาเอ่ยทักทายด้วยประโยคเชือดเฉือนที่ทำเอาธนัตถ์หน้าชาดิกในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "ควีนบีทูโก" มาโดยตลอดนะคะ!