เริ่มสั่นคลอน

"คุณรสา... พอเถอะค่ะ" น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสั่นระริกของรินรดาไม่ได้มีพลังพอที่จะหยุดยั้งพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวได้เลยแม้แต่น้อย รสาในยามนี้เปรียบเสมือนกระจกเงาที่สะท้อนความเปราะบางและความดุดันในเวลาเดียวกัน ดวงตาคู่คมที่เคยเฉยชาจนน่าหมั่นไส้ บัดนี้กำลังแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่เจ้าตัวพยายามกะพริบไล่มันกลับเข้าไปอย่างสุดความสามารถ แต่มันช่างไร้ผลเมื่อความจริงบางอย่างเพิ่งถูกกระชากหน้ากากออก รศาสบถเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลับมาลุกโชนด้วยไฟโทสะอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อนั้น เธอกวาดสายตาคมกริบไปมองที่ประตูก่อนจะหันกลับมามองรินรดาที่ยืนเม้มปากแน่นอยู่ข้างกาย บรรยากาศในห้องเย็นเยียบจนแทบจะได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน แต่มันยังไม่หนาวเหน็บเท่ากับบรรยากาศรอบตัวของท่านประธานสาวผู้เย่อหยิ่งคนนี้ รสากำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ราวกับกำลังใช้แรงทั้งหมดที่มีเพื่อกดทับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังจะระเบิดออกมา "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใคร รินรดา..." รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างเพรียวระหงสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ "ถึงได้กล้าเข้ามาทำลายกำแพงที่ฉันสร้างไว้... กล้าดียังไงถึงทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้การป้องกันแบบนี้!" "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ!" รินรดาเถียงกลับทันควัน ความมั่นใจและฝีปากกล้าที่เคยมีกลับสั่นคลอนอย่างรุนแรงเมื่อเห็นหยดน้ำตาเม็ดแรกไหลรินลงมาตามแก้มเนียนของอีกฝ่าย มันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอ แต่มันคือหยดน้ำตาแห่งความอัดอั้นตันใจที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ภาพลักษณ์อันสมบูรณ์แบบมานานแสนนาน "คุณต่างหากที่สร้างกำแพงบ้าๆ นั่นขึ้นมาขวางกั้นทุกอย่าง แล้วก็โทษว่าคนอื่นพังมันลงมา!" "ใช่! ฉันสร้างมันขึ้นมา เพราะฉันรู้ดีว่าถ้าใครก้าวข้ามมันเข้ามา... คนที่จะเจ็บที่สุดก็คือฉันเอง!" รสาตวาดลั่น หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่กรีดลึกถึงขั้วหัวใจ "แล้วคุณล่ะรินรดา... เคยรู้บ้างไหมว่าการที่ฉันต้องทำเป็นใจร้ายใส่คุณในทุกๆ วัน มันยากแค่ไหน!" ประโยคนั้นทำเอารินรดาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก สมองที่เคยประมวลผลสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก ความรู้สึกโกรธเคืองที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและคำถามมากมายที่ตีวนอยู่ในหัว นี่เธอกำลังหูฝาดไปเองหรือเปล่า? หรือผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอนี้ กำลังสารภาพความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีเย่อหยิ่งและสายตาเย็นชาคู่นั้น รสาหันหลังให้ เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ พยายามดึงศักดิ์ศรีและมาดท่านประธานกลับคืนมา แต่แผ่นหลังบางที่ไหวสะท้อนตามแรงสะอื้นเบาๆ นั้นฟ้องชัดเจนว่ากำแพงที่เธอสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่าแล้ว รินรดายืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความรู้สึกรำคาญใจ ความหมั่นไส้ หรือแม้แต่ความคิดที่จะเอาชนะ... บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วยความเวทนาและบางสิ่งที่ร้อนรุ่มแปลกๆ บริเวณกลางอก มือเรียวของรินรดากำเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดพวยพุ่งขึ้นมาจุกที่คอ เธอย่างกรายเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทานั้นอย่างช้าๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ "รสา..." รินรดาเอמהเรียกชื่อนั้นด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่มีร่องรอยของความประชดประชันหรือการเอาชนะ เหลือเพียงความห่วงใยที่จริงใจจนน่าตกใจ "ฉัน... ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้ว่าคุณต้องเจออะไรมาบ้าง" รสาหันขวับกลับมามอง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างในนั้น ระยะห่างระหว่างพวกเธอลดลงเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของรสาปะปนกับกลิ่นอายความเศร้าสร้อย ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด หัวใจของทั้งคู่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันอย่างไร้เหตุผล "อย่ามาทำดีกับฉัน..." รสาพึมพำเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากสั่นระริกขณะเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า "เพราะถ้าคุณทำแบบนี้ต่อไป... ฉันอาจจะปล่อยคุณไปไม่ได้อีกแล้ว" คำพูดนั้นทำเอารินรดาแทบหยุดหายใจ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่ฉายแววว้าเหว and ปรารถนาอย่างชัดเจน ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกฝังกลบไว้ลึกก้นบึ้งของหัวใจเริ่มสั่นคลอนและเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว มือของรินรดายื่นออกไปโดยอัตโนมัติ ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่รอยคราบน้ำตาบนแก้มของท่านประธานสาวอย่างลืมตัว รสาไม่ได้ถอยหนี เธอกลับหลับตาลงรับสัมผัสแผ่วเบานั้น ปล่อยให้ความอบอุ่นจากมือของรินรดาลบเลือนความหนาวเหน็บในใจที่สะสมมาเนิ่นนาน เคมีและความดึงดูดระหว่างพวกเธอมันรุนแรงเกินกว่าจะต้านทานไหว รินรดาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดกันและกันในระยะประชิด "งั้นก็... ไม่ต้องปล่อยสคะคะ—" *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมดราม่าจนยับเยิน รสาสดุ้งสุดตัวผละถอยหลังออกไปทันทีด้วยความตกใจ ขณะที่รินรดาลอบสบถในใจอย่างหัวเสีย ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะ ท่านประธาน?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและฟินไปด้วยกันในตอนนี้นะคะ