ก้าวข้ามเส้น

ประโยคทักทายกวนประสาทนั้นลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ท่าหว่างบรรยากาศในห้องทำงานท่านประธานที่อุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบติดลบ รินรดายืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มมุมปากของเธอนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนคนมองอยากจะเดินเข้าไปหยิกให้เนื้อเขียว ขณะที่รสา ท่านประธานสาวผู้เย่อหยิ่งและมักจะรักษามาดนิ่งสนิทได้เสมอ กลับมีสีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างหาได้ยากยิ่ง ดวงตาคู่คมไหววูบไปชั่วขณะเมื่อผละตัวออกจากร่างของเลขาฯ สาวที่ยืนเบียดเสียดอยู่ใกล้ชิดเกินความจำเป็นเมื่อครู่ "อุ๊ย... ฉันมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะ ท่านประธาน?" รินรดาเอ่ยซ้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงลากยาวจงใจกวนประสาท พร้อมกับกวาดสายตามองเลขาฯ หน้าห้องที่รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบเจื่อนๆ "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญออกไปก่อนค่ะคุณมินตรา" รสาปรับเสียงให้กลับมาเรียบนิ่งเยือกเย็นตามเดิม แม้ว่าใบหูขาวเนียนจะยังเจือสีเรื่อจางๆ ที่เจ้าตัวพยายามซ่อนมันไว้อย่างแนบเนียน มินตรารีบโค้งตัวรับคำสั่งแล้วเดินจ้ำอ้าวออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้สองสาว "รูมเมตจำเป็น" เผชิญหน้ากันตามลำพังในพื้นที่กว้างขวาง รินรดายกมือขึ้นทัดผมกับใบหู ก้าวเท้าเข้ามาในห้องทีละน้อย ปลายส้นสูงกระทบกับพื้นพรมเสียงดังฟังชัดราวกับจังหวะเคาะระฆังประกาศศึก "ดูท่าทางท่านประธานจะงานยุ่งนะคะ ยุ่งจนแทบจะสิงร่างเลขาฯ อยู่แล้วเชียว" รินรดาเหน็บแนมเบาๆ ขณะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังแท้ราคาแพงอย่างถือวิสาสะ รสาหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้า ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกอย่างไม่มีสาเหตุ เธอก้าวฉับๆ เข้ามาหยุดยืนค้ำหัวคนนั่ง พร้อมกับใช้มือเรียวค้ำพนักโซฟาไว้ กักตัวรินรดาให้อยู่ในวงแขนโดยอัตโนมัติ "พูดจาพล่อยๆ ปากแบบนี้... คงว่างมากสินะคะ ถึงได้มีเวลามาเดินสอดรู้สอดเห็นเรื่องชาวบ้าน" รสากัดฟันกรอด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยวนอยู่ปลายจมูกจนรินรดาต้องแอบกลั้นหายใจ "สอดรู้สอดเห็นอะไรกันล่ะคะ ฉันแค่มารายงานเรื่องโปรเจกต์ใหม่ตามหน้าที่ต่างหาก หรือว่ากลัวฉันจะเห็นฉากเด็ดอะไรเข้าล่ะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาพราวระยับไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวอำนาจมืดของท่านประธานเลยแม้แต่น้อย ระยะห่างระหว่างใบwหน้าของทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสกันได้ รสาชะงักไปชั่วครู่เมื่อดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาของการท้าทาย แต่มันมีความไหวระริกบางอย่างที่ทำให้หัวใจใต้เสื้อสูทราคาแพงเต้นผิดจังหวะ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต รสากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเธอเผลอเลื่อนลงมามองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับพูดจาถางถางเมื่อครู่โดยไม่รู้ตัว รินรดาเองก็เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างบางขยับตัวจะถอยหนีแต่ติดพนักโซฟา ทำให้รสาต้องโน้มตัวตามเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนจมูกเกือบจะชนกัน "ร...รสา ถอยไปหน่อยค่ะ คุณใกล้เกินไปแล้วนะ" เสียงที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่กลับสั่นพร่าลงอย่างน่าประหลาด "ใกล้ตรงไหนคะ... เมื่อกี้คุณยังบอกว่าฉันสนิทกับเลขาฯ มากเกินไปเลยนี่" รสากระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าอย่างจงใจยั่วเย้า ความเย่อหยิ่งเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความดื้อรั้นและแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้ทั้งคู่ถอนสายตาออกจากกันไม่ได้ รินรดานิ่งงัง สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อปลายนิ้วเรียวของรสาเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือสัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตทำให้สติสตางค์ของหญิงสาวกระเจิดกระเจิง ดวงตาสองคู่ประสานกันนิ่งงัน รสาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงดึงดูดของสัญชาตญาณ รินรดาหลับตาลงช้าๆ หัวใจเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ปลายจมูกแตะกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่เหนือริมฝีปาก... เหลือเพียงระยะห่างอีกแค่เซนติเมตรเดียวเท่านั้น ปึง! เสียงเปิดประตูกระแทกผนังดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงร้องโวยวายของเพื่อนสนิทตัวดีที่ถือวิสาสะพรวดพราดเข้ามา "ริน! เอกสารที่แกให้ฉันแก้... อุ๊ย!" รสาและรินรดาผละออกจากกันด้วยความตกใจราวกับถูกไฟช็อต รสาหน้าแดงก่ำรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรดาแกล้งกระแอมกระไอแล้วหันไปมองหน้าผู้มาใหม่ด้วยสายตาพิฆาต "เอ่อ... ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะนะพวกแก แต่คือ..." พรีมยืนอ้าปากค้าง กวาดสายตามองหน้าท่านประธานที่บัดนี้เย็นชากลับเป็นปกติราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น กับเพื่อนสนิทของเธอที่นั่งหน้าแดงแจ๋อยู่บนโซฟา รสาปั้นหน้าขรึม กลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วนทั้งหมดด้วยการเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญอะไร เชิญออกไปทำงานกันให้หมดค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปพร้อมกันในตอนนี้นะคะ --- **ควีนบีทูโก**