คนซึนปากหนัก

กล่องของขวัญทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าห่อด้วยกระดาษสีดำสนิทผูกโบว์สีเงินเมทัลลิกถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานกระจกใสเสียงดัง *ตึง* จนแฟ้มเอกสารรายงานประจำไตรมาสถึงกับสั่นสะเทือน รินรดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาตรวจตัวเลขบัญชีสะดุ้งสุดตัว เงยหน้าขึ้นมองต้นเหตุของเสียงด้วยสายตาตวัดขวางทันทีตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้หญิงปากไวและไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ "ถ้าเอามาวางแล้วกิริยาแย่ขนาดนี้ เอาคืนไปเถอะค่ะท่านประธาน" รินรดาลอยหน้าลอยตากล่าวเสียงเรียบ สายตาคมกริบมองสำรวจคนตรงหน้าที่ยืนกอดอกตีสีหน้าเย็นชาเป็นน้ำแข็งใส่กันอีกตามเคย รสาเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยใต้กรอบหน้าม้าคมคายหลุบมองกล่องของขวัญที่ตัวเองอุส่าห์เดินเลือกซื้อด้วยความลังเลอยู่ร่วมชั่วโมงในห้างดัง เพียงเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายบ่นเรื่องปวดคอจากการนั่งทำงานหน้าจอคอมนานเกินไป... แต่พอเอาเข้าจริง อีโก้ที่ค้ำคออยู่มันกลับสั่งให้เธอพ่นวาจาเชือดเฉือนออกไปแทนที่จะพูดดีๆ "อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลยรินรดา ฉันแค่ซื้อของกำจัดขยะทิ้งในห้องรับแขก แล้วบังเอิญมันเหลือ เธออยากได้ก็หยิบไปซะ ขี้เกียจรกหูรกตา" รสาเชิดคางขึ้นสูง พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีรวนขึ้นมาในอกด้วยการใช้น้ำเสียงเย่อหยิ่งและเย็นชาเข้าสู้ รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววรู้ทันอย่างชัดเจน มือเรียวบางเอื้อมไปแตะกล่องของขวัญใบนั้นเบาๆ ก่อนจะดันมันกลับไปหาเจ้าของด้วยปลายนิ้ว "กำจัดขยะเหรอคะ? ห่อซะดิบดีแถมผูกโบว์ซะสวยหรู ขยะบ้านไหนเขาประดิดประดอยขนาดนี้คะท่านประธาน... หรือว่าสมองเริ่มเสื่อมจนแยกไม่ออกว่าอันไหนถังขยะ อันไหนของขวัญวันเกิดย้อนหลังกันแน่" "เธอ!" รสาหน้าตึงขึ้นมาทันที ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกจับไต๋ได้ เธอเกลียดรอยยิ้มเยาะเย้ยบนริมฝีปากอิ่มนั่นเสียเหลือเกิน มันเป็นรอยยิ้มที่ท้าทายและพร้อมจะขุดคุ้ยความอ่อนแอที่เธอพยายามซ่อนไว้ใต้ท่าทางเย่อหยิ่งให้ออกมาประจานต่อหน้า บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางเริ่มอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวของรสาผสมผสานกับความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตอยู่รอบตัว รรินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวผู้ดำรงตำแหน่งประธานบริษัทอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าอีกฝ่ายจะสูงกว่าเธอเล็กน้อยและแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาขู่ขวัญแค่ไหนก็ตาม "ปากแข็งแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาเป็นแฟนนะคะคุณรสา" รินรดาโน้มใบเข้าไปกระซิบใกล้ๆ เสียงกระซิบนั้นเบาหวิวแต่กลับทรงพลังพอจะทำให้หัวใจของคนฟังกระตุกวูบ "พูดดีๆ สักประโยคอมตะมันจะตายหรือไงคะ หรือกลัวว่าถ้าพูดจาอ่อนหวานใส่ฉันแล้วความลับที่ว่า... *แอบคลั่งรักฉัน* มันจะแตก?" รสาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกจี้จุดดำมืดในใจเข้าอย่างจัง ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนจนต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความพิรุธ "เพ้อเจ้อ! ใครคลั่งรักเธอ หลงตัวเองเกินไปแล้วรินรดา ถอยไปนะ ฉันจะทำงาน" รสาผลักไหล่บางเบาๆ เป็นเชิงไล่ แต่แรงผลักนั้นกลับเบาหวิวเสียจนแทบจะกลายเป็นการลูบไล้ รรินรดาไวกว่า คว้าข้อมือเรียวเล็กเอาไว้ได้ทันก่อนที่รสาจะทันได้ถอยหนี แรงยื้อยุดทำให้รสาเสียหลัก เซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกอุ่นของรินรดาอย่างไม่ทันตั้งตัว กลิ่นหอมสะอาดจากเรือนร่างของทั้งคู่หลอมรวมกันในพื้นที่แคบๆ ความเงียบเข้ามาแทนที่บทสนทนาเชือดเฉือนเมื่อสักครู่ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนไม่รู้ว่ามาจากใครกันแน่ รรินรดาก้มมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สวยหลบวูบไม่กล้าสบตาเธอตรงๆ มือที่เคยดื้อรั้นกลับกำชายเสื้อเชيرของเธอแน่นโดยไม่รู้ตัว นี่แหละ... มุมที่รสาไม่เคยยอมให้ใครเห็น มุมของคนซึนปากหนักที่ข้างนอกแข็งกร้าวเหมือนกำแพงเหล็ก แต่ข้างในกลับเปราะบางและอ่อนไหวเสียยิ่งกว่าอะไร "ปากบอกว่าเกลียดฉันนักหนา..." รินรดากระซิบเสียงพร่า แววตาพราวระยับด้วยความสนุกสนานที่ได้เป็นฝ่ายกุมเกม "แต่ทำไมเวลาอยู่ใกล้ฉันทีไร หน้าแดงทุกทีเลยล่ะคะ ท่านประธานคนเก่ง" "ฉันไม่ได้..." รสาอ้าปากจะเถียง แต่คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อรินรดาจงใจขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับแก้มเนียน ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตของคำว่ารูมเมตหรือเจ้านายกับลูกน้องทำให้สติของรสาเตลิดเปิดเปิง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซึนที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้สัมผัสและแววตารุกไล่ที่คาดเดาไม่ได้ของคนตรงหน้า รินรดายกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ นิ้วเรียวจับปลายคางมนให้เงยขึ้นมาสบตา ประกายตาซุกซนฉายชัดว่าเธอไม่ได้คิดจะปล่อยให้อีกฝ่ายรอดตัวไปง่ายๆ ในเมื่อกลAมาหาเรื่องก่อน ก็ต้องเจอดีกลับไปให้เข็ด "ถ้าไม่ยอมพูดดีๆ วันนี้เราเคลียร์กันยาวนะคะคุณรสา... เลือกเอาว่าจะบอกความจริงดีๆ หรือจะให้ฉันบังคับให้พูดด้วยวิธีอื่น" รสาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล สายตาสั่นระริกด้วยความเขินอายปนขัด ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ ขณะที่ดวงตาคู่คมกำลังจะเผยความรู้สึกที่แท้จริงออกมาผ่านม่านน้ำตาคลอเบาๆ จากความอึดอัดที่สั่งสม *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'กันต์' อดีตคู่หมั้นหนุ่มรูปหล่อของรสาที่พยายามตามตื๊อไม่เลิกราก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจิดจ้า โดยมีสีหน้าตกตะลึงจนตาค้างเมื่อเห็นภาพบาดตาบาดใจของประธานสาวและลูกน้องคนสนิทกำลังยืนกอดกันกลมแนบชิดอยู่กลางห้อง "อุ๊ย... ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาจิกหมอนฟินไปด้วยกันนะคะ! แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ **- ควีนบีทูโก**