ความกดดันจากครอบครัว

เสียงประตูห้องชุดหรูหราปิดปังสนิท พร้อมๆ กับแรงกระแทกจากโลกภายนอกที่พุ่งทะยานเข้ามาปะทะโสตประสาท รินรดายืนนิ่งค้างอยู่กลางห้อง ความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศไม่ได้ทำให้ผิวเนื้อเธอชาเท่ากับความรู้สึกเคว้งคว้างที่เกาะกุมก้น ภายนอกประตูบานนั้น เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของมารดาแห่งตระกูลกำลังเอ่ยประโยคที่ทำเอาเลือดในกายของรสาจับตัวเป็นน้ำแข็ง "แม่บอกให้เลิกเล่นขายของแล้วกลับมาแต่งงานกับตาณภัทรเสียที รสา! หนูโตจนมีวุฒิภาวะพอจะรู้ว่าอะไรคือหน้าตาของวงศ์ตระกูล ไม่ใช่เอาเวลาไปคลุกคลีกับคนชั้นต่ำที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนั้น!" เพล้ง! ไม่ใช่เสียงแก้วแตก แต่เป็นเสียงทิฐิและกำแพงน้ำแข็งที่รสาเพียรสร้างมาตลอดชีวิตพังทลายลงในเสี้ยววินาที รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความหมายของคำว่า "คนชั้นต่ำ" พุ่งตรงมาปักอกเธออย่างจัง แม้ว่าเธอจะไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องร้องไห้ฟูมฟายให้กับคำดูถูก แต่การได้ยินมันถูกพ่นออกมาจากปากของแม่ผู้ให้กำเนิดผู้หญิงที่เธอกำลัง... เริ่มมีใจให้ มันช่างบาดลึกและน่าสมเพชเสียเหลือเกิน รินรดาขยับตัว ก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตู ตั้งใจจะกระชากมันเปิดออกแล้วตอกกลับให้ผู้ดีตีนเปล่าพวกนั้นสำเหนียกเสียบ้างว่าใครกันแน่ที่ไร้ค่า แต่ทว่า... มือเรียวที่กำลังเอื้อมไปแตะลูกบิดกลับต้องชะงักกึก เมื่อเสียงของรสาจากอีกฝั่งดังลอดเข้ามา "ถ้าการแต่งงานกับผู้ชายที่แม่หาให้คือหน้าที่ รสาคงทำไม่ได้ค่ะ เพราะหัวใจของรสา... ไม่ได้เป็นของรสาอีกต่อไปแล้ว" น้ำเสียงของท่านประธานสาวผู้เย่อหยิ่งสั่นเครือเล็กน้อย แต่มันเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและดื้อรั้นจนน่าใจหาย รินรดาชักมือกลับ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราายกับกลองศึก ความร้อนผ่าวตีตื้นขึ้นมาที่ขอบตาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ยัยน้ำแข็งตัวแม่กำลัง... สารภาพรักเพื่อปกป้องเธออย่างนั้นหรือ? "รสา! แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับแม่!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นตามด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว "ถ้าแกยังดึงดันจะคบกับอีนังเด็กนั่น บริษัทและทุกอย่างที่แกสร้างขึ้น ฉันจะยึดคืนให้หมด!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่หน้าห้องชั่วขณะ เป็นความเงียบที่กดดันและน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดายืนหลังแนบกำแพง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าตระกูลของรสาอิทธิพลคับฟ้าแค่ไหน การดึงดันสู้รบกับคนพวกนั้นมีแต่จะทำให้รสาต้องสูญเสียทุกอย่างที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อ *ถอยห่าง... คงเป็นทางเลือกเดียวที่จะเซฟรสาไว้ได้* ความคิดนั้นผุดขึ้นมาในหัวพร้อมกับความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วไปทั่วอก รินรดาแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง สายตาคมกริบไหววับด้วยความเด็ดเดี่ยว เธอมันก็แค่ตัวซวยที่เข้ามาสร้างความปั่นป่วนในชีวิตอันแสนสงบ (แต่เปราะบาง) ของท่านประธาน การถอยออกไปตอนนี้ ก่อนที่ทุกลำดับขั้นจะพังทลายลงมาทับถมกัน คือการแสดงความรับผิดชอบที่ลูกผู้ชาย... เอ๊ย ลูกผู้หญิงอย่างเธอควรทำ แกร็ก! เสียงปลดล็อกกลอนประตูจากด้านนอกดังขึ้น รินรดาสะดุ้งเฮือก รีบก้าวถอยหลังไปสามก้าว ประตูห้องเปิดผางพร้อมกับร่างระหงของรสาที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาสมบูรณ์แบบคู่นั้นแดงก่ำ ร่องรอยของความเปราะบางที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดประธานสาวมาตลอดหลุดลอกออกจนหมดสิ้น เมื่อเห็นรินรดายืนกอดอกมองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง รสาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดังเดิม แม้ว่ามุมปากจะยังสั่นระริกอยู่ก็ตาม "เธอ... ได้ยินหมดแล้วสินะ" รสาเอ่ยเสียงแหบพร่า พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "ค่ะ ได้ยินชัดทุกถ้อยคำเลยล่ะ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แสร้งทำเป็นไม่ยี่ห้อกับสิ่งที่เพิ่งได้รับรู้ ทั้งที่ข้างในใจกำลังถูกบดขยี้เป็นชิ้นๆ "ยินดีด้วยนะคะที่คุณประธานกำลังจะมีคู่หมั้นคู่หมายที่เพียบพร้อมสมฐานะ เลิกเล่นเกมเด็กน้อยแล้วกลับไปทำตามหน้าที่ของลูกกตัญญูเถอะค่ะ" รสาเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดฉายชัดในแววตาคู่สวย เธอก้าวเข้าไปใกล้รินรดาช้าๆ มือเรียวยื่นออกไปหมายจะคว้าแขนอีกฝ่ายไว้ แต่รินรดากลับเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจ "เธอหมายความว่ายังไง ริน..." รสาเค้นเสียงถาม หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความหวาดกลัว "ที่ฉันพูดออกไปเมื่อกี้... เธอไม่ได้ยินหรือไงว่าฉันหมายถึงใคร?" "ได้ยินค่ะ และนั่นแหละคือเหตุผลที่เราควรจบเรื่องไร้สาระนี่สักที" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว เธอมองสบตาคู่สวยที่กำลังคลอหน่วงไปด้วยหยาดน้ำใสๆ "คุณรสาเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โต มีอนาคตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบรออยู่ ส่วนฉัน... ก็แค่รูมเมตจำเป็นที่หลงเข้ามาผิดที่ผิดทาง ถึงเวลาที่ฉันต้องเก็บกระเป๋าออกไปจากชีวิตคุณแล้วล่ะค่ะ" "ไม่! รินรดา เธอไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจอะไรตามใจชอบแบบนี้!" รสาโพล่งออกมาเสียงดัง หยาดน้ำตาที่กลั้นไว้หยดเผาะลงมาตามแก้มนวล ภาพลักษณ์ท่านประธานผู้เย่อหยิ่งพังทลายไม่เป็นท่า เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวว่าจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดไป "ฉันไม่สนว่าแม่จะพูดอะไร ฉันไม่สนงานแต่งบ้าบออะไรนั่นทั้งนั้น! ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้วะ ริน!" คำว่า "วะ" ที่หลุดออกมาจากปากคนที่รักษากิริยามารยาทมาทั้งชีวิต ทำให้รินรดานิ่งง้ำไป หัวใจกระตุกวูบ ความรู้สึกโหยหาและอยากจะดึงร่างบางตรงเข้ามาสวมกอดพุ่งพล่านจนแทบยั้งไม่อยู่ แต่เธอทำไม่ได้... ถ้ายิ่งรั้งรสาไว้ รสาก็จะต้องสูญเสียทุกอย่างเพื่อแลกกับความสัมพันธ์จอมปลอมที่มีเธอกับเธอ "คนที่ใจร้ายคือคุณต่างหาก รสา" รินรดาเค้นยิ้มทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย "การดึงฉันเข้ามาในวังวนตระกูลไฮโซของคุณ มีแต่จะทำให้เราพังกันทั้งคู่ ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงความเจริญของใคร และที่สำคัญ... ฉันเบื่อเต็มทีแล้วกับการต้องมาเล่นเป็นบ้านจำลองกับคุณ" เพียะ! ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนแก้วเนียนของรินรดาอย่างแรง แรงปะทะทำให้หน้าหันไปตามแรงเหวี่ยง ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง รินรดายืนนิ่ง ไม่ยกมือขึ้นลูบแก้มที่ขึ้นรอยแดงเถือก เธอหันกลับมาสบตาคนที่ลงมือด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว มีเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกยิ่งกว่า รสาหอบหายใจหนักหน่วง มองมือตัวเองที่สั่นเทาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าตัวเองจะพลั้งมือลงไปแบบนั้น "ริน... ฉัน..." "เชิญไปเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวเถอะค่ะ" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินเลี่ยงผ่านร่างบางตรงไปยังห้องนอนของตัวเองเพื่อเก็บข้าวของ ทิ้งให้รสาร้องไห้สะอื้นอยู่ลำพังกลางห้องนั่งเล่นที่หนเหนาวเหน็บ บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดใจ รินรดารูดซิปกระเป๋าเดินทางด้วยมือที่สั่นเทา เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเดินออกไปจากที่นี่คืนนี้ เพื่อตัดไฟตั้งแต่ต้นลม แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ก้าวขาออกจากห้องนอน เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังโครมครามจากด้านนอกก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ ปัง! ปัง! ปัง! "รสา! เปิดประตูให้พ่อเดี๋ยวนี้! แกกล้าดียังไงถึงปฏิเสธการหมั้น!" เสียงคำรามกึกก้องด้วยความเกรี้ยวกราดของผู้เป็นพ่อดังทะลุประตูห้องเข้ามา รสาร่างแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่รินรดาที่กำลังลากกระเป๋าออกมาถึงกับชะงักกึก หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อบานประตูห้องชุดถูกถีบเปิดผางด้วยฝีมือของบิดารสาและชายแปลกหน้าในชุดสูทเนี๊ยบอีกสามคน! ขอบคุณที่ติดตามความฟิน (และตับพัง) ไปด้วยกันนะคะ ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ!