วันที่ขาดเธอไป

“ออกไปจากห้องของฉัน เดี๋ยวนี้!” เสียงตะคอกของรินรดาดังลั่นห้องชุดสุดหรูที่เคยเงียบสงบ ความเย็นเยียบจากแววตาของผู้มาเยือนไม่ได้ทำให้รินรดาหวาดหวั่น แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณนักสู้ในตัวเธอให้พุ่งพล่าน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบของ ‘ธามัน’ คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะล้มประธานสาวอย่าง ‘รสา’ ยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทีคุกคาม “ใจร้อนไปหน่อยมั้ง รินรดา... ฉันไม่ได้มาเพื่อทะเลาะ แต่มาเพื่อแจ้งข่าวดี” ธามันแสยะยิ้มก่อนจะโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโซฟาหนังแท้ “รสาไม่กลับมาที่นี่อีกแล้วล่ะ” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ความรู้สึกโหวงเหวงแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับถูกกระชากลมหายใจออกไปกะทันหัน เธอจ้องมองใบหน้ากวนประสาทของอีกฝ่ายด้วยความไม่ไว้วางใจ แต่สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เรื่องล้อเล่น “แกทำอะไรเธอ!” รินรดาพุ่งเข้ากระชากคอเสื้อคนตรงหน้า แต่ธามันกลับปัดมือเธอออกอย่างไม่ยี่หระ “ฉันไม่ได้ทำอะไร... เธอต่างหากที่เลือกจะ ‘ทิ้ง’ ทุกอย่างไปเอง ทั้งตำแหน่งประธาน ทั้งห้องนี้ และที่สำคัญ... ทิ้ง ‘คนอย่างเธอ’ ไว้ข้างหลังไงล่ะ” เมื่อธามันเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวก็เข้าปกคลุมห้องที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของรสา รินรดารีบวิ่งไปยังห้องนอนใหญ่ กลิ่นอายของเจ้าของห้องยังคงอยู่ แต่มันกลับว่างเปล่า... ตู้เสื้อผ้าที่เคยเรียงรายด้วยชุดทำงานแบรนด์เนมว่างเปล่าจนน่าใจหาย แม้แต่ของใช้ส่วนตัวบนโต๊ะเครื่องแป้งก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น “บ้าเอ๊ย... รสา! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!” รินรดาตะโกนเรียกชื่อคนรักอย่างคนเสียสติ เธอรื้อค้นทุกซอกทุกมุม แม้แต่ลิ้นชักที่รสาชอบเก็บของสำคัญไว้ ลิ้นชักนั้นถูกเปิดทิ้งไว้ ข้างในมีเพียงกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่วางทับด้วยปากกาหมึกซึมด้ามโปรด ลายมือสวยเฉี่ยวที่คุ้นตาเขียนไว้เพียงประโยคสั้นๆ *‘ขอบคุณที่สอนให้ฉันรู้ว่า... การอยู่คนเดียวมันทรมานกว่าการต้องแบกรับโลกทั้งใบเพียงลำพัง ลาก่อน’* หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงบนกระดาษ รินรดาทรุดลงกับพื้นห้องที่เย็นเฉียบ เธอจำได้ดีว่าเมื่อคืนนี้รสายังบอกว่า 'เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน' แล้วทำไมเช้านี้ทุกอย่างถึงพังทลายลงเหมือนปราสาททรายที่โดนคลื่นซัด เธอคว้ากุญแจรถแล้วพุ่งตัวออกจากห้องทันที ตลอดทั้งวัน รินรดากลายเป็นคนบ้าที่ตามหาคนรักไปทั่วทุกแห่งหน ทั้งบริษัทที่รสาเคยบริหาร คอนโดหรูสาขาอื่นที่รสาอาจจะซ่อนตัวอยู่ หรือแม้แต่ร้านอาหารที่พวกเธอเคยไปเดทกันครั้งแรก... ไร้ร่องรอย ทุกอย่างว่างเปล่าราวกับว่ารสาไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้ ความมืดมิดของยามค่ำคืนเริ่มปกคลุมเมืองใหญ่ รินรดากลับมาที่ห้องพักของเธออีกครั้ง สภาพห้องในตอนนี้เหมือนห้องร้างที่ไม่มีชีวิตชีวา เธอเดินสะดุดเข้ากับแจกันดอกไม้ที่รสาเคยจัดไว้ให้ ซึ่งตอนนี้มันเริ่มเหี่ยวเฉาไปตามกาลเวลาที่ขาดคนดูแล เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเป็นรอบที่ร้อย แต่หน้าจอแสดงผลเพียงข้อความแจ้งเตือนที่เธอส่งไปหาผู้หญิงคนนั้นซ้ำๆ ว่า ‘อ่านแล้วไม่ตอบ’ รินรดาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้าง กลิ่นจางๆ ของรสาบนหมอนทำให้เธอกลั้นสะอื้นไม่อยู่ ในวินาทีที่เธอคิดว่าทุกอย่างจบสิ้นลงแล้ว เสียงกุญแจประตูหน้าก็ดังขึ้นแผ่วเบา... กึก! รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอรีบลุกขึ้นยืน หัวใจเต้นรัวด้วยความหวังที่ริบหรี่ “รสา? เธอใช่ไหม?” ร่างเงาในความมืดที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูขยับเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวจากทางเดินสาดส่องให้เห็นโครงร่างที่คุ้นตา รินรดาพุ่งเข้าหาหมายจะคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ แต่ทว่า... ร่างนั้นกลับถอยห่างด้วยท่าทีเฉยชา พร้อมกับเสียงที่เย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง “อย่าเข้ามาใกล้ฉัน... ถ้าไม่อยากให้เรื่องมันแย่ไปกว่าเดิม” รินรดาชะงักกึก เมื่อมองเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของรสา... มันไม่ใช่กระเป๋าเดินทาง แต่มันคือเอกสารฟ้องหย่าร้างทางธุรกิจที่ระบุชื่อของเธอในฐานะผู้ทรยศ และข้างๆ รสา... คือชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่รินรดาไม่คุ้นตา ซึ่งกำลังกุมมือรสาไว้อย่างถือสิทธิ์ “รสา... นี่มันหมายความว่ายังไง?” รสาแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึก “หมายความว่า... ความสนุกของเราจบลงแล้วค่ะ รินรดา และคนที่ยืนอยู่ข้างฉันตอนนี้... คือคนที่จะทำลายชีวิตของเธอให้สิ้นซากในวันพรุ่งนี้” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของยัยตัวแสบกับท่านประธานมาจนถึงจุดเดือดนี้นะคะ ควีนบีทูโกสัญญาว่าตอนหน้ามีเฉลยแบบหน้าสั่นแน่นอนค่ะ!