รินรดาผู้ไม่เคยยอมใคร

"ถ้าคุณคิดว่าเกมนี้คุณถือไพ่เหนือกว่า... บอกเลยนะคะว่าคุณกำลังคิดผิดถนัด" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความท้าทายดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธาน รสาชะביกมือที่กำลังจะหยิบเอกสารขึ้นมาเซ็น นัยน์ตาสีเข้มคู่สวยตวัดมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความไม่พอใจระคนประหลาดใจ รินรดายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของเธออย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมาให้นั้นช่างเย้ายวนและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน จนคนคุมเกมมาตลอดชีวิตอย่างรasaถึงกับรู้สึกว่าจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองเริ่มรวนเร "รินรดา คุณกำลังล้ำเส้น" รสาเอ่ยเสียงเรียบพยายามรักษามาดนิ่งสนิทไว้ให้ได้มากที่สุด แม้ว่าปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักจะเริ่มเย็นเฉียบเพราะแรงกดดันจากอีกฝ่าย "ล้ำเส้นเหรอคะ? หึ... ฉันยังไม่ได้เริ่มเดินหมากตาสำคัญเลยด้วยซ้ำ" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานอีกนิด โน้มตัวลงไปให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกันกับท่านประธานสาว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เอกลักษณ์เฉพาะตัวลอยมาแตะจมูกจนรสาต้องเผลอกลั้นหายใจ "จำเรื่องที่ดนุนัยทำไว้ไม่ได้เหรอคะ? หรือว่าคุณประธานกลัวว่าถ้าฉันเอาคืนมันจริงๆ คุณจะต้องเดือดร้อนไปด้วยเพราะถือหางมันอยู่?" คำพูดจี้ใจดำทำให้รสาต้องเงยหน้าขึ้นสบตา ร่างสูงสง่าผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อสร้างระยะห่าง แต่รินรดากลับไม่ถอยหนม แถมยังก้าวตามเข้ามาจนแผ่นหลังของรสาเกือบจะชิดติดกับพนักเก้าอี้ทำงาน "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉัน รินรดา" รสาเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาดุจพญาเสือโคร่งจ้องมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ห่างกันแค่คืบ "และเรื่องของดนุนัย ฉันจัดการเองได้ ไม่จำเป็นต้องให้รูมเมตจำเป็นอย่างคุณมาออกหน้าแทน" "จัดการเหรอคะ? แบบไหนล่ะ แบบที่ปล่อยให้มันลอยนวลอยู่ทุกวันนี้เนี่ยนะ" รินรดายิ้มเยาะ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะปะทะกับพนักเก้าอี้ของรสา กักขังร่างเพรียวบางไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างกลายๆ "บอกแล้วไงคะว่ารินรดาคนนี้ตาต่อตา ฟันต่อฟัน ใครทำฉัน... ฉันเอาคืนร้อยเท่า แต่ถ้าใครมาทำคนที่ฉัน... เอ๊ย หมายถึงทำเรื่องไม่ถูกต้อง ฉันยิ่งไม่ปล่อยไว้แน่!" รสาชะงักไปนิดกับคำพูดที่เกือบจะหลุดปากของอีกฝ่าย ใบหน้าสวยเฉียบขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะด้วยเหตุผลอื่นที่เธอไม่อยากยอมรับ) ดวงตาคู่สวยไหวระริกอย่างปิดไม่มิดเมื่อถูกรุกหนักจนตั้งรับไม่ทัน ปกติแล้วรสาเป็นคนควบคุมทุกสถานการณ์ เป็นผู้หญิงที่ผู้ชายหรือใครต่อใครต้องเกรงกลัว แต่กับผู้หญิงคนนี้... รินรดาทำให้เธอกลายเป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่ทำอะไรไม่ถูกไปเสียดื้อๆ "ถอยไป รินรดา" รสาเอ่ยสั่งเสียงสั่นเล็กน้อย พยายามใช้น้ำเสียงเด็ดขาดกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก "ไม่ถอยค่ะ จนกว่าคุณจะยอมรับว่า... ตอนนี้คุณกำลังคุมเกมไม่อยู่แล้ว" รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดรดรดรินอยู่บนพวงแก้มของรสาทำให้สติสัมปชัญญะของท่านประธานสาวกระเจิดกระเจิง รสาเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน รสาไม่เคยรู้สึกพ่ายแพ้ใครแบบนี้มาก่อน รอยยิ้มมั่นใจของรินรดากำลังแผดเผาเกราะป้องกันทุกชั้นที่เธอสร้างขึ้นมานานนับปี ร่างบางพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่รินรดากลับไวกว่า มือเรียวคว้าจับข้อมือของรสาเอาไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนีไปไหน นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายความเจ้าเล่ห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านใจ "ปล่อยนะ รินรดา..." เสียงของรสาเบาหวิวลงอย่างเห็นได้ชัด ความเย่อหยิ่งทลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความสั่นไหวที่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุม "ถ้าปล่อยแล้วคุณจะหนีอีกไหมล่ะคะ คุณรสาน้ำแข็งไส..." รินรดากระซิบชิดริมหีบปากของอีกฝ่าย น้ำเสียงทุ้มนุ่มชวนใจสั่น "เกมนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะคะ แล้วคุณจะรู้ว่า... รินรดาคนนี้เวลารุกหนัก มันแซ่บยิ่งกว่าพริกสวนร้อยเม็ดเสียอีก" รสาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เธอพยายามปิดตายมาตลอด รสาเงยหน้าขึ้นเตรียมจะเอאวาจาเผ็ดร้อนตอกกลับเพื่อกู้ศักดิ์ศรี แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวอย่างกะทันหัน พร้อมๆ กับที่ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของอนุญาต "คุณรสาครับ พอดีผมมีเรื่องด่วน..." เสียงทุ้มคุ้นหูของบุคคลที่สามดังแทรกเข้ามา พร้อมกับร่างของดนุนัยที่ก้าวเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย รินรดาสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความขัดเคือง รีบผละตัวออกจากรสาอย่างเสียดาย ขณะที่รสารีบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติแล้วปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยเย็นชาดังเดิมในเสี้ยววินาที ทว่า... สายตาของดนุนัยที่กวาดมองมายังพวกเธอทั้งสองคน กลับเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนหวาดผวา เมื่อเห็นสภาพของท่านประธานสาวผู้เย่อหยิ่งกับรูมเมตตัวแสบยืนชิดติดกันชนิดที่แทบจะสิงร่าง และร่องรอยความกระmิดกระเมี้ยนบนใบหน้าของทั้งคู่ที่ฟ้องชัดเจนว่า... ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของควีนบีทูโกเสมอนะคะ