ความสุขที่แท้จริง

“ฉันจะลาออกค่ะ” ประโยคสั้นๆ ห้วนๆ แต่กลับมีอานุภาพทำลายล้างสูงราวกับระเบิดนิวตรอนถูกหย่อนลงกลางห้องทำงานของประธานบริหาร เลขาสาวหน้าซีดเผือดจนแทบจะกลายเป็นกระดาษสา ขณะที่รินรดาซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลกันถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบจะถลونออกจากเบ้า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... รสายัยท่านประธานน้ำแข็งไสผู้รักบริษัท ยิ่งกว่าชีวิตจิตใจ ยัยคนที่เคยประกาศกร้าวว่า ‘เวลาทุกวินาทีในตึกนี้มีค่าเท่ากับทองคำ’ ยัยคนบ้างานระดับคอมپิลเลเตอร์มนุษย์ ปราศจากความรู้สึก นึกคิดเรื่องอื่นนอกจากผลประกอบการ... กำลังจะประกาศลาออกจากอาณาจักรที่ตัวเองสร้างมากับมือเนี่ยนะ! รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองอันปราดเปรียวประมวลผลแทบไม่ทัน เธอพุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อแขนเรียวของอีกฝ่ายไว้โดยอัตโนมัติ ก่อนที่สัญชาตญาณความเป็นรูมเมตจำเป็นจะร้องเตือนว่าอย่าไปยุ่งเรื่องของชาวบ้าน “เธอ... เมาค้างหรือไงรสา สมองกระทบกระเทือนจากกองเอกสารตรงนั้นเหรอถึงได้เพ้อเจ้อออกมาแบบนี้” รินรดาแหวใส่ เสียงสูงด้วยความตกใจปนหงุดหงิดระคนกัน “ลาออกบ้าบออะไร บริษัทนี้เธอนั่นแหละคือเสาหลัก ถ้าเธอไม่อยู่แล้วใครจะเซ็นเช็คเงินเดือนให้ฉัน... อะแฮ่ม หมายถึง ใครจะบริหารบริษัทล่ะฮะ!” รสาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับท่าทีตื่นตระหนกของคนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบนิ่งคู่นั้นทอดมองรินรดาด้วยความลึกซึ้งเกินกว่าที่ใครจะคาดเดา ร่างระหงค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตัว ปล่อยให้เลขารีบถอยกรูดออกไปจากห้องตามคำสั่งก่อนหน้าอย่างรู้จังหวะ บรรยากาศในห้องทำงานกว้างขวางพลันเงียบงันลงทันที ราวกับโลกทั้งใบถูกกดปุ่มหยุดเวลา เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่นๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวระทึกอยู่ในอกของคนทั้งคู่ “ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อค่ะรินรดา...” รสาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นเครือเล็กน้อยตรงปลายเสียงอย่างที่คนหยิ่งผยองอย่างเธอไม่เคยเป็นมาก่อน “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา... ฉันใช้ชีวิตอยู่เพื่อความสำเร็จ เพื่อตัวเลขในบัญชี เพื่อคำสรรเสริญ และเพื่อกำแพงหนาเตอะที่สร้างขึ้นมาเพื่อปกป้องตัวเองจากความโดดเดี่ยว... ฉันคิดมาตลอดว่านั่นคือความสุข” รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความเกรี้ยวกราดเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความแปลกใจที่เริ่มเกาะกุมหัวใจ เธอมองลึกลงไปในดวงตาคู่สวยของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นทั้งคู่กัดและรูมเมต ที่บัดนี้ไม่มีร่องรอยของความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเปราะบางและ... ความโหยหา “แล้วตอนนี้... อะไรล่ะที่เธอคิดว่ามันคือความสุข” รินรดาถามเสียงแผ่วโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศรอบตัวมันบีบคั้นเสียจนเธอต้องยอมลดทิฐิลงครึ่งหนึ่ง รสาไม่ตอบด้วยคำพูดทันที ร่างเพรียวขยับก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดาช้าๆ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวจางๆ ผสมผสานกับไออุ่นเฉพาะตัวของท่านประธานสาวโชยเข้าจมูก ทำเอารินรดาเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ เรียวหนายาวของรสาเอื้อมขึ้นสัมผัสแก้มเนียนของรินรดาก่อนจะไล้ปลายนิ้วลงมาตามกรอบหน้าอย่างทะนุถนอม สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับกลีบกุหลาบ แต่มันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร่างของคนโดนกระทำ รินรดาทำได้เพียงยืนแข็งทื่อ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน “ความสุขที่แท้จริงของฉัน...” รสากระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากบางเฉียบคลี่ยิ้มออกมาบางเบา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็นมาในชีวิต “...ไม่ใช่การนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่หนาวเหน็บนี่หรอกค่ะรินรดา” ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สื่อความหมายชัดเจนจนไม่ต้องรอให้แปลเป็นคำพูด “แต่มันคือการได้ตื่นมาเจอหน้าคนปากเก่งแต่ใจดี... ได้เถียงกันเรื่องงานบ้านงี่เง่า... ได้เห็นรอยยิ้มของเธอเวลาที่เธอกินของอร่อยๆ... และได้รู้ว่าทุกครั้งที่ฉันหันกลับไป... จะมีเธอยืนอยู่ข้างๆ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม” รินรดาถึงกับพูดไม่ออก สมองขาวโพลน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโจนออกมานอกอก ยัยท่านประธานสายโหด ปากแข็ง ยโสโอหังคนเดิมหายไปไหนแล้ว ทำไมอยู่ๆ ถึงกลายร่างเป็นคนคลั่งรักที่หยอดคำหวานใส่กันหน้าตาเฉยแบบนี้เล่า! “เธอกล้าดียังไงมาพูดจาเลี่ยนๆ แบบนี้เนี่ย ยัยบ้าเอ๊ย...” รินรดาบ่นพึมพำแก้เขิน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู พยายามเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงคู่นั้นเพื่อซ่อนความเขินอาย แต่มีหรือที่รสาจะยอมปล่อย มือเรียวอีกข้างเลื่อนมาโอบเอวบางของรินรดาไว้แน่น รั้งร่างของเธอให้เข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง รสาก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนคนฟังต้องขนลุกซู่ “ฉันลาออกจากตำแหน่งประธานจอมปลอม... เพื่อมาสมัครเป็น ‘คนรัก’ ของเธอตลอดชีวิต... แบบนี้พอจะรับพิจารณาบ้างไหมคะ รูมเมต” รินรดาหันขวับกลับมาเผชิญหน้า ดวงตากลมโตค้อนขวับใส่คนฉวยโอกาส แต่รอยยิ้มที่กว้างจนปิดไม่มิดบนใบหน้าของเธอกลับทรยศความรู้สึกทุกอย่าง “ใครเขาจะไปรับคนนิสัยเสียอย่างเธอเข้าทำงานกันเล่า...” รินรดาเชิดหน้าขึ้นทำเป็นปากแข็ง แม้ว่าหัวใจจะละลายกลายเป็นน้ำไปเรียบร้อยแล้วก็ตาม “อีกอย่าง... ถ้าเธอลาออกแล้วใครจะเลี้ยงฉัน ฉันเป็นคนกินจุนะบอกไว้ก่อน” “ฉันมีเงินเก็บทั้งชีวิต และมีแรงพอที่จะทำงานหาเงินมาปรนเปรอคุณรูมเมตคนนี้ไปจนแก่ตายค่ะ” รสาตอบทันควัน น้ำเสียงจริงจังและมั่นอกมั่นใจชนิดที่ไม่มีใครกล้าเถียง ดวงตาสื่อประกายความรักความคลั่งรักออกมาแบบไม่คิดจะปิดบังอีกต่อไป รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอระหงของอีกฝ่ายอย่างยอมจำนนในที่สุด กำแพงทิฐิที่เคยสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า เหลือเพียงความสุขที่เอ่อล้นอยู่เต็มอกอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน “งั้นก็... พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิว่าทำได้จริงอย่างที่พูดหรือเปล่า ท่านประธานตกงาน” รินรดายิ้มยั่ว ท้าทายด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ รสาไม่รอช้า เธอโน้มใบลงมาประทับริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของคนตรงหน้าทันที เป็นจูบที่อ่อนหวาน ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บกดไว้มานานแสนนาน รินรดาหลับตาพริ้มตอบรับสัมผัสนั้นด้วยหัวใจที่พองโต ความรักที่ผ่านพ้นอุปสรรคและพายุร้ายมาด้วยกัน ทำให้ทุกวินาทีต่อจากนี้มีค่ามากกว่าสิ่งใดในโลก ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเคมีกำลังพุ่งพล่านถึงขีดสุดนั้นเอง! *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด “คุณรสาคะ! แย่แล้วค่ะ! บอร์ดบริหารประชุมด่วนเรื่องที่คุณประกาศลาออก... อ้าว... เอえ... ฉันเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าคะเนี่ย!” รสาผละริมฝีปากออกจากรินรดาช้าๆ ด้วยความหงุดหงิดระคนเสียดาย ดวงตาคมกริบตวัดกลับไปมองเลขาหน้าห้องที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ตรงประตูด้วยสายตาดุร้ายราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ รินรดาซุกหน้าลงกับไหล่บางของรasaเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำด้วยความเขินอายปนขบขัน ขณะที่รสายกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ด้วยความปวดหัว พร้อมกับเอ่ยลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ถ้าแกพูดเรื่องนี้ออกไปแม้แต่คำเดียว... เตรียมตัวตกงานตามฉันมาได้เลย!” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมฟินและอินมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้นะคะ!