ตอนอวสาน: รักนี้ไม่ต้องมีสัญญา

“ถ้าแกพูดเรื่องนี้ออกไปแม้แต่คำเดียว... เตรียมตัวตกงานตามฉันมาได้เลย!” ประโยคคาดโทษจากยัยตัวแสบปากเก่งยังก้องอยู่ในโสตประสาทของเลขาฯ หน้าห้อง แต่เวลานี้ ใครสนเรื่องงานกันล่ะคะ ในเมื่อภาพตรงหน้ามันดึงดูดสายตาจนไม่อาจละสายตาไปไหนได้เลย รินรดาในชุดสูทสีขาวเข้ารูปที่ได้รับการตัดเย็บอย่างประณีต ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องกระจกด้วยท่าทางมาดมั่น ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสำรวจเจ้าของร่างสูงโปร่งที่กำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดเนคไทให้เข้าที่ด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย “มองอะไรเล่าริน? ชุดฉันมันดูตลกมากนักหรือไง ถึงได้ยืนยันสายตาพิฆาตแบบนั้นใส่ตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว” รสา—ท่านประธานสาวผู้เย่อหยิ่งและเจ้าระเบียบตลอดกาล—เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะงอนนิดๆ พลางหันมาเผชิญหน้ากับคู่ชีวิต (ที่เพิ่งจดทะเบียนกันหมาดๆ เมื่อเช้า) หล่อนถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยมาดที่พยายามจะคุมเชิง แต่แววตากลับไหวระริกด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด “เปล่าหรอกค่ะ แค่กำลังคิดว่า… ท่านประธานผู้เย็นชาเป็นน้ำแข็งในวันนั้น กลายมาเป็น ‘โบ้’ ตัวโตที่ยอมจำนนให้ฉันสยบคาอกเสื้อในวันนี้ได้ยังไงกันนะ” รินรดาแกล้งยกยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายพ่วงด้วยความเจ้าเล่ห์ตามแบบฉบับยัยตัวแสบที่รสาไม่มีวันชนะ รสาชะงักไปนิด ก่อนจะก้าวประชิดตัวจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้อง ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ไออุ่นจากลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดริมฝากิ่วบางเบา “ใครเป็นโบ้ไม่ทราบคะ? ฉันต่างหากที่เป็นคนคุมเกมมาตลอด... ตั้งแต่วันแรกที่เราต้องมาแชร์ห้องกันแล้วยัยตัวแสบ” “หึ ปากแข็งจังนะคะ ทั้งที่เมื่อคืนใครกันนะที่ร้องไห้โฮบอกว่ากลัวฉันจะหนีไปแต่งงานกับคนอื่น?” “รินรดา!” รสาหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที มือเรียวคว้าเอวบางเข้าหาตัวด้วยความหมั่นไส้ “นั่นมันเป็นเพราะฉันเมาต่างหากเล่า! อีกอย่าง... ใครจะยอมให้เธอไปไหนกันล่ะ ในเมื่อสัญญาฉบับนั้นมันหมดอายุไปตั้งแต่ที่เราเริ่มรักกันจริงๆ แล้ว” บรรยากาศในห้องแต่งตัวเล็กๆ อบอวลไปด้วยความหวานที่พุ่งทะยานจนคนอ่าน (อย่างพวกเรา) ต้องจิกหมอนกระจุย งานแต่งงานวันนี้ไม่ได้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวตามธรรมเนียมของตระกูลใหญ่โตมโหฬาร หากแต่มันคือพิธีเล็กๆ แสนอบอุ่นริมสวนกระจกใส ณ เรือนหอฟับฟูที่พวกเธอช่วยกันรีโนเวทขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและเสียงหัวเราะ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ญาติสนิทมิตรสหายไม่กี่คน และรอยยิ้มจากใจจริงของคนทั้งคู่ “พร้อมไหมคะ?” รสายื่นมือออกไปตรงหน้า นิ้วเรียวยาวสั่นน้อยๆ ด้วยความตื่นเต้นที่แม้แต่ประธานบริษัทมูลค่าหลายหมื่นล้านก็ยังไม่อาจควบคุมมันได้ รินรดามองมือนั้น รอยยิ้มซนๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนลึกซึ้ง เธอยื่นมือไปประสานนิ้วเข้าด้วยกันอย่างมั่นคง “ถ้าหมายถึงการใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ร่วมกับยัยประธานจอมเผด็จการคนนี้... ฉันพร้อมมานานแล้วค่ะ” เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ เมื่อทั้งคู่ก้าวเดินเคียงกันออกมาสู่สวนสีเขียว ร่างบางในชุดเจ้าสาวสไตล์มินิมอลจับมือกับเจ้าสาวในชุดสูทเท่ๆ รอยยิ้มของแขกเหรื่อเต็มไปด้วยความยินดี ไม่มีพิธีรีตองซับซ้อน ไม่มีบทสวดที่น่าเบื่อ มีเพียงคำสัญญาจากหัวใจที่กลั่นกรองออกมาจากความรู้สึกจริงๆ “รสา สัญญาว่าต่อให้เธอจะเถียงเก่งแค่ไหน จะดื้อดึงหรือชอบหาเรื่องกวนประสาทฉันทุกวันแค่ไหน... ฉันก็จะรัก จะตามใจ และจะยอมเป็น ‘โบ้’ ให้เธอคนนี้คนเดียวไปตลอดชีวิตค่ะ” รสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย แต่หนักแน่นและจริงจังจนรินรดาต้องกะพริบตาไล่หยาดน้ำใสที่เอ่อรื้นขึ้นมา “พูดดีมีรางวัลนะคะท่านประธาน” รินรดากระซิบตอบพร้อมรอยยิ้มหยอกเย้า “ส่วนฉัน... สัญญาว่าจะไม่หนีไปไหน จะคอยกวนใจเธอไปจนแก่ตาย และจะคอยตรวจบัญชีค่าใช้จ่ายของเธอทุกสิ้นเดือนไม่ให้เหลือเงินไปเปย์ใครหน้าไหนทั้งนั้นค่ะ” เสียงหัวเราะดังขึ้นท่ามกลางรอยยิ้มและความอบอุ่น แหวนเพชรเม็ดงามถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้าย สัมผัสอุ่นซ่านแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจ ปมปัญหาและความหวาดระแวงในอดีตถูกคลี่คลายลงอย่างไร้รอยต่อ เหลือไว้เพียงปัจจุบันที่พวกเธอได้ยืนอยู่เคียงข้างกันในฐานะคู่ชีวิตอย่างสมบูรณ์แบบ รสาโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากนุ่มนวลลงบนกลีบปากอิ่มของภรรยาป้ายแดง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องปรบมือแสดงความยินดีจากคนรอบข้าง จูบที่เนิ่นนานและเต็มไปด้วยความหมาย ความหวานที่ไม่มีวันสิ้นสุดเริ่มต้นขึ้น ณ วินาทีนี้เอง—วินาทีที่ความรักไม่ต้องมีสัญญาผูกมัดทางกฎหมายใดๆ อีกต่อไป นอกจากหัวใจสองดวงที่ผูกเข้าหากันไว้ด้วยความเข้าใจและศรัทธา และในค่ำคืนนั้นเอง ใต้แสงดาวพราวระยับที่ส่องผ่านกระจกใสของเรือนหอ ร่างระหงทั้งสองร่างก็กอดกระชับกันแนบแน่นบนเตียงนุ่ม รินรดาลูบกลุ่มผมนุ่มของคนรักที่ซบอยู่ตรงซอกคออย่างทะนุถนอม ก่อนจะกระซิบเสียงพร่าข้างใบหู “ไหนบอกว่าเป็นคนคุมเกมไงคะคุณประธาน?ทำไมตอนนี้ถึงได้นอนซบหน้าเป็นเด็กขี้อ้อนแบบนี้ล่ะหึ?” รสาเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความสุข “ก็เพราะว่า... เกมนี้ฉันยอมแพ้ให้เธอตั้งแต่เริ่มแล้วค่ะ ยัยตัวแสบของฉัน” ริมฝีปากแนบชิดกันอีกครั้งในความมืดสลัว ปิดฉากเรื่องราวทั้งหมดลงด้วยความฟินจิกหมอนและรอยยิ้มที่ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของทุกคนตลอดไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายและฟินจิกหมอนกับ "ยัยตัวแสบกับท่านประธานสายโหด" มาจนถึงตอนอวนี้นะคะ!