กฎ 5 ข้อของคนเย็นชา

"คุณ... คุณเข้ามาในห้องของฉันได้ยังไง!" เสียงอุทานที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างบางของรินรดากระถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางหนังสือราคาแพง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ ในใจนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อวินาทีที่แล้ว—รสายืนแข็งทื่อ ใบหน้าถอดสีลงในพริบตาเดียวเมื่อประตูห้องชุดสุดหรูถูกเปิดออกด้วยคีย์การ์ดสำรอง และตอนนี้ ความเงียบงันอันน่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเราทันที รสาไม่ได้ตอบคำถามในทันที ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบหน้าเรียบตึงกวาดมองสภาพห้องนั่งเล่นที่ถูกรินรดายึดครองไปครึ่งหนึ่งแล้วด้วยความไม่สบอารมณ์ เสื้อผ้าบางส่วนที่ยังไม่ได้จัดเข้าตู้ถูกกองไว้บนโซฟา เอกสารงานออกแบบโปรเจกต์กองโตวางเกะกะบนโต๊ะกระจกใส และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพู กลิ่นวานิลลาผสมดอกไม้ป่าที่เธอไม่คุ้นเคย กำลังลอยอบอวลอยู่ในอาณาจักรส่วนตัวที่เคยไร้ร่องรอยของสิ่งมีชีวิตอื่นมานานนับปี ท่านประธานสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ ก่อนจะป้องปากไอเบาๆ แล้วก้าวเท้าเข้ามาด้านใน ปิดประตูเสียงดัง *คลิก* จนรินรดาสะดุ้งโหยง "นี่มันห้องของฉันนะคะ คุณรินรดา" เสียงเรียบสนิทเอ่ยขึ้น ร่างสูงเพรียวในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากเธอแค่ก้าวเดียว ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของอีกฝ่ายจนคนปากเก่งอย่างรินรดาเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "และฉันต่างหากที่ต้องถามว่า คุณเอาความกล้ามาจากไหน ถึงถือวิสาสะเข้ามาอยู่ก่อนที่เอกสารสัญญาจะเซ็นอนุมัติอย่างเป็นทางการ" "ก็เลขาของคุณ..." รินรดาเชิดหน้าขึ้น สูญเสียความกลัวไปชั่วขณะเมื่อถูกท้าทายด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งแบบนั้น เธอสลัดความตกใจทิ้งแล้วกอดอกมองกลับด้วยสายตาไม่ยอมแพ้ "บอกให้ฉันย้ายเข้ามาจัดการเรื่องโปรเจกต์ด่วนนี่คะ แล้วคุณเองก็เป็นคนเซ็นอนุมัติงบ... อย่าบอกนะคะว่าความจำสั้น ถึงจำไม่ได้ว่าตัวเองเซ็นอะไรไปบ้าง" รสาหรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้า รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากสวยเฉี่ยว ร่างเพรียวเดินเลี่ยงไปหยิบแก้วน้ำบนเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีเยือกเย็นราวกับเจ้าของบ้านตัวจริงเสียงจริง ต่างจากรินรดาที่ตอนนี้ยืนหัวเสียอยู่กลางห้อง "ความจำฉันดีเยี่ยมค่ะคุณรินรดา... ดีพอที่จะจำได้ว่า ฉันอนุมัติให้คุณเข้ามาทำงานร่วมกัน ไม่ได้อนุมัติให้คุณแปลงโฉมห้องของฉันให้กลายเป็นสนามเด็กเล่นส่วนตัวแบบนี้" รสาหันกลับมาเผชิญหน้า พร้อมกับชี้ไปยังกองเอกสารและกระเป๋าเดินทางที่วางระเกะระะ รินรดารู้สึกเหมือนมีไฟมาสุมอยู่ที่อก เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวท่านประธานสาว ชนิดที่ปลายจมูกเกือบจะชนกันหากไม่ติดว่ารสาถอยหลังหลบไปครึ่งก้าวด้วยความรังเกียจ (หรืออาจจะตกใจ) ที่จู่ๆ เธอก็เข้าจู่โจมระยะประชิด "ถ้าไม่อยากให้ฉันรกหูรกตา คุณก็ควรหาห้องอื่นอยู่ตั้งแต่แรกค่ะ!" รินรดาลอยหน้าลอยตาสวนกลับแบบไม่ไว้หน้า "แต่ในเมื่อเราต้องมาติดแหงกอยู่ใต้ชายคาเดียวกันเพราะความผิดพลาดทางธุรกิจ... ฉันว่าเรามาตกลงกันให้รู้เรื่องไปเลยดีกว่า ว่าใครควรอยู่ส่วนไหน" รสาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสั่นไหววูบหนึ่งแต่ถูกกลบเกลื่อนด้วยความเย็นชาอย่างรวดเร็ว "ตกลงเหรอคะ? กับคนไม่มีมารยาทอย่างคุณเนี่ยนะ" "ใช่ค่ะ! เพื่อความสงบสุขในชีวิตอันน้อยนิดของฉัน ฉันได้ร่าง 'กฎการอยู่ร่วมกัน' มาแล้ว 5 ข้อ และคุณ... ในฐานะเจ้าของห้องที่บกพร่องเรื่องการจัดการ ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วย!" ว่าแล้ว รินรดาก็คว้าแท็บเล็ตคู่ใจขึ้นมา กดหน้าจอโชว์เอกสารสีสันสดใสที่มีข้อความตัวหนาพิมพ์ไว้หรา ท่าทางจริงจังของเธอทำให้รสาเผลอหลุดหัวเราะในลำคอด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็ยอมยืนกอดอกฟังด้วยความอยากรู้ว่ายัยตัวแสบคนนี้จะเล่นตลกอะไรอีก "ฟังให้ดีนะคะท่านประธานผู้สูงส่ง..." รินรดากระแอมเบาๆ ก่อนจะเริ่มอ่านทีละข้อด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับประกาศราชโองการ "ข้อหนึ่ง ห้ามก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของกันและกัน โซนซีกซ้ายเป็นของฉัน ซีกขวาเป็นของคุณ ห้ามล้ำเส้นเด็ดขาด!" รสาพยักหน้ารับช้าๆ มุมปากกระตุกยิ้ม "แล้วถ้าฉันเดินผ่านตรงกลางล่ะคะ ต้องกราบขออนุญาตคุณก่อนไหม" "ถ้าเป็นพื้นที่ส่วนกลาง... ให้เดินผ่านได้ แต่ห้ามหยุดหายใจรดต้นคอฉันค่ะ!" รินรดาค้อนให้วงใหญ่ ก่อนจะอ่านต่อ "ข้อสอง ห้ามพาคนแปลกหน้าที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้าห้องเด็ดขาด โดยเฉพาะผู้ชาย... เอ้ย หรือผู้หญิงก็ตาม ห้ามทั้งนั้น!" "อันนี้ตลกดีนะคะ ฉันเป็นเจ้าของห้อง ทำไมต้องขออนุญาตคุณด้วย" รสาแทรกขึ้นเสียงเรียบ "เพราะฉันรักความสงบค่ะ! ข้อสาม ห้ามส่งเสียงดังหลังเที่ยงคืน ไม่ว่าคุณจะเคลียร์งานบ้าคลั่งแค่ไหนก็ตาม จงใส่หูฟังซะ!" รินรดากดเสียงต่ำลง ขยับเข้าไปใกล้รสาอีกนิดเพื่อเน้นย้ำข้อที่สี่ "ข้อสี่ ห้ามแย่งของกินในตู้เย็นโดยเฉพาะพุดดิ้งช็อกโกแลตของฉัน ถ้าใครกิน... คนนั้นต้องเป็นทาสรับใช้หนึ่งสัปดาห์เต็ม!" รสาจ้องมองริมฝีปากที่ขยับพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด แววตาของท่านประธานสาวเริ่มฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นทีละน้อย แทนที่จะโกรธ เธอกลับรู้สึกว่าผู้หญิงตรงหน้านี้ช่างน่าแกล้งให้หัวเสียเล่นเสียจริง "แล้วข้อสุดท้ายล่ะคะ... ข้อห้าคืออะไร ยัยตัวแสบ" รสาเอ่ยถามเสียงนุ่ม ทอดเสียงทุบหัวใจคนฟังจนรินรดาชะงักไปชั่ววินาที รินรดากลืนน้ำลายฝืดคอเมื่อจู่ๆ น้ำเสียงของอีกฝ่ายเปลี่ยนจากความเยชาเป็นความเย้ายวนแปลกๆ เธอกระแอมกลบเกลื่อนความประหม่า ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดข้อสุดท้ายออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ "ข้อห้ามที่สำคัญที่สุด... ห้ามตกหลุมรักฉันเด็ดขาดค่ะ!" สิ้นคำประกาศนั้น ความเงียบก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง รสาชะงักไป ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตของรินรدา เนิ่นนาน... นานจนหัวใจของคนพูดเริ่มเต้นผิดจังหวะ บรรยากาศรอบตัวอุ่นขึ้นจนร้อนผ่าว รสาค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ ทีละก้าว จนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องโดยไม่มีทางหนี ใบหน้าสวยเฉี่ยวโน้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ข้างแก้ม เสียงทุบตักตักของหัวใจดังสะท้อนก้องในอกของรินรดา รสายกมือขึ้นข้างหนึ่งยันผนังไว้ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "มั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ..." เสียงกระซิบพร่าต่ำดังอยู่ข้างใบหู ทำเอารินรดาขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ถ้าเกิดว่าคนที่เผลอแหกกฎข้อนี้... ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณล่ะ" รินรดาเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่โจมนี้ เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกู้ศักดิ์ศรี แต่ทว่า— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความสิเน่หาอย่างไม่รู้กาลเทศะ รสาผละออกช้าๆ ด้วยความเสียดายเล็กน้อย ขณะที่รินรดาหอบหายใจถี่รัว หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายปนโมโห ท่านประธานสาวหันไปขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เธอก้าวไปกระชากประตูห้องเปิดออกอย่างไร้ความปรานี หวังจะจัดการคนที่กล้ามาเคาะห้องรบกวนเวลาส่วนตัว แต่ทว่า ภาพบุคคลที่ยืนยันอยู่หน้าประตู กลับทำให้รสาถึงกับหน้าถอดสีอีกรอบ... ส่วนรินรดาที่ชะโงกหน้าตามมาดู ถึงกับอุทานออกมาเสียงหลงด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิม! -------------------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ ไว้เจอกันตอนหน้าค่ะ!