รูมเมตจำเป็น?

กระดาษแผ่นเดียวในมือของรินรดากำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความกรุ่นโกรธที่พุ่งทะยานจนแทบจะเผาเอกสารราชการฉบับนั้นให้เป็นจุล ดวงตาคู่คมกวาดมองข้อความในสัญญาเช่าร่วมระบุสิทธิ์ความเป็นเจ้าของห้องชุดเพนต์เฮาส์ใจกลางมหานคร ที่ระบุชื่อเธอหราเคียงคู่กับ 'คุณรสา' ยัยท่านประธานน้ำแข็งผู้เย็นชาและไร้หัวใจคนนั้นอย่างไม่น่าเชื่อ "มันหมายความว่ายังไงคะคุณเลขา? ฉันบอกว่าต้องการซื้อขาดห้องสตูดิโอชั้นสิบสอง ไม่ใช่มายัดเยียดให้แชร์เตียง—เอ๊ย! แชร์พื้นที่กับยัยมนุษย์น้ำแข็งนี่!" เสียงหวานใสแต่แฝงความเฉียบคมตวาดลั่นห้องทำงานหรูหราระดับวีไอพี เอกสารในมือถูกสะบัดลงบนโต๊ะกระจกใสจนเกิดเสียงดังสนั่น รินรดายืนกอดอก เชิดหน้าขึ้นท้าทายด้วยความมั่นใจตามแบบฉบับสาวมั่นร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ไมเคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้ว่าคู่กรณีของเธอจะนั่งไขว่ห้างจิบคอฟฟี่อยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยท่าทีสุขุมราวกับรูปปั้นหินอ่อน รสาค่อยๆ วางแก้วกาแฟลงอย่างใจเย็น สายตาสีเทานิ่งสนิทคู่นั้นกวาดมองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกเวทนาแกมสมเพช ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองอยากจะเดินเข้าไปคว้าแจกันดอกไม้มาฟาดหน้าให้หายหมั่นไส้เสียจริงๆ "อ่านหนังสือไม่ออกเหรอคะคุณรินรดา หรือว่าภาษาไทยในเอกสารบรรทัดที่สามมันยากเกินกว่าสมองของคนระดับผู้จัดการฝ่ายการตลาดจะประมวลผลได้" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจถูกเอื้อnออกมาราวกับจะตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ แต่เจ็บจี๊ดถึงสมอง "ความผิดพลาดทางระบบของบริษัทบริหารสินทรัพย์ไม่ได้แปลว่าฉันต้องมารับภาระเก็บขยะเปียกเข้าห้อง แต่ในเมื่อสัญญาเซ็นอนุมัติผ่านระบบบล็อกเชนไปแล้ว... คุณก็ต้องย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ตามข้อตกลง" "ขยะเปียกเหรอคะ!" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวตบลงบนพื้นโต๊ะดังปังเพื่อประกาศอาณาเขตความเดือดดาล ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเทาคู่สวยที่ไม่มีความสะท้านสะเทือนแม้แต่น้อย "ปากจัดแบบนี้ ระวังจะไม่มีใครเอาทำพันธุ์นะคะท่านประธาน! ฉันเป็นลูกค้านะคะ ไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยที่จะมาออกคำสั่งตามใจชอบ!" "แต่ตอนนี้คุณคือ 'รูมเมต' ของฉัน" รสาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องแอร์เย็นเยียบดูเหมือนจะลดลงไปอีกหลายองศา ใบหน้าสวยเฉี่ยวโน้มเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับพวงแก้มใสของรินรดาอย่างจัง "กฎข้อแรกของที่นี่คือ... ห้ามทำตัวน่ารำคาญ และข้อที่สอง... อย่าล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวของฉันเด็ดขาด" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งสังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปทำให้เธอได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระยับจากตัวของอีกฝ่าย กลิ่นหอมเย้ายวนที่ชวนให้วิงเวียนแต่น่าค้นหาในเวลาเดียวกัน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแต่ก็ยังกัดฟันเถียงกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย "คิดว่าฉันอยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับยัยโรคจิตเจ้าระเบียบนี่นักหรือไงคะ! ถ้าไม่ใช่เพราะคอนโดเก่ากำลังรีโนเวทและฉันไม่มีที่ซุกหัวนอน สาบานได้เลยว่าฉันจะฉีกสัญญาฉบับนี้แล้วปาใส่หน้าคุณตั้งแต่วินาทีแรกแล้ว!" "เชิญค่ะ" รสายื่นกระเป๋าเดินทางใบโตของรินรดาที่ถูกยกเข้ามาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้มาขวางหน้า "ประตูห้องออกันอยู่ตรงนั้น อยากจะฉีกตอนนี้เลยก็ได้นะ ฉันจะได้ฟ้องร้องคุณข้อหาผิดสัญญาและเรียกค่าเสียหายให้หมดตัวไปข้างหนึ่ง" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือที่กำหมัดแน่นสั่นเทาด้วยความคับแค้นใจ ยัยปีศาจน้ำแข็งนี่รู้จุดอ่อนของเธอทุกอย่าง ทั้งเรื่องเวลาที่กระชั้นชิดและเงินมัดจำก้อนโตที่จมอยู่กับระบบ แม่สาวนักวางแผนการตลาดอย่างเธอต้องมาพ่ายแพ้ให้กับเล่ห์เหลี่ยมของท่านประธานเลือดเย็นคนนี้อย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง! "ก็ได้ค่ะ!" รินรดากระชากกระเป๋าเดินทางของตัวเองมาถือไว้ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ใบหน้าเชิดขึ้นด้วยความถือดี "คิดเหว่าแค่มีห้องหรูๆ แล้วจะขู่ฉันได้เหรอคะ? ฝันไปเถอะ! อยู่ร่วมชายคาเดียวกันเมื่อไหร่ ฉันจะทำให้คุณประสาทกินจนต้องกราบขอร้องให้ฉันย้ายออกเองคอยดู!" "ฉันจะรอดูความสามารถของคุณนะคะ... ยัยตัวแสบ" รสาแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบมองตามร่างบางที่สะบัดก้นเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้องทำงานด้วยความสะใจลึกๆ บรรยากาศในห้องเพนต์เฮาส์หรูหราขนาดสามร้อยตารางเมตรในยามค่ำคืนช่างเงียบสงบและวังเวง รินรดานั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแพงในห้องรับแขก ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาดำและขาวอย่างเคร่งขรึม สะท้อนรสนิยมอันน่าเบื่อหน่ายของเจ้าของห้องตัวจริง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความมีชีวิตชีวา สมเป็นรังของยัยน้ำแข็งไม่มีผิด "ให้ตายเธอะ... นี่ฉันต้องมาติดแหงกอยู่กับยัยนี่จริงๆ น่ะเหรอเนี่ย" รินรดาพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ขณะที่กำลังจะเอื้อมมือไปหยิบรีโมตทีวี เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังขึ้นจากทางเดินหน้าประตูก็ทำให้เธอดำดิ่งสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ประตูกระจกนิรภัยเปิดออกโดยระบบสแกนลายนิ้วมือ รสาเดินเข้ามาในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิท เส้นผมยาวสลวยที่เคยรวบตึงถูกปล่อยสยายเคลียไหล่บาง ใบหน้าไร้เครื่องสำอางดูอ่อนเยาว์ลงถนัดตาและชวนให้หัวใจคนมองกระตุกวูบอย่างประหลาด รสาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่ารินรดายังคงนั่งอยู่ตรงโซฟาห้องนั่งเล่น ไม่ยอมเดินเข้าห้องนอนที่จัดไว้ให้ "ทำไมยังไม่เข้าห้อง นอนขวางทางเดินอยู่ได้" เสียงห้วนๆ เอ่ยขึ้นตามนิสัย "นี่มันห้องรับแขกส่วนกลางนะคะ ฉันจะนั่งตรงไหนก็ได้ ไม่ได้ไปนอนขวางทางขึ้นเตียงของคุณสักหน่อย!" รินรดาลุกขึ้นยืนเถียงกลับทันควัน ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความไม่ยอมแพ้ รสาเดินตรงเข้ามาเรื่อยๆ จนรินรดาต้องถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ รasaoโน้มตัวลงกักขังร่างบางเอาไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้าง กลิ่นอายความเย้ายวนในยามวิกาลแผ่ซ่านจนน่ากลัว ดวงตาสีเทาคู่สวยจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงไม่หยุดด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ปากเก่งนักนะ... ไหนบอกว่าจะทำให้ฉันประสาทกินไงคะ เริ่มเลยไหมล่ะ... ฉันพร้อมรับมือคุณตลอดเวลาอยู่แล้ว" รินรดาหัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินไปทำให้เธอสูญเสียการควบคุมสติสัมปชัญญะไปชั่วขณะ มือเรียวพยายามจะผลักอกอีกฝ่ายออก แต่รสายิ่งกดน้ำหนักตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นจนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน "คุณรสา... ถอยไปนะ..." เสียงหวานเอמהสั่นพร่าโดยไม่รู้ตัว "ถ้าไม่ถอย... คุณจะทำไมคะ?" รสายิ้มมุมปาก ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน ติ๊งโตร่ง! เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นทำลายความเงียบและบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกในทันที รสายحงักไปเล็กน้อยและผละตัวออกห่างด้วยความหงุดหงิด ขณะที่รินรดาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่ายังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูห้องเพนต์เฮาส์ก็ถูกเปิดผางเข้ามาด้วยรหัสผ่านสำรองจากภายนอก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มปริศนาในชุดสูทพรีเมียมที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยارยวน "เซอร์ไพรส์ครับที่รัก... ผมกลับมาหาคุณเร็วกว่ากำหนดแล้วนะ รสา..." รสายืนแข็งทื่อ ใบหน้าถอดสีลงในพริบตา ขณะที่รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและจิกหมอนไปกับความซึนของยัยท่านประธานนะคะ! รักน้าาาาา