การเปิดคาเฟ่อย่างเป็นทางการ 'Cafe de Otherworld'

“ถอยออกไป ลูเมน! อย่าให้เปลวไฟสีดำนั่นแตะตัวเจ้าเด็ดขาด!” รินตวาดลั่น มือข้างหนึ่งคว้าเอาถุงเมล็ดกาแฟพันธุ์อาราบิก้าที่เพิ่งคั่วเสร็จใหม่ๆ ขว้างเข้าใส่กลุ่มควันสีมืดที่กำลังหมุนวนอยู่กลางร้าน ราวกับจะใช้กลิ่นหอมสกัดกั้นกลิ่นอายแห่งความตายที่โชยมากับเวทมนตร์เถื่อน สิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้าไม่ใช่เพียงแค่การรุกล้ำ แต่มันคือการพยายาม 'ทำลาย' พื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวที่เธอมี เจ้ามังกรตัวน้อยที่รินตั้งชื่อให้ว่า 'คาราเมล' แผดเสียงร้องโหยหวน ร่างกายของมันสั่นเทาขณะที่เกล็ดสีน้ำตาลทองเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น มันกำลังจะคลั่งเพราะความเจ็บปวดจากคำสาปที่พุ่งเข้าใส่ไม่หยุด รินขบกรามแน่น ความเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในโลกเดิมฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำ แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เธอจะไม่ปล่อยให้ความมืดมิดนี้ทำลายสิ่งที่เธอรัก “ริน! นั่นมันไม่ใช่เวทมนตร์จากอาณาจักรนี้!” ลูเมนตะโกนเสียงแหลมสูงขณะบินหลบเศษเวทมนตร์ที่แตกกระจายเหมือนกระจกเงา “มันเป็นคำสาปสะกดจิต! ถ้ามันครอบงำเจ้ามังกรได้ คาเฟ่ทั้งหลังจะกลายเป็นสมรภูมิ!” รินไม่ตอบ เธอพุ่งตัวเข้าไปหาคาราเมลโดยไม่สนคำทัดทาน มือบางหยิบเอา 'ไซรัปคาราเมลสูตรพิเศษ' ที่เคี่ยวด้วยน้ำผึ้งดอกไม้แห่งแสงจันทร์ราดลงบนฝ่ามือ ก่อนจะประทับฝ่ามือลงบนหน้าผากของมังกรน้อย กลิ่นหอมหวานนุ่มลึกกระจายตัวออกราวกับคลื่นกระแทก กลิ่นไหม้ของเวทมนตร์มืดปะทะเข้ากับความหอมละมุนจนเกิดเสียงดังซ่าเหมือนหยดน้ำลงบนกระทะร้อน “สติกลับมาเสียที!” รินเค้นเสียง กลิ่นเวทมนตร์เริ่มจางลง ทิ้งไว้เพียงไออุ่นที่โอบล้อมห้องโถงเอาไว้ เธอกดฝ่ามือแน่นขึ้นจนรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของมังกร ความมืดที่ขดตัวอยู่เริ่มถอยร่นเหมือนเงาที่กลัวแสงตะวัน จนกระทั่งทุกอย่างกลับสู่ความเงียบงัน... รินหอบหายใจหนักหน่วง เหงื่อกาฬซึมตามไรผม เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ปัดฝุ่นบนผ้ากันเปื้อนสีครีมที่เพิ่งซักใหม่ ก่อนจะหยิบป้ายไม้สลักตัวอักษรเรียบหรูที่เขียนว่า ‘Cafe de Otherworld’ ขึ้นมา เธอเดินไปที่หน้าประตูร้านที่พังเสียหายเล็กน้อย แล้วตอกมันลงไปกับเสาไม้อย่างมั่นคง “ถึงจะชุลมุนไปบ้าง แต่คาเฟ่ก็ต้องเปิดค่ะ” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สั่นเพียงเล็กน้อย แต่แววตาของเธอกลับแน่วแน่ราวกับเหล็กกล้า ลูเมนที่หอบเหนื่อยจากการสร้างม่านพลังมองดูท่าทางของเจ้านายแล้วถอนหายใจยาว “เจ้ามันคนบ้าจริงๆ ริน ร้านจะระเบิดอยู่รอมร่อ แต่ยังคิดถึงเรื่องเปิดร้านอีกนะ!” “เพราะที่นี่คือที่ที่ฉันเลือกจะปกป้องค่ะ ลูเมน ไม่ว่าจะมีศัตรูหน้าไหน หรือคำสาปเวทมนตร์อะไรก็ตาม... ถ้าแขกหิว พวกเขาก็ต้องได้รับขนมที่อร่อยที่สุด” ไม่นานนัก ประตูไม้โอ๊คหนักๆ ก็ถูกเปิดออก แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องกระทบใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนต้อนรับแขกกลุ่มแรกจากหมู่บ้านใกล้เคียง กลุ่มชาวบ้านที่หน้าตาตื่นตระหนกจากเหตุการณ์ผิดปกติเมื่อครู่ค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างกล้าๆ กลัวๆ กลิ่นหอมของกาแฟดริปที่อบอวลไปทั่วร้านดูเหมือนจะเป็นสิ่งเดียวที่ดึงดูดใจพวกเขาได้มากกว่าความกลัว “ยินดีต้อนรับสู่ Cafe de Otherworld ค่ะ” รินฉีกยิ้มที่งดงามและจริงใจที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ การพูดคุยเริ่มขึ้นอย่างประหม่า ชาวบ้านในชุดเสื้อผ้าหยาบหนาค่อยๆ สั่งเครื่องดื่ม รินทำหน้าที่ของเธออย่างคล่องแคล่ว เสียงเครื่องชงกาแฟดังกังวานเป็นจังหวะเหมือนเพลงกล่อมเด็กที่แสนสงบ ความขัดแย้งก่อนหน้านี้ดูเหมือนจะเป็นเพียงฝันร้ายที่ผ่านพ้นไป แต่ในขณะที่รินกำลังหยิบแก้วเซรามิกขึ้นมาเสิร์ฟให้ชายชราคนหนึ่ง เธอก็ชะงักไป... รอยสักรูปตราสัญลักษณ์ที่หลังมือของชายชราผู้นั้น... มันเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่ในนิมิตความมืดเมื่อครู่! เขารับถ้วยกาแฟไปจากมือเธอ ช้อนตาสีขุ่นขึ้นมามองตรงมาที่ริน ก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนเธอรู้สึกถึงสันหลังที่วูบไหว “กลิ่นขนมของเจ้า... หอมหวานเกินกว่าจะอยู่ในที่ที่ตายไปแล้วแบบนี้... เจ้ามั่นใจหรือว่า 'ทางออก' ของเจ้าอยู่ที่นี่ ไม่ใช่ในหลุมศพที่พวกเราขุดรอไว้?” ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วร้านทันที แขกคนอื่นดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงนั้น รินนิ่งค้างไป ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วปลายนิ้ว ขณะที่ข้างหลังชายชรา ประตูร้านที่ปิดสนิทไปแล้วกลับเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งขนาดมหึมาที่มองไม่เห็น กำลังพยายามพังเข้ามาจากอีกฟากของมิติ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความหอมกรุ่นในมิตินี้กับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ