เมนูพิเศษ: ครัวซองต์มังกรสวรรค์

"ถ้าเจ้ายังทำหน้ามุ่ยแบบนั้นอีกล่ะก็ ข้าจะเอาใบไม้แห้งใส่ไปในแป้งโดว์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะ!" ลูเมนกระพือปีกบางใสด้วยความฉุนเฉียว ร่างเล็กจิ๋วเท่าฝ่ามือในชุดสีเขียวมรกตหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนถุงแป้งสาลีเนื้อละเอียด ดวงตากลมโตจ้องมองรินที่กำลังยืนกำตะกร้อมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด รินถอนหายใจยาว แววตาของเธอไม่ได้มองไปยังอ่างผสม แต่กำลังจ้องเขม็งไปยังเจ้าสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่นอนขดอยู่บนเบาะนุ่มข้างเตาอบ 'เซนริว' ลูกมังกรสวรรค์สายเลือดบริสุทธิ์ที่มีเกล็ดสีขาวมุกสะท้อนแสงนวลตา แต่น่าแปลกที่ดวงตาคู่สวยนั้นกลับหม่นแสง และปฏิเสธการกินอาหารมานานกว่าสามวันแล้ว "เขากำลังแย่ ลูเมน... มังกรสวรรค์ไม่ควรจะซูบผอมจนเห็นกระดูกสันหลังแบบนี้" รินพึมพำ น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ความทรงจำในอดีตตอนที่เธอเคยพ่ายแพ้ในการแข่งขันทำขนมระดับประเทศเพราะ 'ขาดหัวใจสำคัญ' ของวัตถุดิบย้อนกลับมาเตือนใจ "ฉันไม่ได้ต้องการทำแค่ขนมที่อร่อย แต่ฉันต้องการทำสิ่งที่ 'เยียวยา' ชีวิตเขาได้จริงๆ" "ก็ลองใช้ 'น้ำค้างผลึกจันทรา' ที่ข้าไปเสี่ยงตายเอามาจากยอดเขาหมอกดูสิ!" ลูเมนตะโกนสวนขึ้นมา "หรือจะให้ข้าไปขุดรากโสมพันปี? อย่าบอกนะว่าเจ้าจะยอมแพ้เพียงเพราะมังกรตัวเดียวไม่ยอมกินขนมสูตรมาตรฐานน่ะ?" รินไม่ตอบ เธอหยิบถุงแป้งขึ้นมา สูดลมหายใจลึก กลิ่นอายของเนยสดเกรดพรีเมียมจากทุ่งหญ้าต่างมิติผสมกับความชื้นของดินหลังฝนตกทำให้เธอกลับมาตั้งสติได้ เธอไม่ได้แค่จะทำครัวซองต์ธรรมดา แต่เธอจะสร้าง 'ปาฏิหาริย์' ด้วยชั้นแป้งที่พับซ้อนกันนับร้อยชั้น มือเรียวบางเริ่มลงมือคลึงแป้ง สัมผัสที่คุ้นเคยปลุกความเชี่ยวชาญในตัวเธอให้ตื่นขึ้น การพับแป้งแบบหลายชั้น (Lamination) ต้องใช้ความละเอียดอ่อนสูงสุด เธอค่อยๆ แทรกชั้นเนยลงไปราวกับกำลังร่ายเวทมนตร์ ลูเมนเงียบเสียงลงและเริ่มขยับปีกเบาๆ เพื่อควบคุมอุณหภูมิในห้องให้คงที่ตามที่รินต้องการ ผ่านไปหลายชั่วโมง ความหอมอบอวลเริ่มกระจายตัวออกมาจากเตาอบ กลิ่นหอมนั้นไม่ใช่แค่กลิ่นเนย แต่เป็นกลิ่นที่ชวนให้นึกถึงความอบอุ่นของรังมังกรในวันวาน กลิ่นที่ละมุนละไมแต่ทว่าทรงพลัง "มัน... มันกำลังจะสุกแล้ว" ลูเมนพึมพำ เกาะขอบหน้าต่างเตาอบแน่น รินเฝ้ามองผ่านกระจกใส ครัวซองต์สีทองอร่ามค่อยๆ พองตัวขึ้นอย่างสง่างาม ทุกชั้นแป้งแยกตัวออกจากกันอย่างสมบูรณ์แบบ มันไม่ได้เป็นแค่ขนม แต่มันคือผลงานศิลปะที่บรรจุความตั้งใจทั้งหมดของเธอเอาไว้ เมื่อเสียงกริ่งเตาอบดังขึ้น เธอก็รีบหยิบถาดออกมาวาง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปไกลจนถึงนอกร้าน เซนริวที่นอนซึมอยู่เริ่มขยับจมูก มันลุกขึ้นช้าๆ ดวงตาสีฟ้าใสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ คลานเข้ามาใกล้ถาดขนม กลิ่นหอมนั้นดึงดูดสัญชาตญาณมังกรในตัวมันให้ตื่นขึ้น รินหยิบชิ้นส่วนเล็กๆ ขึ้นมา เป่าให้เย็นลงก่อนจะยื่นไปตรงหน้าลูกมังกร เซนริวลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะงับมันเข้าไปเบาๆ ทันทีที่กัดลงไป ชั้นแป้งที่กรอบร่วนและเนยที่ละลายในปากก็เหมือนจะปลดล็อกความเศร้าสร้อยภายในใจของมันออก ดวงตาของมังกรน้อยเริ่มเป็นประกายวาววับ มันส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคออย่างมีความสุข "สำเร็จแล้ว..." รินทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า แต่รอยยิ้มกลับปรากฏบนใบหน้า ทว่าความเงียบสงบในคาเฟ่กลับถูกทำลายลงอย่างกะทันหัน เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นรัวๆ ราวกับพายุเข้า ประตูไม้ถูกผลักออกพร้อมกับเงาขนาดใหญ่หลายสายที่เบียดเสียดกันเข้ามา สัตว์อสูรหลากหลายเผ่าพันธุ์ ทั้งหมาป่าพิทักษ์ป่า, กริฟฟินขนสีเงิน, และภูติแห่งสายลม ต่างยืนออกันอยู่เต็มร้าน ทุกสายตาจ้องมองมาที่ถาดครัวซองต์ในมือรินด้วยความหิวกระหาย "ได้กลิ่นนั่นไหม? กลิ่นของครัวซองต์มังกรสวรรค์!" หมาป่าตัวใหญ่ขู่คำรามเบาๆ ในลำคอ แต่มันไม่ได้มีเจตนาทำร้าย แค่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะกลิ่นขนม "ข้าต้องการชิ้นหนึ่ง! ข้าจ่ายไม่อั้น ไม่ว่าจะทองคำหรืออัญมณีล้ำค่า!" กริฟฟินก้าวเข้ามาใกล้รินจนหน้าแทบชิด รินเริ่มถอยหลังช้าๆ ความวุ่นวายที่เธอไม่คาดคิดกำลังเกิดขึ้น ข่าวลือเรื่อง 'ขนมเยียวยามังกร' แพร่สะพัดไปทั่วป่าลึกด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการเดินทางของมนุษย์ และดูเหมือนว่าเธอจะกลายเป็นจุดสนใจของสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดในมิตินี้ไปเสียแล้ว ลูเมนหันมามองรินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "ริน... ข้าว่าเราเจอปัญหาใหญ่แล้วล่ะ ดูนั่นสิ" รินมองไปที่หน้าต่างร้าน ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยสดใสกลับมืดครึ้มลงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเงาขนาดมหึมาที่โฉบผ่านไปมาเหนือคาเฟ่ เงาที่ดูเหมือนมังกรโตเต็มวัยสามสี่ตัวกำลังร่อนลงจอดที่หน้าร้านของเธอ แรงสั่นสะเทือนจากพื้นดินทำให้แก้วกาแฟบนเคาน์เตอร์สั่นไหวจนน้ำกาแฟหกกระจาย เสียงคำรามกึกก้องที่กดดันจนอากาศรอบตัวหนักอึ้งดังก้องเข้ามา "ดูเหมือนว่า... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อขอซื้อขนมธรรมดาหรอกนะ" เสียงทุ้มต่ำที่ฟังดูเยือกเย็นและทรงอำนาจดังขึ้นจากชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาเป็นคนสุดท้ายในร้าน เขาผู้นั้นคือนักล่าอสูรผู้เลื่องชื่อที่หายตัวไปจากหน้าประวัติศาสตร์นานนับร้อยปี และในมือของเขา... กำลังถือเศษครัวซองต์ที่เหลืออยู่ของเซนริวไว้อยู่! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่ระทึกขวัญที่สุดในคาเฟ่แห่งนี้กับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ