กลิ่นหอมที่ดึงดูดเจ้าป่า

เศษพายแอปเปิ้ลที่ร่วงหล่นลงบนพื้นไม้ขัดมันส่งเสียงกระทบเบาๆ แต่มันกลับดังก้องในความรู้สึกของรินราวกับเสียงระฆังแตกสลาย ชายร่างสูงในชุดคลุมสีเทาเข้มผู้นั้นไม่ได้หยิบมันขึ้นมา เขาเพียงแต่ขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตาคู่คมที่ดูเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "พายรสชาติดี แต่ฝีมือการคุมสติยังอ่อนหัดนัก คุณริน" เสียงทุ้มต่ำของเขาราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทคนฟังได้อย่างประหลาด ลูเมนที่อยู่ในร่างภูติน้อยโผบินไปเกาะบนไหล่ของริน ปีกใบบางของมันสั่นพริ้วด้วยความโกรธจัด "ถอยไปให้ห่างจากเจ้าของร้านนะไอ้คนแปลกหน้า! ไม่อย่างนั้นข้าจะเสกเถาวัลย์หนามพันคอเจ้าให้เขียวไปทั้งตัวเลยคอยดู!" รินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามบีบมือที่สั่นเทาของตัวเองให้หยุดนิ่ง กลิ่นของความตื่นตระหนกที่ปนเปไปกับความหวาดกลัวในใจเธอเริ่มฟุ้งกระจาย แต่ในวินาทีที่ความมืดมิดของอดีตกำลังจะกลืนกิน เธอพลันได้กลิ่นบางอย่าง... กลิ่นคั่วอ่อนของเมล็ดกาแฟ 'เอธิโอเปีย เยอร์กาเชฟ' ที่เธอเพิ่งคั่วเสร็จใหม่ๆ กลิ่นดอกไม้หอมจางๆ เจือความเปรี้ยวอมหวานคล้ายเบอร์รีสุกงอมที่ลอยมาจากเคาน์เตอร์บาร์ มันช่วยดึงสติให้เธอกลับมายืนหยัดได้อีกครั้ง "เชิญนั่งก่อนสิคะ" รินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้จะยังไม่ไว้ใจชายคนนั้น "หากจะมาเพื่อวิจารณ์เบเกอรี่ ก็เชิญลิ้มรสกาแฟของร้านเราเสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าขนมของฉันคู่ควรกับราคาที่จ่ายไปหรือไม่" ทว่า ก่อนที่ชายชุดคลุมจะได้ตอบรับ แรงสั่นสะเทือนบางอย่างก็เกิดขึ้น พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มสั่นไหวเบาๆ เสียงคำรามทุ้มต่ำที่ฟังดูเหมือนเสียงฟ้าคำรามในลำคอของสัตว์ร้ายดังก้องมาจากทางหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดทิ้งไว้ ไม่ใช่ลมพายุ... แต่มันคือสิ่งมีชีวิต! รินหันขวับไปทางหน้าต่าง ทันใดนั้น เงาขนาดใหญ่ก็ทาบทับลงมาเหนือคาเฟ่ ลมกรรโชกแรงพัดเอาโต๊ะเก้าอี้กระจัดกระจาย ลูเมนร้องเสียงหลงก่อนจะมุดเข้าใต้เคาน์เตอร์บาร์ด้วยความเร็วแสง รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นกรงเล็บขนาดมหึมาเกาะขอบหน้าต่างเอาไว้ ก่อนที่ใบหน้าของมังกรน้อย—ที่แม้จะเรียกว่า 'น้อย' แต่ขนาดตัวก็ใหญ่พอจะพังร้านเธอได้ในคราวเดียว—จะโผล่พรวดเข้ามา ดวงตาสีทองดุจอำพันของมันไม่ได้จ้องมองริน แต่กลับจดจ้องไปที่ดริปเปอร์ที่ยังคงมีหยดน้ำกาแฟอุ่นๆ ไหลผ่านหยดสุดท้ายลงสู่เหยือกแก้ว กลิ่นหอมระรินของกาแฟคั่วอ่อนฟุ้งกระจายไปทั่วรัศมีสิบเมตร และเจ้ามังกรที่ดูดุดันตัวนี้กลับกำลังทำจมูกฟุดฟิดด้วยท่าทางราวกับลูกหมาที่ได้กลิ่นอาหารโปรด "เจ้า... เจ้าพวกมนุษย์..." เสียงของมันกังวานในหัวของรินโดยตรง เป็นเสียงที่ทุ้มและแหบพร่า "เจ้า... สิ่งที่พวกเจ้ากำลังต้ม... มันคืออะไร..." รินยืนนิ่งขยับไม่ได้ ขณะที่มังกรตัวนั้นเริ่มหย่อนศีรษะลงมาจนเกือบจะชนกับเครื่องชงกาแฟ ลมหายใจที่ร้อนผ่าวของมันทำเอาเส้นผมของรินปลิวไสว ความกลัวหายวับไปกับตากลายเป็นความประหม่าของเชฟผู้หวงแหนเครื่องมือทำกิน "มันคือกาแฟดริปค่ะ" รินตอบเสียงสั่น "ถ้าคุณมังกรอยากดื่ม... โปรดอยู่นิ่งๆ นะคะ อย่าเพิ่งพังร้านฉัน" ชายชุดคลุมที่นั่งอยู่เงียบๆ มาตลอดเริ่มขยับตัว เขาหยิบดาบสั้นที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่ามังกรตัวนั้นกลับหันไปแผดเสียงคำรามใส่เขาจนไฟลุกพรึบพรับออกมาจากจมูก ทำเอาชายคนนั้นชะงัก ลูเมนโผล่หน้าออกมาจากใต้เคาน์เตอร์แล้วตะโกนว่า "ริน! อย่าบอกนะว่าเธอจะเสิร์ฟกาแฟให้มังกรน่ะ! นั่นมันมังกรแห่งเทือกเขาอัคนีเชียวนะ!" รินไม่ฟังคำทัดทาน เธอหยิบเหยือกกาแฟขึ้นมาอย่างทะนุถนอม สัมผัสความอุ่นผ่านแก้ว ช่วยเตือนสติให้รู้ว่านี่คือคาเฟ่ของเธอ หน้าที่ของเธอคือการบริการ ไม่ใช่การหวาดกลัว เธอเดินเข้าไปใกล้กรงเล็บแหลมคมนั้น ก่อนจะเทกาแฟลงในถ้วยเซรามิกใบใหญ่ที่เธอเตรียมไว้สำหรับแขกพิเศษ มังกรน้อยโน้มคอลงมา ลิ้นของมันเลียถ้วยกาแฟอย่างระมัดระวัง ดวงตาสีทองวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ ทว่าในจังหวะที่มันกำลังเคลิบเคลิ้ม กลิ่นหอมนั่นกลับดึงดูดบางสิ่งที่รุนแรงกว่าเดิม หน้าต่างอีกบานที่อยู่ด้านหลังพังครืนลงมาพร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างชายอีกสามคนที่มีรอยสักรูปตราประทับแห่งกิลด์นักล่าสมบัติ พวกมันพุ่งตรงมาที่มังกรตัวนั้นโดยไม่สนว่าร้านของรินจะพังย่อยยับแค่ไหน มังกรน้อยตื่นตกใจ หางของมันฟาดเข้ากับตู้โชว์เค้กจนขนมหวานกระจัดกระจาย รินกรีดร้องเบาๆ ขณะที่ชายชุดคลุมคนแรกที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุกเริ่มร่ายเวทมนตร์ปิดล้อมทางออก รินจ้องมองเศษพายและเค้กที่พังยับเยินบนพื้น ก่อนจะหันไปสบตากับมังกรที่กำลังดุร้ายขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้สู้กันที่นี่ คาเฟ่ของเธอไม่เหลือซากแน่ "ถ้าพวกคุณอยากได้กาแฟ ก็ต้องจ่ายด้วยความสงบ!" รินตะโกนก้อง มือคว้าถุงเมล็ดกาแฟเกรดพรีเมียมที่เหลือเพียงห่อเดียวขึ้นมา ทันใดนั้นเอง ชายชุดคลุมคนเดิมก็เดินเข้ามาใกล้รินจนเกือบชิด เขากระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้รินขนลุกไปทั้งตัว "เลิกเล่นบทเชฟใจดีได้แล้ว ริน... เพราะคนที่จ้างพวกมันมาจัดการมังกรตัวนี้ ก็คือคนเดียวกับที่ส่งฉันมาเพื่อ 'ปิดตาย' คาเฟ่นี้ตลอดกาล" รินชะงักกึก ขณะที่กลิ่นกาแฟคั่วอ่อนเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นไหม้ของเวทมนตร์สีดำที่กำลังก่อตัวขึ้นรอบห้อง... เธอจะปกป้องร้านนี้ได้อย่างไร ในเมื่อศัตรูอยู่ตรงหน้า และมังกรที่เธอกำลังจะตีสนิทกำลังจะคลั่งเพราะถูกทำร้าย! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมของกาแฟและเรื่องราวปาฏิหาริย์ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!