เสียงเพลงแห่งสายลมและพายแอปเปิ้ล

“คุณกำลังจะบอกว่า... ความหวานที่ฉันพยายามปรุงแต่งมันไร้ความหมาย เพราะวัตถุดิบพวกนี้ถูกสาปไว้ด้วยความทรงจำที่ไม่น่าจดจำอย่างนั้นหรือคะ?” รินวางมีดลงบนเขียงไม้เสียงดังเคร้ง เธอไม่หันไปมองแขกผู้มาเยือนที่นั่งอยู่หน้าเคาน์เตอร์ แม้จะรู้ดีว่าดวงตาเรียวรีสีอำพันของเขากำลังจ้องมองมาอย่างทะลุปรุโปร่ง ลูเมนที่ปกติจะเจื้อยแจ้วอยู่บนไหล่กลับเงียบกริบ แอบขดตัวซ่อนอยู่หลังโหลแก้วใส่แป้งสาลีอย่างผิดวิสัย เซเลสซาร์ เอลฟ์หนุ่มผู้มีกลิ่นอายของป่าสนและน้ำค้างแข็งจางๆ รอบกาย แค่นหัวเราะในลำคอ เขาหยิบผลแอปเปิ้ลป่าสีแดงสดขึ้นมาหมุนเล่นบนปลายนิ้ว “ความทรงจำไม่ใช่คำสาปหรอกริน มันคือ ‘ส่วนผสม’ ที่เธอขาดไปต่างหาก เธอกำลังพยายามทำพายแอปเปิ้ลด้วยใจที่หวาดกลัว... หวาดกลัวว่าถ้าทำออกมาได้ดีเกินไป อดีตที่หนีมาจะตามหาเธอพบ” รินรู้สึกเหมือนหัวใจถูกกระชาก สิ่งที่ลูเมนเตือนเธอในบทสนทนาเมื่อคืนกำลังย้อนกลับมาทิ่มแทง ทุกครั้งที่เธอจรดแป้งพาย เธอเห็นภาพการแข่งขันครั้งสุดท้ายบนโลกใบเดิม ภาพความพ่ายแพ้ที่เกิดจากการถูกหักหลังโดยคนที่ไว้ใจที่สุด ความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือนด้วยกลิ่นหอมของเนยและน้ำตาล “งั้นก็สอนฉันสิคะ” รินหันกลับมา แววตาของเธอสั่นระริกแต่แน่วแน่ “ในเมื่อคุณบอกว่าฉันขาดส่วนผสมนั้นไป ก็บอกมาว่าฉันต้องทำอย่างไรให้พายแอปเปิ้ลป่าจานนี้... สื่อถึงโลกใบนี้ได้จริง ไม่ใช่แค่การลอกเลียนแบบสูตรเดิมๆ ที่ฉันเคยทำ” เซเลสซาร์หยัดกายลุกขึ้น กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเขาเริ่มเปลี่ยนไป มันกลายเป็นกลิ่นใบไม้แห้งที่ถูกสายลมพัดพา เขาเดินอ้อมมาหลังเคาน์เตอร์ ร่างสูงโปร่งยืนเทียบเคียงจนรินรับรู้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาเอื้อมมือไปหยิบแอปเปิ้ลป่าผลหนึ่งขึ้นมาแล้ววางลงบนฝ่ามือของริน “หลับตาลงริน” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “อย่าฟังเสียงเครื่องตีแป้งหรือเสียงเตาอบ แต่จงฟัง ‘เสียงแห่งสายลม’ ที่ไหลเวียนอยู่ในเนื้อแอปเปิ้ลเหล่านี้ มันคือบทเพลงของป่าที่ถูกเก็บกักไว้ชั่วกาลนาน หากเธอทำพายด้วยความเกลียดชังอดีต มันจะขมขื่น แต่ถ้าเธอทำด้วยความยอมรับ... มันจะหวานล้ำจนวิญญาณสั่นสะเทือน” รินหลับตาลงจริงๆ เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผิวแอปเปิ้ล และในความเงียบงันนั้น เธอเริ่มได้ยินเสียงแว่วๆ มันเหมือนเสียงเปียโนที่เธอเคยบรรเลงตอนเด็ก ผสมปนเปกับเสียงกระซิบของแมกไม้ ลูเมนโผล่หัวออกมาจากหลังโหลแก้ว ดวงตาเล็กๆ ของภูติน้อยเริ่มเปล่งแสงสีเขียวอ่อนราวกับกำลังร่ายเวทมนตร์เสริม “เริ่มสิคะ” ลูเมนกระซิบเสียงหวาน “ใส่ความทรงจำของเธอลงไป... ไม่ใช่ในฐานะผู้แพ้ แต่ในฐานะคนทำขนมที่กำลังมอบชีวิตใหม่ให้ผลไม้พวกนี้” รินลงมือปอกเปลือกแอปเปิ้ล จังหวะการหั่นของเธอเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้รวดเร็วและแม่นยำเหมือนหุ่นยนต์ในห้องครัวโรงเรียนสอนทำขนมอีกต่อไป แต่มันนุ่มนวลและอ่อนช้อยราวกับกำลังบรรเลงเพลง เธอเติมเครื่องเทศที่เก็บมาจากหลังคาเฟ่—อบเชยป่าที่ลูเมนไปเสาะหามา— กลิ่นหอมเครื่องเทศฉุนกึกผสมกับความหวานซ่อนเปรี้ยวของแอปเปิ้ลอบอวลไปทั่วคาเฟ่ ความตึงเครียดที่ขึงอยู่ระหว่างพวกเขาสลายไป เหลือเพียงจังหวะการทำงานที่ประสานกันอย่างประหลาด เซเลสซาร์ช่วยนวดแป้งพาย แสงสีฟ้าจางๆ จากปลายนิ้วเอลฟ์ทำให้แป้งที่เคยแข็งกระด้างกลับนุ่มนวลและขึ้นฟูอย่างรวดเร็ว “คุณ... ไม่ใช่แค่นักเดินทางทั่วไปใช่ไหมคะ?” รินเอ่ยถามขณะที่เธอกำลังจัดเรียงชิ้นแอปเปิ้ลลงบนแป้ง “คุณรู้เรื่องรสชาติของความทรงจำดีเกินไป” เซเลสซาร์ชะงักมือไปครู่หนึ่ง เขามองดูรินด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง “ที่นี่ไม่มีใครเป็นแค่นักเดินทางหรอก ริน ทุกคนล้วนมี ‘สิ่งของ’ ที่ทิ้งไว้เบื้องหลัง ทั้งความเศร้า ความหวัง หรือแม้แต่ชื่อเสียงที่เคยมี เธอไม่ใช่คนเดียวที่กำลังพยายามเริ่มต้นใหม่ในมิตินี้” พายถูกนำเข้าเตาอบ กลิ่นหอมที่ไม่เหมือนพายแอปเปิ้ลทั่วไปลอยฟุ้งไปทั่วห้อง มันไม่ใช่แค่ความหอมของเนย แต่มีกลิ่นของป่าหลังฝน กลิ่นของลมหนาว และกลิ่นของความโล่งใจที่ไม่เคยมีมาก่อน รินยืนกอดอก มองดูความร้อนที่เปลี่ยนสีเนื้อพายให้กลายเป็นสีเหลืองทองอร่าม เธอรู้สึกได้ว่าปมในใจที่รัดแน่นอยู่ค่อยๆ คลายตัวลง “เสร็จแล้วค่ะ” รินยกพายที่ยังส่งควันฉุยออกมาวางบนโต๊ะไม้ตัวยาว เซเลสซาร์ตัดแบ่งพายให้เธอชิ้นหนึ่ง ความกรอบของแป้งพายเมื่อกระทบกับส้อมนั้นดังเปราะอย่างน่าฟัง รินตักพายเข้าปาก ความหวานละมุนที่ปนด้วยความเปรี้ยวจางๆ จากแอปเปิ้ลป่าทำให้เธอถึงกับน้ำตาซึม มันคือรสชาติของ 'อิสระ' ทว่า ในวินาทีที่ความสุขกำลังเติมเต็มหัวใจ ประตูกระจกหน้าร้านก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่เธอไม่ได้ยินมาหลายวันดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด บรรยากาศอบอุ่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา เมื่อร่างของชายในชุดสูทสีเทาเข้มที่รินจำได้ดีจนตัวสั่นก้าวเข้ามาในร้าน “ในที่สุด... ฉันก็หาเธอเจอสักที ริน” เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบนั้นเหมือนดาบที่เสียบทะลุหัวใจของเธอ “การหนีไปต่างโลกโดยไม่บอกกล่าวแบบนี้ มันช่างเป็นนิสัยที่น่ารังเกียจจริงๆ นะ... คู่แข่งทางธุรกิจที่รัก” ลูเมนบินโฉบขึ้นไปขวางหน้าชายผู้นั้นด้วยท่าทางข่มขู่ แต่รินกลับทำได้เพียงนิ่งค้าง มือที่ถือส้อมสั่นเทาจนพายในจานร่วงหล่นลงสู่พื้น ขอบคุณที่เดินทางผ่านมิติมาแวะพักเหนื่อยและชิมพายแอปเปิ้ลร่วมกับพวกเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ