ความสุขเรียบง่ายในฤดูใบไม้ร่วง

"ถอยไป ริน! อย่าได้แตะต้องกริชเล่มนั้นเด็ดขาด!" เสียงตวาดของลูเมนดังขึ้นพร้อมกับร่างจิ๋วที่ขยายขนาดขึ้นจนกลายเป็นภูติพฤกษาเต็มวัย ปีกสีเขียวมรกตของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรง ขณะที่ปลายนิ้วชี้ไปยังเงาดำทะมึนที่ขยับเขยื้อนอยู่เบื้องหลังร่างของริน... ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าเบื้องหลังของรินในกระจกเงาต่างหาก รินชะงักมือที่กำลังจะหยิบมีดตัดเค้ก ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่กลางร้าน กองทัพเงามืดที่มีนัยน์ตาสีแดงฉานนับร้อยคู่กำลังจ้องมองมาที่เธอผ่านรอยแยกมิติที่ดูเหมือนจะกว้างขึ้นเรื่อยๆ ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบขาดใจ กลิ่นหอมฟุ้งของ 'พายฟักทองย่างน้ำผึ้งป่า' ก็อบอวลขึ้นมาในร้าน กลิ่นที่รินเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ มันหอมหวานจนน่าประหลาดใจ ราวกับกำลังกดทับไอเย็นเยียบของเงามืดเหล่านั้นให้จมลงสู่พื้นดิน "ลูเมน... เงียบก่อน" รินเอ่ยเสียงเรียบ เธอไม่ได้หันไปมองเงาเหล่านั้นโดยตรง แต่สายตากลับจ้องมองไปยังถาดพายที่เพิ่งวางลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค "วันนี้เรามีลูกค้าสำคัญ และฉันไม่ได้ตั้งใจจะต้อนรับพวกเขาด้วยความกลัว" มือของหญิงสาวสั่นเล็กน้อย แต่เธอยังคงหยิบที่คีบขนมขึ้นมาอย่างมั่นคง เธอหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับประตูร้านที่ค่อยๆ เปิดออก แทนที่จะเป็นกองทัพปีศาจที่บุกเข้ามา กลิ่นอายความหนาวเหน็บกลับจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่กรุ๊งกริ๊งอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างของชายหนุ่มผู้คุ้นเคย—รินนั่นเอง... แต่เป็นรินในอีกเวอร์ชันหนึ่งที่ดูเหนื่อยล้าและเต็มไปด้วยบาดแผล "ข้าบอกแล้วว่าที่นี่คือจุดเชื่อมต่อเดียวที่เหลืออยู่" ชายหนุ่มคนนั้นกล่าว พลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวโปรด เขาไม่ได้มองหน้าเธอด้วยความอาฆาต แต่กลับมองไปที่ถ้วยกาแฟดริปที่รินเพิ่งชงเสร็จ "ขอลาเต้ร้อนๆ สักถ้วยเถอะ กลิ่นใบไม้ร่วงในโลกนี้น่ะ... มันหอมกว่ากลิ่นคาวเลือดที่ข้าเพิ่งเผชิญมามากนัก" รินวางถ้วยกาแฟลงตรงหน้าเขา ไออุ่นจากถ้วยทำให้บรรยากาศภายในร้านดูเป็นมิตรขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ลูเมนลดปีกที่กางออกลง แต่ดวงตายังคงจับจ้องไปที่เงาสีดำที่ซ้อนทับอยู่ในเงามืดมุมร้านอย่างไม่วางใจ "คุณไม่ได้มาคนเดียวใช่ไหม?" รินถามพลางทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เธอหยิบขนมปังอบกรอบรูปใบเมเปิ้ลออกมาวาง "กองทัพข้างหลังนั่น... พวกเขาแค่ต้องการสิ่งที่ฉันมี หรือต้องการ 'ตัวฉัน' กันแน่?" ลูกค้าหนุ่มเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาหม่นแสงลง "พวกเขาก็แค่ซากเดนจากธุรกิจที่พังทลายของท่านในอดีต ริน... ความแค้นที่ท่านทิ้งไว้ในโลกเดิม มันกัดกินกาลเวลาจนกลายเป็นพายุที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง แม้แต่ที่แห่งนี้" ภายในคาเฟ่ปาฏิหาริย์ที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับถูกรุมล้อมด้วยความทรงจำที่เจ็บปวด ภายนอกหน้าต่าง ใบไม้สีส้มแดงปลิดปลิวร่วงหล่นลงสู่พื้นดินราวกับหยาดน้ำตาของฤดูกาล รินมองออกไปข้างนอก เห็นเงาของอดีตเพื่อนร่วมงาน คู่แข่ง และลูกน้องที่เคยหักหลังเธอกำลังยืนตระหง่านอยู่หลังม่านหมอกสีเทา พวกเขารอคอย... รอคอยให้ความอบอุ่นในคาเฟ่นี้จางหายไป "ฉันทำเบเกอรี่เพื่อเยียวยาคน ไม่ใช่เพื่อรื้อฟื้นความเจ็บปวด" รินเอ่ยเสียงเย็น เธอหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบอย่างแช่มช้า ก่อนจะขยับยิ้มที่มุมปาก "ถ้าพวกเขายังหิวโหยความแค้นอยู่ล่ะก็... งั้นฉันคงต้องเสิร์ฟ 'ของหวาน' ที่ทำให้พวกเขาหลับใหลไปตลอดกาลให้สักหน่อยแล้วล่ะ" ลูเมนหันมามองรินด้วยความตกใจ "ริน! อย่าบอกนะว่าท่านจะใช้ 'ผงเวทมนตร์แห่งมิติที่ 0' กับพายพวกนั้น?" "เปล่าหรอก" รินลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบโหลแก้วบรรจุกลีบดอกไม้แห้งสีทอง เธอค่อยๆ โรยมันลงบนพายฟักทอง กลิ่นหอมประหลาดพุ่งกระจายไปทั่วร้าน มันไม่ใช่กลิ่นของขนมหวาน แต่มันคือกลิ่นของ 'บ้าน' ที่อบอุ่นจนน่าประหลาดใจ กลิ่นที่สามารถทำให้จิตใจที่แหลกสลายสงบลงได้ชั่วขณะ ทันใดนั้น เงาสีดำที่อยู่หลังหน้าต่างก็เริ่มหยุดนิ่ง ความกระหายเลือดในแววตาสีแดงฉานค่อยๆ จางหายไปแทนที่ด้วยความโหยหา มันเป็นภาพที่สะเทือนอารมณ์ รินเดินไปเปิดประตูร้านออกกว้าง ให้ลมเย็นของฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านเข้ามาแทนที่ไอสังหาร "เข้ามาสิ" รินเอ่ยชวน "ถ้าเหนื่อยนัก ก็พักกินพายก่อน กลิ่นใบไม้ร่วงวันนี้... มันเหมาะกับการเริ่มต้นใหม่เสมอ" ทว่าในขณะที่เงาดำเหล่านั้นกำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงข้ามรินกลับคว้ามือเธอไว้แน่น แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าอีกต่อไป แต่เป็นความอำมหิตที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "ท่านทำพลาดไปแล้ว ริน..." เขาแสยะยิ้ม จนรินรู้สึกเย็นสันหลังวาบ "การเปิดประตูให้ความทรงจำพวกนี้เข้ามา... ไม่ใช่การปลดปล่อย แต่มันคือการอัญเชิญ 'ตัวจริง' ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงาสีดำพวกนั้นให้ก้าวเข้ามาในร้านของท่านอย่างเต็มตัว" สิ้นคำพูดนั้น เสียงระเบิดดังก้องจากหลังคาคาเฟ่ ร่างเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งที่สูงใหญ่กว่าตัวใด ร่วงหล่นลงมากลางร้าน มันไม่ใช่ลูกค้า... แต่เป็นเงาของ 'คน' ที่รินกลัวที่สุดในชีวิต ความลับที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้กลิ่นกาแฟและขนมปัง กำลังจะถูกเปิดเผยในวินาทีที่แสงสุดท้ายของฤดูใบไม้ร่วงดับวูบลง รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทนั่น—มันคือใบหน้าของเธอเอง... ในวันที่เธอตัดสินใจทิ้งทุกอย่างและหนีมายังโลกใบนี้ "ยินดีที่ได้พบอีกครั้งนะ... ตัวฉันที่ขี้ขลาด" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหอมหวานและขมขื่นในฤดูใบไม้ร่วงครั้งนี้ไปกับเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ