น้ำพุร้อนลับและชีสเค้กหน้าไหม้

“ถ้าท่านยังเอาแต่เดินวนเป็นเข็มทิศพังๆ อยู่แบบนี้ เราสองคนคงได้กลายเป็นปุ๋ยให้ต้นมอสพวกนี้ก่อนจะได้เจอทางออกจริงๆ เสียทีนะคะ ลูเมน” รินหยุดฝีเท้าลง หอบหายใจเบาๆ จนไอจางๆ ลอยฟุ้งออกจากริมฝีปากในอากาศที่เริ่มเย็นเยียบ กลิ่นไอดินชื้นและกลิ่นสาบของป่าดงดิบมิตินี้ไม่ได้ทำให้เธอหวั่นไหวเท่ากับความเงียบงันที่ผิดปกติของป่าชั้นในที่ลูเมน—ภูติน้อยพฤกษา—ยืนกรานจะพาเธอมาเพื่อค้นหา ‘วัตถุดิบในตำนาน’ ตามที่บันทึกเก่าแก่ในคาเฟ่กล่าวไว้ ลูเมนในร่างมนุษย์ตัวจิ๋วที่มีปีกใสวับวาวบินวนอยู่รอบใบหูของเธอ ก่อนจะหยุดลงบนไหล่แล้วใช้นิ้วเล็กๆ จิ้มแก้มเธอแรงๆ “ข้าไม่ได้หลงนะริน! กลิ่นกำมะถันจางๆ ที่ลอยมาตามลมเนี่ย มันคือหลักฐานว่า ‘บ่อน้ำพุร้อนแห่งจิตวิญญาณ’ อยู่ใกล้แค่เอื้อมแล้วต่างหาก สูดหายใจลึกๆ สิเจ้ามนุษย์หัวรั้น” รินขมวดคิ้ว ปิดเปลือกตาลงแล้วรับเอากลิ่นหอมจางๆ ที่ปนมากับไอความร้อนแทรกผ่านมวลอากาศเย็นจัดเข้ามา กลิ่นนั้น... มันไม่ใช่แค่กำมะถัน แต่เป็นกลิ่นแร่ธาตุที่เข้มข้นราวกับหัวใจของขุนเขาเต้นระรัวอยู่ใต้ฝ่าเท้า ทั้งสองก้าวผ่านพุ่มเฟิร์นยักษ์ที่สูงท่วมหัว ก่อนจะชะงักงันกับภาพตรงหน้า ท่ามกลางหุบเขาที่ถูกโอบล้อมด้วยหินภูเขาไฟสีดำสนิท มีบ่อน้ำพุร้อนธรรมชาติขนาดกว้างขวางตั้งอยู่ ไอน้ำพุ่งเป็นสายขึ้นสู่ท้องฟ้าสีครามเข้ม ราวกับว่าโลกใบนี้กำลังหายใจทิ้งออกมา รินทรุดตัวลงนั่งริมขอบบ่อ ผิวสัมผัสของหินที่อุ่นจัดทำให้เธอถอนหายใจออกมาด้วยความผ่อนคลายที่ไม่ได้สัมผัสมานานนับเดือน “ที่นี่แหละ... ห้องครัวลับของธรรมชาติ” เธอพึมพำ ก่อนจะเปิดกระเป๋าสะพายใบเก่งหยิบวัตถุดิบที่เตรียมมาออกมา ลูเมนมองดูรินที่เริ่มลงมือทำอะไรบางอย่างด้วยท่าทางจริงจัง รินไม่ได้มาที่นี่เพื่อแช่น้ำร้อนเพียงอย่างเดียว แต่เธอกำลังจะทำ ‘การทดลอง’ ครั้งสำคัญ หลังจากที่ต้องทนฟังคำถากถางจากเหล่าลูกค้าที่แวะเวียนมาดูถูกร้านของเธอในตอนที่แล้ว รินต้องการพิสูจน์ว่า แม้จะเป็นคาเฟ่ปลายภพที่ดูเหมือนจะล้มเหลว แต่มันกลับเป็นจุดกำเนิดของรสชาติที่ไม่มีใครเลียนแบบได้ “เจ้าจะทำอะไร? อย่าบอกนะว่าจะเอาชีสลงไปต้มในบ่อน้ำพุ?” ลูเมนถามพลางเอียงคอด้วยความสงสัย รินหัวเราะเบาๆ ดวงตาพราวระยับ “ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ ลูเมน ที่นี่มีพลังงานความร้อนที่คงที่และสูงพอที่จะอบขนมได้โดยไม่ต้องใช้เตาอบ ข้าจะทำ ‘ชีสเค้กหน้าไหม้’... ขนมที่ต้องอาศัยจังหวะเวลาและความร้อนที่ฉับพลันที่สุด ในขณะที่ใจต้องนิ่งที่สุด เหมือนกับชีวิตของข้าในตอนนี้” มือเรียวบางเริ่มผสมครีมชีสไข่ไก่จากนกเวทมนตร์และแป้งที่บดเองอย่างชำนาญ กลิ่นหอมมันของชีสลอยคลุ้งแข่งกับกลิ่นกำมะถัน รินใช้ความร้อนจากไอน้ำพุร้อนที่ถูกกักเก็บไว้ในภาชนะหินพิเศษที่เธอเตรียมมา พลิกแพลงการอบให้หน้าของขนมเกรียมจนเป็นสีน้ำตาลเข้มเหมือนถ่านไม้ ในขณะที่เนื้อในยังคงนุ่มละมุนราวกับพุดดิ้ง ระหว่างที่รอ รินหยิบเมล็ดกาแฟที่คั่วเองด้วยไฟจากถ่านเวทมนตร์ขึ้นมาบด กลิ่นหอมเข้มข้นของกาแฟคั่วกลางแผ่ซ่านไปทั่วหุบเขา มันเป็นกลิ่นแห่งการเยียวยา กลิ่นที่บอกเล่าเรื่องราวความพ่ายแพ้ของเธอในอดีตที่โลกใบเดิม... ที่ที่ความสำเร็จวัดกันด้วยผลกำไร ไม่ใช่รอยยิ้มของลูกค้า “เสร็จแล้ว” รินวางจานชีสเค้กหน้าไหม้ที่เนื้อเค้กเด้งดึ๋งอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมหวานของคาราเมลที่ไหม้เกรียมปะทะกับความมันของชีส ลูเมนถึงกับน้ำลายหกจนต้องรีบเช็ดปาก “กลิ่นมัน... มันเหมือนกับมีความหวังรวมอยู่ด้วยเลยนะริน” รินตัดเค้กชิ้นเล็กๆ เข้าปาก เนื้อสัมผัสละลายหายไปในทันที เหลือไว้เพียงรสสัมผัสที่ซับซ้อนระหว่างความขมของหน้าไหม้และความหวานละมุนด้านใน เธอจิบกาแฟดริปร้อนๆ ตาม กลิ่นเบอร์รี่อ่อนๆ จากกาแฟตัดกับความมันของชีสได้อย่างสมบูรณ์แบบ มันเป็นรสชาติที่เธอไม่เคยทำได้ตอนที่ยังเป็นเชฟมือหนึ่งของเมืองหลวง... มันคือรสชาติของอิสระ “รู้ไหมลูเมน ความล้มเหลวไม่ใช่จุดจบหรอกค่ะ มันแค่กำลังบอกให้เรามองหาวัตถุดิบใหม่ๆ ที่ไม่เคยมีใครกล้าใช้มาก่อน” รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังดำเนินไปอย่างแสนฟิน เสียงกรอบแกรบจากพุ่มไม้หนาทึบเบื้องหลังก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่า แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะก้าวที่ฝึกฝนมาอย่างดี รินวางถ้วยกาแฟลงบนหินทันที หัวใจเต้นระรัวจนแทบไม่ได้ยินเสียงไอความร้อนของน้ำพุ เงาร่างหนึ่งก้าวพ้นออกมาจากม่านไอน้ำ เป็นบุรุษในชุดคลุมสีดำสนิทที่เธอจำได้แม่นยำ... เขาคือคู่แข่งทางธุรกิจที่เคยเป็นเหตุให้คาเฟ่เก่าของเธอต้องปิดตัวลง เขากวาดสายตามองผ่านบ่อน้ำพุมาที่จานชีสเค้กหน้าไหม้ของเธอด้วยรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “หาตั้งนาน... ที่แท้เธอก็มาแอบซ่อนตัวอยู่ในรูหนูแห่งนี้เองเหรอ ริน” เขากล่าวพลางชักดาบที่เคลือบด้วยพลังงานเวทสีม่วงออกมา “เอาสูตรลับของเธอมาให้ข้าซะ แล้วข้าจะยอมปล่อยให้ร้านกระจอกๆ นี่เปิดต่อไปได้อีกสักพัก” รินลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่ถูกเขี่ยทิ้งในอดีตกำลังเดือดพล่านขึ้นมาอีกครั้ง เธอคว้าตะกร้อมือในมือแน่น ไม่ใช่เพื่อทำขนม แต่เพื่อปกป้องสิ่งที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและหัวใจ... ทว่าลูเมนกลับกระซิบเสียงสั่นด้วยความตื่นตระหนกที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน “ริน... เขาไม่ได้มาคนเดียว ดูข้างหลังเขาเถอะ... กองทัพแห่งเงามืดนั่น!” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นหอมกรุ่นของชีสเค้กและกาแฟในมิตินี้นะคะ หวังว่าตอนต่อไปจะทำให้ทุกท่านลุ้นจนวางไม่ลงค่ะ