เงาปริศนาในคืนจันทร์ดับ (จุดเริ่มต้นวิกฤต)

"ตราประทับนี้ปลอมแปลงขึ้นมาชัดๆ คุณไม่มีสิทธิ์เอาเอกสารพวกนี้มาข่มขู่ฉันในบ้านของตัวเองนะคะ" รินวางถาดพายแอปเปิ้ลที่เพิ่งอบเสร็จลงบนโต๊ะไม้ด้วยมือที่สั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความพยายามอย่างหนักที่จะสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่กำลังพุ่งพล่าน กลิ่นหอมหวานของอบเชยและแป้งพายกรอบร่วนตลบอบอวลไปทั่วร้าน แต่มันกลับตัดกับบรรยากาศมาคุที่แผ่ซ่านออกมาจากชายฉกรรจ์ในชุดคลุมผ้าไหมราคาแพงสามคนที่นั่งจิบกาแฟอยู่ตรงมุมร้าน ชายร่างท้วมที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเหยียดริมฝีปากบางเฉียบออกเป็นรอยยิ้มสมเพช เขาไม่ได้สนใจพายแอปเปิ้ลที่ส่งกลิ่นหอมยวนใจแม้แต่น้อย เขากลับใช้ปลายนิ้วเคาะลงบนโฉนดที่ดินที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างจองหอง "แม่สาวน้อย... กฎหมายในเมืองหลวงน่ะ มันไม่ได้วัดกันที่ความถูกต้องหรอกนะ แต่มันวัดกันที่ว่า 'ใครมีเงินหนากว่า' ต่างหาก" เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบคาเฟ่ที่เต็มไปด้วยพืชพรรณเวทมนตร์หายาก "ที่ดินผืนนี้มีกระแสมานาเข้มข้น เหมาะแก่การสร้างสถานพักตากอากาศสำหรับเหล่าขุนนางชั้นสูงมากกว่าจะมาเปิดร้านขนมกระจอกๆ แบบนี้" "กระจอกงั้นเหรอคะ?" ลูเมนที่แอบซ่อนตัวอยู่ในกระถางต้นมินต์ข้างเคาน์เตอร์โผล่หัวเล็กๆ ออกมา ปีกใสของภูติน้อยสั่นระริกด้วยความโกรธ "ที่นี่คือหัวใจของป่าเขตแดน ถ้าพวกคุณแตะต้องมันแม้แต่นิดเดียว รับรองว่าได้เจอดีแน่!" "หุบปากซะ เจ้าภูติชั้นต่ำ" ชายอีกคนในกลุ่มหยิบไม้เท้าหัวกะโหลกออกมาเคาะพื้น เสียงของมันทุ้มต่ำและสั่นสะเทือนไปถึงโครงสร้างร้าน รินขยับตัวไปขวางหน้าเคาน์เตอร์ สายตาของเธอเรียบเฉยแต่ทว่าเด็ดเดี่ยว เธอผ่านสมรภูมิการแข่งขันทางธุรกิจที่โหดร้ายในโลกเดิมมานับไม่ถ้วน และนั่นคือบทเรียนที่สอนให้เธอรู้ว่า ยิ่งศัตรูแสดงอาการโอหังเท่าไหร่ นั่นคือสัญญาณว่าพวกมันกำลังกลัวว่าแผนการจะล้มเหลว "ฉันจะไม่ย้ายไปไหนทั้งนั้นค่ะ" รินกล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "หากพวกคุณต้องการที่ดินผืนนี้ ก็จงเอาชนะฉันด้วยฝีมือ ไม่ใช่การใช้เล่ห์เหลี่ยมข่มขู่ในคืนที่พระจันทร์ดับแบบนี้" "โฮ่... กล้าท้าทายพวกเรางั้นรึ?" ชายร่างท้วมยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เงาของเขาอาบไล้ไปทั่วพื้นไม้ แสงจากตะเกียงเวทมนตร์ในร้านเริ่มสั่นไหวราวกับจะดับวูบ "ได้... ถ้างั้นเรามาเดิมพันกัน ถ้าพรุ่งนี้เช้าเจ้าไม่สามารถเสิร์ฟรสชาติที่ทำให้ข้าเปลี่ยนใจได้ คาเฟ่นี้จะถูกยึดทันทีโดยไม่มีข้อแม้" บรรยากาศในร้านหนาวเหน็บลงฉับพลัน ลมจากภายนอกหอบเอาความเย็นเยียบของเหมันต์ที่ใกล้เข้ามาแทรกซึมผ่านช่องว่างของหน้าต่าง รินยืนหยัดนิ่งไม่ไหวติง ในขณะที่ชายทั้งสามคนลุกขึ้นเดินออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนและไอความชั่วร้ายที่เจือจางอยู่ในอากาศ "ริน... เราจะทำยังไงกันดีคะ?" ลูเมนบินออกมาเกาะที่ไหล่ของหญิงสาว ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความกังวล "ไอ้พวกนั้นไม่ได้แค่มาขอซื้อ แต่มันเตรียมตัวมาเพื่อทำลายร้านเราโดยเฉพาะ ดูตราประทับนั่นสิ มันมีไอสาปแช่งผสมอยู่ด้วยนะ!" รินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ มือของเธอสัมผัสได้ถึงความสั่นสะเทือนของแผ่นดินที่เริ่มผิดปกติ ไม่ใช่แค่เรื่องที่ดิน... แต่นี่คือสัญญาณของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในมิตินี้ "ลูเมน... เตรียมวัตถุดิบที่เราเก็บไว้ในห้องใต้ดินทั้งหมด" รินลืมตาขึ้น ประกายในดวงตาของเธอไม่ใช่ความท้อถอย แต่เป็นความมุ่งมั่นของเชฟที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา "ถ้าพวกมันต้องการรสชาติที่จะเปลี่ยนใจคนโลภได้ เราก็จะให้สิ่งที่พวกมันไม่เคยได้รับ... ไม่ใช่แค่ขนมหวาน แต่มันคือปาฏิหาริย์ที่ปรุงด้วยหัวใจ" ทว่า ในขณะที่รินกำลังก้าวเท้าไปที่ห้องเก็บของ เสียงเคาะประตูไม้ที่หน้าร้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรงท่ามกลางความมืดมิดของคืนเดือนดับ ไม่มีเสียงฝีเท้า ไม่มีร่องรอยการมาถึงของแขกคนใด รินหยุดชะงัก ลูเมนบินวูบไปหลบหลังผ้าม่านอย่างรวดเร็ว กลิ่นกาแฟดริปที่ควรจะหอมกรุ่นกลับเปลี่ยนเป็นกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ที่ลอยมาจากหลังบานประตู เมื่อรินตัดสินใจเอื้อมมือไปจับกลอนประตูเพื่อเปิดออก แสงจากตะเกียงหน้าคาเฟ่ก็ดับวูบลงพร้อมกัน และสิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่กลุ่มพ่อค้าเมื่อครู่ แต่มันคือบุคคลที่รินพยายามหนีมาตลอด... ร่างในชุดคลุมสีเทาที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็นใคร—บุคคลที่ทำให้เธอกลายเป็นคนไร้บ้านในโลกเก่า และเป็นผู้ที่ถือครองกุญแจสำคัญที่เชื่อมโยง 'ความลับ' ของมิตินี้เข้าด้วยกัน "คิดถึงกาแฟรสชาติเดิมของคุณจังเลยนะคะ ริน... หรือควรจะเรียกว่า 'คุณเชฟผู้ทรยศ' ดีล่ะ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่วิกฤตที่สุดไปกับรินและเบเกอรี่มิติต่างโลกนะคะ