ความทรงจำในอดีตที่ตามมา

“ถ้าคุณคิดว่าจะมาพังร้านของฉันได้ง่ายๆ เหมือนที่เคยทำกับร้านของฉันในโลกนั้น... คุณก็ประเมินค่าของ ‘กลิ่นอาย’ ที่นี่ต่ำไปนะคะ” รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับลงมาดั่งก้อนหินหนักอึ้ง เธอไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นกลับแฝงด้วยกระแสความเย็นเยียบที่ทำให้ลูเมน—ภูติน้อยพฤกษา—ถึงกับหุบปีกฉับ ความกลัวที่เคยฉายชัดในแววตาของกาแล็คและเอลลี่แปรเปลี่ยนเป็นความสับสน พวกเขามองรินสลับกับวัตถุชิ้นหนึ่งที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ไม้โอ๊คเก่าแก่ มันคือกล่องโลหะสีเงินบุรอยขีดข่วน... กล่องใส่คุกกี้ที่รินจำได้แม่นยำว่าเป็นของยี่ห้อ ‘เลอ กรองด์’ ซึ่งเธอไม่เคยสั่งเข้ามาในมิตินี้ แต่มันกลับวางเด่นหราอยู่ตรงนั้น ราวกับเป็นการประกาศสงครามจากอดีตที่เธอพยายามทิ้งไว้เบื้องหลัง “ริน... กลิ่นข้างในนี้ มันไม่ใช่กลิ่นวานิลลาธรรมดาค่ะ” ลูเมนกระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงลมหายใจ “มันมีกลิ่นของ ‘ละอองความทรงจำที่ถูกแช่แข็ง’ กลิ่นแบบเดียวกับที่คนพวกนั้นใช้ในห้องแล็บอาหารเคมี” รินไม่ได้ตอบ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสฝากล่อง ปลายนิ้วของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากเหล็กกล้า ราวกับว่าอดีตที่เธอเคยพ่ายแพ้จนหมดตัวกำลังพยายามแทรกซึมผ่านรอยต่อของกล่องใบนี้ เธอหวนนึกถึงภาพห้องครัวที่เต็มไปด้วยควัน ความเร่งรีบของการแข่งขันที่ตัดสินแพ้ชนะด้วยเล่ห์เหลี่ยม ไม่ใช่รสชาติที่แท้จริง “พวกเขากำลังตามหาฉัน...” รินพึมพำ ดวงตาของเธอไม่ได้มองไปที่กล่อง แต่เธอกำลังมองผ่านออกไปนอกหน้าต่างคาเฟ่ ที่ซึ่งทุ่งหญ้าต่างโลกอันแสนสงบกำลังถูกเงาดำของอะไรบางอย่างปกคลุม “รินคะ เราต้องทำลายมันทิ้งเสียตอนนี้เลยไหม? ลูเมนจะเอาไปฝังไว้ใต้รากต้นมณีพฤกษา ให้มันย่อยสลายไปกับดิน!” ลูเมนเสนอพลางกระพือปีกอย่างร้อนรน “ไม่ค่ะ” รินปฏิเสธ เสียงของเธอหนักแน่นขึ้น “ถ้าเราทำลายมัน เราก็เท่ากับยอมรับว่าอดีตยังมีอิทธิพลเหนือเรา สิ่งที่สำคัญไม่ใช่การหนี แต่คือการพิสูจน์ว่าสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นที่นี่... เบเกอรี่ที่มีความหมายต่อหัวใจคนเหล่านี้... มันมีค่ามากกว่าผลกำไรอันสกปรกที่พวกเขากำลังตามหา” รินเดินไปที่เตาอบ เธอกำลังจะลงมือทำบางอย่าง—ไม่ใช่เค้กสูตรเดิมที่เธอเคยใช้แข่งจนล้มละลาย แต่เป็นสูตรที่เธอพัฒนาขึ้นจากวัตถุดิบของโลกนี้ เธอหยิบ ‘เมล็ดกาแฟดริปแห่งแสง’ มาบดด้วยจังหวะที่มั่นคง กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วร้าน บดบังกลิ่นสารเคมีที่น่ารังเกียจจากกล่องใบน้อยนั่นจนหมดสิ้น ในขณะที่เธอกำลังบรรจงรินน้ำร้อนลงบนกาแฟ ลูเมนก็ร้องเตือนขึ้นอย่างตื่นตระหนก “ริน! ประตูกระดิ่งหน้าร้าน... มีคนมาค่ะ!” รินชะงักมือ เสียงกริ่งหน้าร้านไม่ได้ดังแบบแขกทั่วไปที่แวะเวียนมา แต่เป็นเสียงกริ่งที่ดังยาวนานและหนักแน่น ราวกับการกดเพื่อยืนยันตัวตน รินสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความขมขื่นในอดีตกับกลิ่นกาแฟหอมละมุนกำลังตีกันจนเธอแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอก้าวเดินไปยังประตูร้านด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองศึก เธอรู้ดีว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า มันจะเป็นจุดตัดสินชะตาของชีวิตใหม่ที่เธอเพิ่งสร้างมากับมือ รินเอื้อมมือไปจับที่จับประตู ประตูไม้โอ๊คค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดสูทสีเข้มที่ดูทันสมัยเกินกว่าจะอยู่ในโลกนี้ เขายืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางที่คุ้นตาอย่างประหลาด รอยยิ้มที่มุมปากของเขานั้นเย็นเยียบและเต็มไปด้วยความคาดหวังเหมือนกับวันที่เธอเดินออกจากวงการเบเกอรี่ในชาติก่อน “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ... คุณเชฟริน” ชายหนุ่มกล่าวพลางก้าวเข้ามาในร้าน สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ อย่างดูแคลน ก่อนจะหยุดนิ่งที่กล่องโลหะบนเคาน์เตอร์ “ผมอุตส่าห์ดั้นด้นข้ามมิติมาเพื่อจะบอกว่า... สูตรอาหารที่คุณขโมยไปจากบริษัทเราเมื่อสิบปีก่อน มันครบกำหนดเวลาจ่ายค่าชดเชยแล้ว” รินชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างเยือกเย็น เธอไม่ได้มีความกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป กาแฟในมือเธอยังคงส่งไออุ่นจางๆ ราวกับเครื่องเตือนใจว่าที่นี่ไม่ใช่สนามรบของอดีต แต่เป็นสวนสวรรค์ของเธอ “ขโมยงั้นเหรอคะ?” รินเอ่ยถามพลางวางแก้วกาแฟลงบนเคาน์เตอร์ดัง 'กริ๊ก' “คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ สิ่งที่ดิฉันนำออกมาด้วยไม่ใช่สูตรอาหารของพวกคุณ... แต่มันคือวิญญาณของนักปรุงขนมที่พวกคุณพยายามจะฆ่าให้ตายต่างหาก และดูเหมือนว่า... วันนี้คุณมาผิดที่แล้วล่ะค่ะ” รินพลิกป้ายหน้าร้านจากคำว่า ‘เปิดอยู่’ เป็น ‘ปิดทำการ’ อย่างใจเย็น เสียงโซ่ที่กระทบกับกระจกประตูเหมือนเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังขึ้นในความเงียบ ทันใดนั้น เงาของชายหนุ่มคนนั้นก็เริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นละอองสีดำสนิทที่ค่อยๆ แทรกซึมไปทั่วร้านเบเกอรี่อันอบอุ่นของเธอ “ความทรงจำของคุณไม่ได้ถูกเก็บไว้ในกล่องนั้นเพียงอย่างเดียวหรอกนะริน...” เสียงของชายหนุ่มดังก้องออกมาจากความว่างเปล่า “ถ้าอยากให้ร้านนี้อยู่รอด คุณต้องเลือกระหว่างการรักษาหัวใจของตัวเอง... หรือการยอมจำนนต่อความจริงที่ว่า คุณไม่มีวันหนีพ้นจากอดีตของตัวเองได้” ร่างของเขาสลายหายไป ทิ้งไว้เพียงกล่องโลหะที่เปิดอ้าออกด้วยตัวเอง ภายในนั้นไม่มีคุกกี้... แต่มีภาพถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อวานนี้ เป็นภาพของตัวรินเองที่กำลังหัวเราะอยู่กับลูเมนในครัว รินตัวแข็งทื่อ... ถ้าเขารู้ว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ในตอนนี้... งั้นแสดงว่า ‘หนอนบ่อนไส้’ อาจจะไม่ได้มาจากโลกเก่า แต่มันคือใครบางคนที่อยู่ในร้านนี้มาโดยตลอด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านความทรงจำและกลิ่นหอมของเบเกอรี่ไปกับรินในบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ เบเกอรี่มิติต่างโลก