การแข่งขันทำขนมกระชับมิตรต่างเผ่า

"ถ้าจะให้ช็อกโกแลตตัวนี้เข้าถึงจิตวิญญาณของพวกพรายน้ำ คุณต้องลดปริมาณน้ำตาลลง แล้วเพิ่มความเค็มจากผลึกเกลือสมุทรสีครามเข้าไปอีกนิดค่ะ" รินวางช้อนตวงลงบนโต๊ะไม้ขัดเงา เสียงกระทบกันของโลหะดังกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความกดดันบริเวณลานกว้างหน้าคาเฟ่ ผู้เข้าแข่งขันสองคนยืนเผชิญหน้ากัน กลิ่นหอมของแป้งสาลีและเครื่องเทศแปลกถิ่นอบอวลไปทั่ว ทั้งที่เมื่อครู่ยังเป็นเพียงหมู่บ้านอันเงียบสงบ แต่บัดนี้กลับกลายเป็นสมรภูมิแห่งการสร้างสรรค์ที่ทุกคนต่างเฝ้ามอง "แต่ถ้าลดน้ำตาล รสสัมผัสที่เนียนนุ่มแบบที่มนุษย์ชอบมันจะหายไปนะริน!" กาแล็ค พ่อครัวหนุ่มจากเผ่าอสูรทุบโต๊ะไม้เบาๆ ดวงตาสีเพลิงของเขาไหวระริกด้วยความหัวเสีย เขาตั้งใจจะทำ 'เค้กลาวาภูเขาไฟ' ที่เน้นความเข้มข้นจัดจ้านให้สมกับชาติกำเนิด ลูเมนที่นั่งอยู่บนไหล่ของรินส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ปีกใสของภูติน้อยกระพือเบาๆ "เจ้าอสูรทึ่มเอ๋ย นี่มันการแข่งขันกระชับมิตร ไม่ใช่การไปยึดครองดินแดนสักหน่อย ถ้าเจ้าไม่รู้จักปรับตัวให้เข้ากับลิ้นของผู้อื่น ต่อให้ฝีมือดีแค่ไหน สุดท้ายคนกินก็แค่รับรู้ถึงความพยายามที่จะเอาชนะ ไม่ใช่ความปรารถนาดีที่แฝงอยู่ในขนมหรอกนะ" รินอมยิ้มบางๆ เธอเข้าใจดีถึงความรู้สึกของกาแล็ค การแข่งขันในอดีตที่เคยบีบคั้นเธอให้กลายเป็นเพียงเครื่องจักรทำกำไรตามความต้องการของตลาด มันช่างห่างไกลกับสิ่งที่เธอกำลังทำอยู่ตอนนี้เหลือเกิน ที่นี่... ขนมหวานไม่ใช่สินค้าเพื่อการกดขี่ แต่เป็นสะพานที่เชื่อมความต่างให้กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน "การแข่งขันไม่ได้อยู่ที่ว่าใครจะเหนือกว่าใครค่ะกาแล็ค" รินเดินไปหยิบโหลแก้วบรรจุผงวนิลาหายากที่เธอเพาะปลูกเองจากชั้นวาง "แต่คือการสำรวจว่า เราสามารถใช้ 'ความหวาน' สื่อสารความลับในใจเราออกมาได้อย่างไร ลองมองไปที่คู่แข่งของคุณสิ..." ฝั่งตรงข้าม คือ เอลลี่ สาวน้อยผู้มาจากเผ่าพรายน้ำ เธอกำลังบรรจงหยอดครีมสีฟ้าอ่อนลงบนทาร์ตอย่างทะนุถนอม มือของเธอสั่นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ซ่อนความอ่อนไหวเอาไว้ รินสังเกตเห็นมานานแล้วว่าเอลลี่มักจะทำขนมรสชาติจืดชืดเสมอ ไม่ใช่เพราะเธอฝีมือไม่ถึง แต่เพราะเธอไม่กล้าใส่ 'ความรู้สึก' ลงไปอย่างเต็มที่ กลัวว่าความรักที่เธอมอบให้จะกลายเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจ "เอลลี่ค่ะ" รินเรียกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ทาร์ตชิ้นนั้น... คุณตั้งใจทำให้ใครทานหรือเปล่าคะ?" สาวน้อยพรายน้ำชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองริน สายตาคู่นั้นสะท้อนความลังเลใจก่อนจะก้มลงมองขนมของตัวเอง "ฉัน... ฉันแค่อยากให้คนในหมู่บ้านได้รับรู้รสชาติของท้องทะเลลึกที่ฉันเติบโตมา แต่ฉันกลัวว่าถ้ามันเข้มข้นเกินไป พวกเขาจะรับไม่ได้..." "ถ้าเราไม่เสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ เราก็ไม่มีวันจะได้รับคำชื่นชมที่จริงใจหรอกค่ะ" รินขยับเข้าไปใกล้ ยื่นโหลวนิลาให้เธอ "ลองเพิ่มกลิ่นอายนี้เข้าไปดูนะคะ แล้วคุณจะพบว่า รสชาติแห่งความทรงจำของคุณน่ะ... สวยงามกว่าที่คุณคิดมาก" บรรยากาศรอบข้างเปลี่ยนจากความตรึงเครียดเป็นความร่วมมือที่น่าประหลาดใจ ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ เริ่มแลกเปลี่ยนวัตถุดิบ กลิ่นเครื่องเทศจากป่าลึกผสมผสานกับกลิ่นนมเนยจากฟาร์มท้องถิ่น รินยืนมองภาพเหล่านั้นด้วยความอิ่มเอมใจ แม้ปมในอดีตที่ว่าด้วยการแข่งขันที่ดุเดือดจะยังคงเป็นเงาดำในใจ แต่ในวินาทีนี้ ความหอมกรุ่นของขนมหวานได้ชำระล้างมันจนเกือบหมดสิ้น ทว่า ท่ามกลางเสียงหัวเราะและกลิ่นหอมชวนฝันนั้น เงาตะคุ่มหนึ่งกลับพุ่งผ่านรั้วต้นไม้เข้ามาอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายที่สัมผัสได้ไม่ใช่ความอบอุ่นแบบขนมหวาน แต่เป็นความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านจนขนลุกซู่ ชายแปลกหน้าในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวเข้ามาหยุดอยู่กลางลานประลอง เขาไม่มีกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตใดๆ ในหมู่บ้านนี้เลยสักนิด รินรู้สึกได้ถึงอันตรายที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจเมื่อเขาสบตาเธอ "ริน... เชฟผู้ข้ามมิติมาเพื่อสร้างปาฏิหาริย์งั้นรึ?" ชายคนนั้นเอ่ยเสียงแหบพร่าพลางหยิบเหรียญตราที่มีสัญลักษณ์ประหลาดขึ้นมาโชว์ต่อหน้าทุกคน "ข้าได้รับคำสั่งให้มาปิดคาเฟ่แห่งนี้ เนื่องจากมันขัดต่อกฎของ 'สมาคมเบเกอรี่ไร้ชีวิต' ของเรา" ทุกคนในงานเงียบกริบ กาแล็คและเอลลี่ต่างหยุดมือพร้อมๆ กัน ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นแทนที่ความสนุกสนาน รินกำขอบโต๊ะแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว เธอรู้อยู่เต็มอกว่าเหตุการณ์นี้จะต้องเกิดขึ้น แต่มันเร็วเกินไป... เร็วเกินกว่าที่เธอจะพร้อมรับมือกับอดีตที่ตามมาทวงคืนในรูปแบบนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันความอบอุ่นในมิตินี้ไปด้วยกันนะคะ