สมบัติในซากปรักหักพัง

กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและฝุ่นผงโบราณคละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูกทันทีที่รองเท้าบูทหนังสึกหตรjeข้ามผ่านธรณีประตูหินพังทลาย ลินินไม่ได้สนใจบรรยากาศรอบตัวที่ชวนหดหู่ เขากำลังกวาดสายตาผ่านแว่นตากรองแสงสีฟ้าที่สะท้อนหน้าต่างโปร่งใสของระบบ สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขสถิติและอัตราความเสื่อมสภาพของโครงสร้างที่ปรากฏขึ้นเป็นชั้นๆ ในหัวสมองของอดีตนักวิเคราะห์การเงินเริ่มคำนวณต้นทุนต่อหน่วยทันที ซากกิลด์เฮาส์ระดับสามแห่งนี้ไม่ใช่แค่กองขยะอิฐหักพังอย่างที่คนอื่นมอง แต่มันคือเหมืองแร่ที่ยังไม่มีใครแตะต้อง "นายจะยืนคำนวณตัวเลขบ้าๆ นี่อีกนานไหม ลินิน? ฉันเริ่มได้กลิ่นอุนจิของพวกมอนสเตอร์กลายพันธุ์แถวนี้แล้วนะ" เสียงทุ้มห้าวที่เจือความหงุดหงิดดังขึ้นทำลายความเงียบ คริสยืนพิงเสาหินที่เอียงกระเท่เร่ มือใหญ่ข้างหนึ่งกำลังเช็ดคมดาบใหญ่คู่ใจด้วยผ้าเก่าๆ แม้ปากจะบ่น แต่สายตาคมก้าวร้าวคู่นั้นคอยกวาดมองความผิดปกติรอบด้านให้อย่างรู้หน้าที่ "ความปลอดภัยเป็นศูนย์ ต้นทุนการบูรณะต่ำกว่างบประมาณตั้งต้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ และถ้าเราจัดการทรัพยากรตรงนี้ได้... กิลด์ 'รุ่งอรุณสีคราม' ของนายที่ใกล้จะเจ๊งเต็มที ก็จะมีทุนหมุนเวียนพอจะซื้อเสบียงไปได้อีกสามเดือนครับ คริส" ลินินตอบเสียงเรียบโดยไม่หันไปมอง ปลายนิ้วเรียวยาวจิ้มหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อบันทึกพิกัดของห้องโถงกลาง คริสแค่นหัวเราะในลำคอ เก็บดาบเข้าฝักเสียงดังสนั่น "สามเดือน? ถ้าเรายังไม่มีรายได้เข้ากิลด์ สมาชิกที่เหลืออีกสิบกว่าคนคงทยอยลาออกไปซบกิลด์ใหญ่กันหมดภายในสัปดาห์หน้าแน่ๆ นายก็รู้ว่าฉันบริหารเงินไม่เป็น ไม่งั้นคงไม่ลากอดีตนักวิเคราะห์การเงินที่โดนไล่ออกเพราะคำนวณความเสี่ยงพลาดอย่างนายมาเป็นที่ปรึกษาหรอก" ประโยคหลังกระแทกกระทั้นความจริงที่ลินินพยายามฝังกลบไว้ในใจ โลกความเป็นจริงที่เขาเคยเชื่อมั่นในตัวเลขและการบริหารความเสี่ยงพังทลายลงในพริบตาเดียวเมื่อบริษัทล้มละลาย การก้าวเข้ามาในโลก VRMMO อย่าง Aethelgard ไม่ใช่แค่การเล่นเกมคลายเครียดสำหรับเขา แต่มันคือสมรภูมิสุดท้ายที่จะพิสูจน์ว่าสมองของเขายังมีค่าอยู่หรือไม่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะคลายออกเป็นรอยยิ้มเยาะตัวเอง "นั่นสินะครับ... ผมมันก็แค่คนที่เก่งแต่ทฤษฎีบนกระดาษ แต่ในเมื่อนายเลือกผมมาแล้ว ก็ช่วยหุบปากแล้วเดินตามมาเงียบๆ เถอะครับ หัวหน้ากิลด์ผู้เกรียงไกร" ลินินเดินนำลึกเข้าไปในส่วนลึกของซากกิลด์เฮาส์ ผนังด้านข้างเต็มไปด้วยคราบเขม่าควันและรอยขีดข่วนจากการต่อสู้เมื่อหลายปีก่อน ที่นี่คือ 'เขตซากปรักหักพังเวนเทีย' ดินแดนรกร้างที่กิลด์ใหญ่ๆ มองข้ามเพราะคิดว่าถูกปล้นสะดมจนหมดเกลี้ยงแล้ว แต่ด้วยทักษะติดตัวระดับสูงอย่าง 'สายตาแห่งนักบัญชี' ทำให้ลินินมองเห็นความผิดปกติของกระแสมานาที่ไหลวนอยู่ใต้พื้นห้องใต้ดิน "ตรงนี้แหละครับ" ลินินหยุดยืนหน้าแท่นบูชาหินแกรนิตขนาดใหญ่ที่แตกหักเป็นสองท่อน บนพื้นมีรอยลากยาวของวัตถุหนัก เขาคุกเข่าลงใช้มือปัดฝุ่นหนาเตอะออก เผยให้เห็นกลไกเฟืองทองคำขาวที่ฝังอยู่ใต้พื้นหิน กลไกเหล่านี้ยังคงส่งเสียง 'ติ๊กๆ' แผ่วเบา ราวกับหัวใจที่ใกล้จะหยุดเต้นแต่ยังดื้อดึงที่จะเต้นต่อไป คริสเดินเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองด้วยความสงสัย "อะไรเนี่ย? เฟืองโบราณเหรอ? นายจะเอาเศษเหล็กพวกนี้ไปขายร้านรับซื้อของเก่าหรือไง" "นี่ไม่ใช่เศษเหล็กครับ... แต่มันคือ 'ระบบการผลิตอัตโนมัติระดับตำนาน' ที่สูญหายไปหลังยุคสงครามเทพเจ้า" ลินินอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เริ่มตื่นเต้นขึ้นทีละน้อย ดวงตาส프ักประกายความกระหายใคร่รู้แบบที่นักลงทุนเจอขุมทอง "มองดูร่องรอยพวกนี้สิครับ คริส เฟืองพวกนี้ไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบพลังงานเวทมนตร์ทั่วไป แต่มันใช้ระบบการแลกเปลี่ยนทรัพยากรดิบโดยตรง แปลว่าถ้าเราใส่วัตถุดิบลงไป มันสามารถแปรรูปเป็นยารักษาแร่ธาตุ หรือแม้กระทั่งอาวุธยุทโธปกรณ์ระดับสูงได้โดยไม่ต้องอาศัยช่างตีเหล็กระดับปรมาจารย์เลยสักคน" หัวหน้านักรบกะพริบตาปริบๆ สมองอันเรียบง่ายของเขาประมวลผลตามไม่ค่อยทันนัก "แปลเป็นภาษาชาวบ้านให้ฟังหน่อยสิ ฉันสมองทึบเรื่องพวกนี้" "แปลว่าเราสามารถผลิตไอเทมขายตัดราคาตลาดได้เอง และต้นทุนเราจะต่ำกว่ากิลด์อื่นถึงเจ็ดร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ!" ลินินหันมาสบตากับอีกฝ่าย แววตาเย็นชาเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นระอุร้อน "กิลด์ของเราจะไม่แค่รอดตาย... แต่เราจะครองตลาดเศรษฐกิจของเมืองนี้" บรรยากาศรอบตัวดูเหมือนจะอุณหภูมิสูงขึ้นจากความกระตือรือร้นของตัวเอก ทว่าในวินาทีที่ลินินเอื้อมมือไปสัมผัสแผงควบคุมหลักเพื่อเปิดใช้งานระบบ เสียงเตือนที่คุ้นเคยแต่กลับดังสนั่นหวั่นไหวผิดปกติก็ดังขึ้นในโสตประสาทของทั้งคู่ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึง 'เตาหลอมปฐพี' โบราณ] [เงื่อนไขการปลดล็อก: ผู้เล่นลินินมีค่าสติปัญญาและทักษะการคำนวณผ่านเกณฑ์] [คำเตือน: ระบบการผลิตถูกปิดผนึกด้วยคำสาปแห่งความโลภ การเปิดใช้งานจะปลุก 'ผู้พิทักษ์แห่งพันธสัญญา' ที่หลับใหลอยู่เบื้องล่าง] พื้นหินใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนฝุ่นตลบอบอวล เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงฟ้าผ่าจากใต้พิภพดังสะท้อนก้องกังวานจนแก้วหูแทบแตก รอยแยกขนาดใหญ่ปริศนาแตกขยายออกตรงกลางห้องโถง คริสชักดาบใหญ่ออกมาตั้งรับสัญชาตญาณนักรบพุ่งพล่านถึงขีดสุด ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นเงาสีดำมหึมาที่กำลังดันตัวขึ้นมาจากความมืดมิด อุณหภูมิในห้องโถงลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ดวงตาสีแดงฉานคู่โตคู่หนึ่งลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิด จ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยจิตสังหารอันหนทึบและเย็นเยียบ ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเดินทางครั้งใหม่ในโลกของ Aethelgard ไปพร้อมกับผม ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธนะครับ