การพบกันครั้งแรกกับตัวป่วน

เสียงคำรามต่ำในลำคอของโกเล็มศิลาทลายดังสะท้อนไปทั่วซอกหินอับชื้น กลิ่นอายของฝุ่นผงและคราบตะไคร่น้ำโบราณลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิด ทว่าสำหรับลินินแล้ว บรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้กลับเป็นดั่งห้องทำงานส่วนตัวที่เธอคุ้นเคย นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือหนังสีดำกำลังกวาดหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงนับสิบจอกลางอากาศอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีเทาเข้มสะท้อนตัวเลขค่าสถานะ อัตราการฟื้นฟูมานา และเวลาคูลดาวน์ของเวทมนตร์คำนวณที่ถูกจัดระเบียบไว้อย่างไรที่ติ "รูปแบบการเคลื่อนไหวของเป้าหมายเบี่ยงเบนไปจากสมการการคาดการณ์ร้อยละเจ็ดจุดสอง... น่าจะเป็นเพราะความลาดชันของพื้นผิวหินที่ไม่สม่ำเสมอสินะครับ" ลินินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอสวมชุดคลุมนักเวทสีเทาเข้มไร้ลวดลายที่ผ่านการซ่อมแซมมาหลายครั้ง แต่ทุกรอยเย็บกลับถูกคำนวณมาแล้วว่าจะไม่เป็นอุปสรรคต่อการเคลื่อนไหวและการไหลเวียนของมานา ในฐานะอดีตนักวิเคราะห์การเงินผู้เคยผ่านสมรภูมิความกดดันระดับสูงในโลกแห่งความจริง การมองโลกผ่านชุดตัวเลขและระบบความคุ้มค่าใน Aethelgard กลายเป็นเกราะป้องกันจิตใจที่ดีที่สุด ปมในอดีตที่ล้มเหลวจากการตัดสินใจผิดพลาดเพียงเสี้ยววินาที ทำให้เธอกลายเป็นคนรอบคอบและไม่ยอมปล่อยให้ความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ หลุดรอดไปได้แม้แต่น้อย ทว่า ความสมบูรณ์แบบที่เธอรังสรรค์ขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและสมองอันเฉียบคม กลับกำลังจะถูกทำลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า—ด้วยน้ำมือของสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่า "อุบัติเหตุ" *ตูม!* เศษหินนับร้อยชิ้นระเบิดกระจายออกราวกับหابلฝน พร้อมๆ กับร่างของออร์คหุ้มเกราะหนักพุ่งทะลุกำแพงหินเข้ามาในห้องโถงใต้ดินอย่างไม่คาดฝัน แรงปะทะทำให้ฝุ่นตลบอบอวลจนทัศนวิสัยลดลงชั่วขณะ แต่สิ่งที่ทำให้ลินินต้องขมวดคิ้วมุ่น ไม่ใช่การปรากฏตัวของมอนสเตอร์ระดับสูงตัวนี้ หากแต่เป็น "ภาระ" ที่กำลังวิ่งโร่พ่วงท้ายมันมาด้วยต่างหาก "เฮ้ย! หลบไปนะแม่สาวน้อย เจ้าก้อนหินนี่มันดื้อชะมัด ยิงเวทอะไรก็ไม่ยอมสะดุ้งสะเทือนเลยวะ!" เสียงตะโกนโหววกเหวกโครมครามดังลั่นทำลายความเงียบสงบ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะเหล็กกล้าเต็มยศ ใบหน้าคมคายเปื้อนเขม่าดินและเหงื่อไคลกำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาทางเธอ ในมือถือดาบใหญ่สองมือที่ส่องประกายแสงออร่าสีทองจางๆ บ่งบอกว่าเป็นยุทโธปกรณ์ระดับสูงที่หาได้ยากยิ่ง แต่ลีลาการวิ่งและวิธีการลากมอนสเตอร์ของเขานั้น... เรียกได้ว่าเป็นการก่อวินาศกรรมทางยุทธวิธีชัดๆ! ลินินยืนนิ่งสนิท ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยสมองของเธอกำลังประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ *ความเสียหายที่คาดการณ์จากแรงกระแทก: สองพันสี่ร้อยหน่วย พื้นที่หลบภัยที่ใกล้ที่สุด: ด้านซ้ายห่างไปสามเมตร ความน่าจะเป็นที่เวทมนตร์ของเธอจะโดนชายคนนั้นลูกหลง: แปดสิบเกเปอร์เซนต์... และความน่ารำคาญใจ: เต็มร้อย* "หยุดวิ่งวนเป็นวงกลมสครับ!" ลินินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นแต่ทรงพลังพอที่จะแทรกผ่านเสียงโวยวายเข้ามาได้ "ถ้าคุณยังวิ่งลากมุมองศาสายตาของโกเล็มแบบนั้นต่ออีกสามวินาที จุดอ่อนที่หน้าอกของมันจะถูกปิดตาย และเราจะเสียเวลาเคลียร์ดันเจี้ยนนี้เพิ่มขึ้นอีกสี่สิบนาทีนะรู้ตัวไหม!" คริส—หัวหน้ากิลด์นักรบแนวหน้าผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในเซิร์ฟเวอร์หลัก แต่ดันหลงทางเข้ามาในเขตอาณาจักรซากปรักหักพังระดับต่ำกว่าที่ควรจะเป็น ชะงักฝีเท้ากึกด้วยความตกใจ เขาหันมามองเจ้าของเสียงเล็กๆ ที่สูงไม่ถึงไหล่ของเขาด้วยความงุนงง ดวงตาสีฟ้าใสฉายแววไม่เข้าใจระคนทึ่ง "หา? อะไรนะ เธอกำลังบ่นเรื่องมุมองศาอะไรของเธอกัน? มองไม่เห็นหรือไงว่าเจ้ายักษ์นี่มันกำลังจะเหยียบเราอยู่แล้ว!" คริสตะโกนกลับเสียงดังลั่นขณะที่ก้าวถอยหลังมาหลบหลังเสาหินใกล้ๆ ลินินอย่างถือวิสาสะ "แล้วเธอกล้าดียังไงมาสั่งฉัน รู้ไหมว่าฉันคือ..." "รู้ครับ... คุณคือคริส หัวหน้ากิลด์ 'ศรทมิฬ' ผู้ขึ้นชื่อเรื่องการบุกตะลุยดันเจี้ยนด้วยกำลังพลและความบ้าระห่ำจนกิลด์แทบจะล้มละลายเพราะค่าซ่อมแซมอุปกรณ์สินะครับ" ลินินสวนกลับทันควันโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดอวดอ้างชื่อเสียงเรียงนาม ดวงตาคู่สวยมองสำรวจสภาพรอมชอมของชุดเกราะระดับท็อปที่เต็มไปด้วยรอยขูดขีดและคราบสกปรก "และดูจากสภาพอุปกรณ์ที่เสียหายเกินสิบหเปอร์เซนต์ของคุณในตอนนี้ คุณน่าจะหลงทางมาจากเขตภูเขาไฟทางเหนือโดยใช้เส้นทางลับใต้ดินที่ระบบเพิ่งอัปเดตเมื่อวานนี้... ผมพูดถูกไหมล่ะครับ?" คริสอ้าปากค้างเล็กน้อย ดาบใหญ่ในมือแทบจะหลุดร่วงลงพื้น ความมั่นใจและมาดหัวหน้ากิลด์ผู้เกรียงไกรที่เคยพกมาเต็มร้อยมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความตกตะลึงจนตาค้าง เขาจ้องมองเด็กสาวตรงหน้าที่ดูราวกับนักศึกษาธรรมดาๆ แต่กลับสามารถวิเคราะห์ตัวตน ประวัติการต่อสู้ และแม้กระทั่งความสะดุ้งสะเทือนของกระเป๋าเงินเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่งภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที "เธอกลายเป็น... ปีศาจคำนวณตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?" คริสพึมพำออกมาด้วยความทึ่งแกมระอาใจ "นี่เธอนั่งเฝ้าดันเจี้ยนผุๆ พังๆ นี่มานานแค่ไหนถึงได้รู้รายละเอียดปลีกย่อยขนาดนี้กันฮะ?" "นานพอที่จะรู้ว่า ถ้าคุณยังไม่อยوبกลายเป็นปุ๋ยอยู่ใต้ซากปรักหักพังนี้ กรุณาหุบปาก ถือโล่แล้วยืนปักหลักอยู่ที่พิกัด X: 142 Y: 89 ตามที่ผมกำลังจะส่งพิกัดให้เดี๋ยวนี้ซะ" ลินินตวัดนิ้วกลางอากาศส่งคำขอปาร์ตี้และข้อมูลเชิงกลยุทธ์พุ่งตรงไปยังหน้าจอของชายหนุ่ม "ถ้าทำตามแผนนี้ ความเสียหายจะเป็นศูนย์ แต่ถ้าขัดคำสั่งแม้แต่นิดเดียว... ผมจะคิดค่าเสียหายเป็นเงินจริงที่คุณต้องชดใช้ให้ผมสำหรับเวลาที่เสียไปนะครับ" คริสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ในใจจะรู้สึกขัดหูขัดตากับท่าทีออกคำสั่งราวกับผู้บังคับบัญชาทหารของเด็กสาวคนนี้ แต่สัญชาตญาณนักรบของเขากลับร่ำร้องว่า วิธีการที่เธอเสนอนั้นมีความสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มกวนๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่มอย่างช่วยไม่ได้ "ให้ตายสิ... ทั้งเย็นชา ปากคอเราะร้ายแถมยังจู้จี้จุกจิกยิ่งกว่าแม่ผมซะอีก" คริสกระชับดาบในมือมั่น รอยยิ้มมั่นใจปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ก็ได้! ลองดูสักตั้ง แม่นางนักคำนวณ มาดูกันว่าแผนของเธอจะเจ๋งสมคุยหรือเปล่า!" สิ้นเสียงของคริส ลินินก็สะบัดมือซ้ายเรียกคทาเวทมนตร์ผลึกแก้วสีฟ้าครามขึ้นมาถือไว้ แสงสว่างวาบจากวงแหวนเวทมนตร์ใต้เท้าขยายวงกว้างออกไป บ่งบอกว่าการประสานงานอันแปลกประหลาดระหว่างอัจฉริยะสายคำนวณผู้ไร้ความปรานีกับนักรบหัวร้อนผู้บ้าระห่ำได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ ทว่า ในขณะที่เวทมนตร์บทแรกกำลังจะถูกปลดปล่อยเพื่อโจมตีจุดอ่อนของโกเล็มศilานั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานระดับวิกฤตก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของลินินอย่างกะทันหัน พร้อมกับแรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่มาจากใต้พื้นดินลึกลงไปอีกชั้นหนึ่ง *ติณ! [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการตื่นตัวของสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ 'ผู้กล้าแห่งพันธสัญญาโบราณ' ในเขตหวงห้ามชั้นที่สี่]* *[คำเตือน: เงื่อนไขการปลดล็อกดันเจี้ยนลับถูกกระตุ้นโดยการปรากฏตัวของผู้เล่น 'Chris' กรุณาเตรียมรับมือ...]* ดวงตาสีเทาเข้มของลินินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—เป็นครั้งแรกที่รอยยิ้มมั่นใจของเธอสั่นคลอน เมื่อหน้าจออินเทอร์เฟซตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน และเงาดำมหึมาที่สะท้อนผ่านกระจกศิลาเบื้องล่างกำลังลืมตาขึ้นจ้องมองพวกเขาทั้งสองคน ขอให้ทุกท่านสนุกกับการเดินทางครั้งใหม่ในโลกของ Aethelgard ไปพร้อมกับผม ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธนะครับ