ค่ำคืนใต้แสงจันทร์

โลหิตสีชาดหยดลงกระทบพื้นศิลาเย็นเฉียบ เกิดเป็นเสียงก้องกังวานดั่งเสียงถอนหายใจของกาลเวลา “เด็กน้อยตระกูลหลี่... เจ้าคิดว่าวิถีกระบี่ของเจ้า จะรอดพ้นจาก ‘ทัณฑ์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า’ ของสำนักเราได้จริงหรือ?” เสียงหัวเราะเย้ยหยันดั่งอสุนีบาตฟาดผ่าลงกลางใจ ทว่าหลี่ชิงหยุนกลับมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นคมกริบดั่งกระบี่โบราณที่เพิ่งชักออกจากฝักกวาดมองร่างของศัตรูเบื้องหน้าด้วยความสมเพชเวทนา เบื้องหลังของเขาคือหุบเขาเมฆาล่องลอย สายลมยามค่ำคืนพัดพาเอาไอเย็นเยียบของ10,000ขุนเขาเข้ามาปกคลุม ทว่าสิ่งเดียวที่อบอุ่นและเด่นชัดในห้วงเวลานี้ กลับเป็นเงาร่างบอบบางในชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ยืนหยัดเคียงข้างเขาอย่างไม่หวั่นเกรงต่อฟ้าดิน ไป๋จื่อรั่ว ไม่เอวาจาใด ๆ นางเพียงปรายตามองไปยังเหล่าผู้อาวุโสทรยศด้วยแววตาดุจน้ำแข็งพันปี ปราณกระบี่เหมันต์รอบกายของนางหมุนวนเป็นเกล็ดผลึกใสสะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ ดุจดั่งเทพธิดาผู้ลงมาจุติจากแดนสรวงเพื่อพิพากษาโลกหล้า เคมีระหว่างคนทั้งสองในยามนี้ช่างทรงพลังและงดงามจนแม้แต่สรรพสิ่งรอบกายยังต้องนิ่งงัน "ศิษย์พี่รอง... ท่านพูดมากเกินไปแล้วกระมัง" หลี่ชิงหยุนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่กดทับจนอากาศรอบบริเวณบิดเบี้ยว "หนี้เลือดเมื่อร้อยปีก่อน ในชาตินี้ข้า หลี่ชิงหยุน จะขอทวงคืนด้วยคมกระบี่เล่มนี้เล่มเดียว" เจ้าอ้วนเปา (พยัคฆ์อัคคีบรรพกาล) ที่ย่อร่างเหลือเพียงเท่าแมวอ้วนกลม ขยับเขี้ยวแกะกะของมันแล้วส่งเสียงคำรามในลำคออย่างหงุดหงิด "แฮ่ม! เจ้าพวกเต่าล้านปีตาบอด กล้าดียังไงมาส่งเสียงน่ารำคาญแถวนี้ รบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย! เวลาบำเพ็ญเพียรยามค่ำคืนของนายท่านข้ากับฮูหยิน เดี๋ยวพ่อก็พ่นไฟเผาเคราปลอมพวกเจ้าให้เกรียมเสียหรอก!" คำพูดกวนประสาทของเจ้าอ้วนเปาเรียกเสียงหัวเราะในลำคอจากหลี่ชิงหยุนได้ชั่วขณะ เขาก้มมองภรรยาคู่ชีวิตผู้เย็นชาต่อคนทั้งหล้า แต่มุมปากของนางกลับเผยรอยยิ้มบางเบาที่หาชมได้ยากยิ่ง เฉกเช่นดอกเหมันต์แรกแย้มกลางฤดูหนาว เมื่อความตึงเครียดของสมรภูมิคลี่คลายลงชั่วขณะยามราตรีมาเยือน ทั้งสองหลีกเร้นจากสายตาผู้คนมาสู่เรือนพักไผ่เขียวชอุ่มเบื้องล่าง แสงจันทร์นวลตาآบไล้เรือนร่างระหงของไป๋จื่อรั่วจนดูคล้ายโปร่งแสง นางนั่งลงบนตั่งไม้ไผ่ เรียวนิ้วขาวผ่องรินชาสมุนไพรวิญญาณส่งกลิ่นหอมกรุ่น ทว่ายังคงความเงียบสงบตามวิสัย หลี่ชิงหยุนสาวเท้าเข้าไปใกล้ เขาไม่ลังเลที่จะทิ้งมาดมหาเทพผู้เกรียงไกร นั่งลงเคียงข้างนางอย่างแนบชิด ฝ่ามืออุ่นร้อนเอื้อมไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของภรรชาไว้แผ่วเบา "จื่อรั่ว... เจ้าเหนื่อยหรือไม่?" เสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด ไร้ซึ่งความเย่อหยิ่งทนงตน มีเพียงความห่วงใยล้ำลึกที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งหัวใจ ไป๋จื่อรั่วชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่สวยช้อนขึ้นมองสบตาเขา แววตาที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงน้ำแข็งบัดนี้ไหวระริกด้วยคลื่นอารมณ์ นางส่ายศีรษะช้าๆ "ตราบใดที่มีท่านอยู่เคียงข้าง... ต่อให้ฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย ข้าก็ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยล้า" คำพูดเรียบง่ายแต่น้ำหนักประดุจขุนเขา ทำเอาหัวใจของมหาเทพผู้ผ่านโลกมานับภพชาติถึงกับกระตุกวูบ หลี่ชิงหยุนดึงร่างระหงเข้ามาโอบกอดไว้แนบอก ไออุ่นจากร่างกายของเขาล้อมรอบกาย นางซบใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยให้ความเงียบงันของค่ำคืนใต้แสงจันทร์ทำหน้าที่ถักทอความผูกพันที่กาลเวลาไม่อาจทำลาย "ข้าสัญญา..." หลี่ชิงหยุนกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูของนาง ริมฝีปากแนบชิดเรือนผมหอมกรุ่นกลิ่นดอกไม้ป่า "ไม่ว่าในชาตินี้หรือชาติไหน วิถีกระบี่ของข้าจะปกป้องคุ้มครองเจ้าให้พ้นจากเงื้อมมือของสวรรค์ หากผู้ใดกล้าแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้แต่เส้นเดียว ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้สับ77ชั้นฟ้าให้ราบเป็นหน้ากลอง" ไป๋จื่อรั่วยกยิ้มบางเบา นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ประกายตาคู่นั้นสะท้อนเงาของเขาไว้เพียงผู้เดียว มือเรียวบางยกขึ้นสัมผัสแก้มสากของสามีอย่างทะนุถนอม "ข้าเชื่อใจท่าน... ชิงหยุน" บรรยากาศหวานซึ้งกำลังหลอมละลายหัวใจทั้งสองดวงให้เป็นหนึ่งเดียว ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะประทับเข้าหากันเพื่อมอบความรักลึกซึ้ง ทันใดนั้นเอง... *เปรี้ยงงงงง!* ท้องนภากลامรัตติกาลที่เคยกระจ่างใสกลับถูกฉีกกระชากด้วยสายฟ้าสีทองคำม่วงขนาดมหึมา แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนเรือนไม้ไ่าแทบแหลกสลาย เจ้าอ้วนเปาแผดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจเพราะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัว และก่อนที่หลี่ชิงหยุนจะได้ตั้งตัว เงาร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือเรือนพัก พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาทก้องกังวานไปทั่วทั้งหุบเขาเซียน "ฮ่าๆๆ... หลี่ชิงหยุน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการผูกพันธะวิญญาณใต้แสงจันทร์ จะช่วยให้เจ้าหนีพ้นจาก... ‘คำสาปแห่งบรรพกาล’ ไปได้?!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถีเซียนกับLuo Shu-Huang นะครับ