สมบัติโบราณปรากฏ

เสียงหัวเราะเยือกเย็นดุจเศษซากน้ำแข็งเสียดแทึงแก้วหูยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงจิตวิญญาณ *“ฮ่าๆๆ... หลี่ชิงหยุน เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการผูกพันธะวิญญาณใต้แสงจันทร์ จะช่วยให้เจ้าหนีพ้นจาก... ‘คำสาปแห่งบรรพกาล’ ไปได้?!”* คำพูดของมันดังก้องอยู่ในมิติแห่งจิตสำนึก ราวกับเงาทมิฬที่คอยกัดกินรากเหง้าแห่งลมปราณ หลี่ชิงหยุนลืมตาขึ้นในความมืดมิดของค่ำคืน นัยน์ตาคมกริบดั่งคมกระบี่สะท้อนประกายแสงสีชาดวับวาม ลมหายใจของเขายังคงสม่ำเสมอ ทว่าเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายบนหน้าผากกลับบ่งบอกว่า มารในจิตใจและคำสาปโบราณกำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง "นายท่าน... สภาพท่านดูไม่ค่อยสืบเอาเสียเลยนะขอรับ" เสียงงอแงอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นจากมุมห้อง เจ้าอ้วนเปา พยัคฆ์อัคคีบรรพกาลในร่างลูกเสือตัวอ้วนกลมกำลังนอนแทะสมุนไพรวิญญาณเกรดสวรรค์เล่นอย่างสบายใจเฉิบ มันเหลือบตามองผู้เป็นนายด้วยแววตากวนประสาทตามนิสัย ก่อนจะพ่นควันไฟสีทองอุ่นๆ ออกมาจากจมูก "ไอ้พวกสำนักเทียนหลางมันคงส่งเสียงรบกวนความฝันอันแสนหวานของท่านกับฮูหยินอีกล่ะสิ ข้าว่านะ... ให้ข้าแปลงร่างเป็นพยัคฆ์เพลิงแปดเศียรแล้วไปเผาสำนักพวกมันให้ราบเป็นหน้ากลองเสียเลยดีกว่าไหม?" หลี่ชิงหยุนแค่นเสียงฮึออกมาเบาๆ ในลำคอ ปราณกระบี่รอบกายไหววูบจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่น "เจ้าอ้วน เจ้าคิดว่าสำนักใหญ่ระดับนั้นมีดีแค่เดรัจฉานคอยเห่าหอนหรืออย่างไร? อีกอย่าง... ข้ายังไม่รีบส่งพวกมันไปลงนรกหรอก การเด็ดดอกไม้ ย่อมต้องรอให้มันเบ่งบานจนถึงขีดสุดเสียก่อน จึงจะหอมหวานที่สุด" "โฮะๆ สมเป็นนายท่านผู้เจ้าเล่ห์!" เจ้าอ้วนเปายิ้มจนตาหยี พลางกลิ้งตัวไปมาบนพื้น "ว่าแต่... ข่าวลือที่ลอยมาตามลมปราณเมื่อชั่วยามก่อนเรื่อง ‘แดนลับแลอัคคีสวรรค์’ เปิดออก 真的假的 (จริงหรือหลอก) เนี่ย? ข้าได้กลิ่นอายสมบัติบรรพกาลลอยมาแต่ไกลเชียว น้ำลายข้าจะไหลอยู่แล้ว" ไม่ต้องรอให้เจ้าอ้วนเอ่ยจบ ประตูห้องไม้แกะสลักก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่น ร่างระหงในชุดอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายไอเย็นบริสุทธิ์แผ่ซ่านสะกดข่มความร้อนรุ่มในจิตใจของหลี่ชิงหยุนให้สงบลงทันที ไป๋จื่อรั่ว นางเซียนผู้เย็นชาต่อคนทั้งหล้า นางกวาดสายตาเรียบนิ่งมาที่เขา แววตาคู่สวยมีความกังวลฉายชัดอยู่ชั่วพริบตาก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเยือกเย็นตามเคย "ชิงหยุน... ข้างนอกมีความเคลื่อนไหว" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกเอ่ยขึ้น นางเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ปลายนิ้วเรียวยาวดั่งหยกขาวสัมผัสลงบนบ่าของหลี่ชิงหยุนเบาๆ เพื่อถ่าย "ข้ารู้แล้ว... จื่อรั่ว" หลี่ชิงหยุนเงยหน้าขึ้นสบตานาง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความอ่อนโยนในแววตาของเขามีไว้ให้นางผู้เดียวเท่านั้น "เจ้าก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังที่ปั่นป่วนจากเทือกเขาหมื่นอสูรใช่หรือไม่?" "อืม" ไป๋จื่อรั่วพยักหน้าน้อยๆ "ผนึกโบราณของแดนลับแลที่หลับใหลมานับหมื่นปีจู่ๆ ก็เกิดรอยร้าว พลังปราณฟ้าดินทั่วทั้งภูมิภาคแปรปรวนอย่างรุนแรง ข่าวเรื่องสมบัติเซียนโบราณแพร่สะพัดออกไปราวกับไฟลามทุ่ง ตอนนี้... เหล่ายอดฝีมือจากเจ็ดสำนักใหญ่และสามร้อยตระกูลโบราณต่างเคลื่อนไหวแล้ว พวกมันกำลังมุ่งหน้าสู่แดนลับแลเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการครอบครอง" รอยยิ้มของหลี่ชิงหยุนลึกซึ้งยิ่งขึ้น แววตาฉายแววทะนงองอาจที่แม้แต่ฟ้าดินยังต้องก้มหัวให้ "ฮ่าๆๆ... ดี! ดีเสียอีก! ในเมื่อพวกมันอยากหาที่ตาย นักบวชและผู้อาวุโสจากสำนักเทียนหลางคงไม่พลาดงานเลี้ยงใหญ่ครั้งนี้แน่นอน ข้ากำลังเบื่อหน่ายกับการรอคอยพอดี" "ท่านอย่าประมาท" ไป๋จื่อรั่วขมวดคิ้วมุ่น นางรู้ดีว่าสามีของนางแข็งแกร่งเพียงใด แต่วิถีเซียนและยุทธภพนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์กลร้อยแปด "ข้าได้ยินมาว่า เจ้าสำนักเทียนหลางได้บรรลุเข้าสู่ขอบเขต ‘ราชันย์หลอมรวมดารา’ ขั้นสมบูรณ์แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น... มันยังครอบครอง ‘กระบี่กลืนวิญญาณ’ ที่หล่อหลอมด้วยโลหิตบริสุทธิ์นับหมื่น หากเผชิญหน้ากันในแดนลับแลที่มีกฎเกณฑ์กดทับพลังปราณ ท่านอาจเสียเปรียบ" หลี่ชิงหยุนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีแห่งมหาเทพผู้กลับชาติมาเกิดแผ่ขยายออกโดยไม่ตั้งใจ กดดันจนเจ้าอ้วนเปาต้องหดหัวด้วยความตกใจ เขาเอื้อมมือไปกุมมือเรียวเย็นเฉียบของไป๋จื่อรั่วไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดผ่านไปสู่นาง ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเทพธิดาน้ำแข็งเกิดระลอกคลื่นแห่งความห่วงใย "จื่อรั่ว... วางใจเถอะ" หลี่ชิงหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่มั่นคงดุจภูผา "ต่อให้มันจะเป็นราชันย์หรือเซียนบรรพกาล หากมันกล้าแตะต้องสิ่งที่ข้าหวงแหน... ข้าจักใช้กระบี่ในมือนี้แหละ ผ่าสวรรค์และส่งพวกมันลงไปชดใช้กรรมในขุมนรกโลกันตร์!" สัจธรรมแห่งวิถีกระบี่หาใช่การหลบ การบำเพ็ญเพียรฝืนลิขิตฟ้าดิน คือการเดินหน้าฟาดฟันอุปสรรคให้ราบคาบ! เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ท้องน้ายุทธภพพลันเปลี่ยนสี เมฆหมอกเหนือเทือกเขาหมื่นอสูรถูกย้อมด้วยแสงสีทองอร่ามและเพลิงโลกันต์ ประตูหินโบราณขนาดมหึมาที่จารึกอักขระสวรรค์นับหมื่นตัว ค่อยๆ ส่งเสียงครั่นครื้นเลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ ไอพลังปราณโบราณอันบริสุทธิ์พวยพุ่งทะยานเสียดฟ้า สะท้อนก้องกังวานไปทั่วสารทิศ ณ เบื้องหน้าประตูแดนลับแล ยอดฝีมือจากทั่วสารทิศนับหมื่นชีวิตยืนอัดแน่นกันอยู่ราวกับฝูงมด ปราณยุทธ์หลากหลายสีสันพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจนเกิดเป็นแรงกดดันมหาศาล ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลและการแย่งชิงความเป็นใหญ่ของเหล่าสำนักยักษ์ใหญ่ หลี่ชิงหยุนในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายกระบี่เพลิงเดินเคียงคู่มากับไป๋จื่อรั่วผู้เลอโฉมดั่งภาพวาด โดยมีเจ้าอ้วนเปากระโดดเกาะอยู่บนไหล่ รัศมีที่ทั้งสามแผ่ออกมาทำให้ผู้คนรอบข้างต้องรีบถอยร่นด้วยความหวาดกลัวโดยไม่รู้ตัว "ดูนั่นสิ! นั่นมัน... หลี่ชิงหยุน ศิษย์สวะที่ถูกขับไล่ออกจากสำนักเทียนหลางไม่ใช่รึ?!" เสียงซุบซิบค่อยๆ ดังขึ้นในฝูงชน หลายคนจำเขาได้ สายตานับร้อยคู่มองมาด้วยความดูแคลนและสมเพช ขณะที่บางคนมองด้วยความหวาดระแวง "ฮึ! เจ้าสวะนี่กล้าโผล่หัวมาในสถานที่เช่นนี้ด้วย หรือว่าสมองมันจะเพี้ยนไปแล้ว? คิดจะมาแย่งสมบัติกับยอดฝีมืออย่างเจ้าสำนักเทียนหลางงั้นรึ? ช่างไม่เจียมตัวเอาเสียเลย!" ทว่า ท่ามกลางเสียงดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้น บนยอดผาสูงชันเบื้องหน้า ปรากฏร่างของชายชราในชุดคลุมสีทองอร่าม ใบหน้าเหี่ยวย่นแต่แววตาดุดร้ายดั่งเหยี่ยวทะเลทราย—เจ้าสำนักเทียนหลางก้าวออกมาพร้อมกับกริชกระบี่ในมือ มันกวาดสายตาคมกริบลงมามองหลี่ชิงหยุนด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "หลี่ชิงหยุน... ศิษย์อกตัญญู เจ้ายังกล้าโผล่หัวมาให้ข้าเห็นอีกรึ?" เสียงของเจ้าสำนักเทียนหลางดังสะท้อนก้องฟ้า สะกดให้ทุกคนในรัศมีร้อยลี้ต้องเงียบกริบ "ดีนัก! วันนี้ในแดนลับแลอัคคีสวรรค์ จะเป็นสุสานฝังศพของเจ้าและนังปีศาจน้ำแข็งข้างกายเจ้า!" หลี่ชิงหยุนไม่แม้แต่จะชายตามองความเกรี้ยวกราดนั้น เขายกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน นิ้วเรียวดีดเบื้องหน้าเบาๆ ราวกับกำลังปัดฝุ่นละอองบนเสื้อผ้า ทว่า ในวินาทีที่ประตูหินเปิดอ้าจนสุดเพื่อต้อนรับผู้คนเข้าสู่แดนลับแลนั้นเอง... เงาร่างลึกลับร่างหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากความว่างเปล่าราวกับภูตผี พร้อมกับกระบี่เล่มสีดำสนิทที่จ่อตรงมาที่ลำคอของไป๋จื่อรั่วอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ! *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านสมรภูมิเซียนบทนี้ไปด้วยกันนะครับ* — *ลั่วอสูรหมื่นภูผา*