ก้าวเข้าสู่แดนลับมังกร

ประกายสีดำทมิฬฉาบทอผืนนภาราวกับรอยแผลที่ฉีกกระชากห้วງหาว ความกดดันระดับมหาปราชญ์แผ่พุ่งกดทับจนแผ่นดินเบื้องล่างแตกระแหงเป็นใยแมงมุม "ช้าก่อน!" เสียงตะโกนพร้อมกับเงาร่างของหลี่ชิงหยุนที่พุ่งทะยานราวสายฟ้าคำรามตัดผ่านความเงียบงัน กระบี่วิญญาณในมือกรีดกรายเป็นวงโค้งดุจดาราพวญพุ่งเข้าปะทะกับคมกระบี่ลึกลับที่จ่อลำคอของไป๋จื่อรั่วได้อย่างเฉียดฉิว ประกายไฟจากการปะทะของลมปราณกระเด็นว่อนราวดอกไม้ไฟแห่งความตาย แรงสะท้อนทำให้ห้วงอากาศรอบด้านบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น เคร้ง! เสียงเหล็กกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหวราวกับอสนีบาตฟาดกลางใจ หลี่ชิงหยุนถอยหลังไปสามก้าว รอยเท้าแต่ละก้าวฝังลึกลงไปในศิลาแกร่งสามชั่งเศษ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีหรี่แคบลง มุมปากยิ้มเยาะแต่แววตากลับเยียบเย็นถึงขั้วหัวใจ "วิชากระบี่เงาโลหิตสำนักทียนหลาง... สุนัขรับใช้ที่หลบซ่อนอยู่ในเงา โผล่หัวออกมาเสียทีนะ" ไป๋จื่อรั่วยังคงยืนสงบนิ่ง เส้นผมสีรัตติกาลพลิ้วไหวตามแรงลมปราณที่ปั่นป่วน แม้ความตายจะอยู่ห่างเพียงมิลลิเมตร แต่นางหาได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ดวงเนตรคู่สวยดุจหยกน้ำแข็งทอดมองไปยังเงาร่างที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าด้วยความราบเรียบ ก่อนจะขยับกายถอยมาอยู่เคียงข้างหลี่ชิงหยุนอย่างเป็นธรรมชาติ ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกจากร่างนางจนละอองน้ำในอากาศกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งร่วงหล่น "ระวังตัวด้วย ชิงหยุน ค่ายกลรอบด้านกำลังเปลี่ยนแปลง" เสียงหวานกังวานราวกับระฆังแก้วเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยชา "ภรรยาข้า ไม่ว่าค่ายกลบ้าบอหรือภูตผีหน้าไหน หากกล้าแตะต้องเจ้าแม้แต่ปลายเส้นผม วันนี้ข้า... หลี่ชิงหยุน จะใช้กระบี่นี้ผ่าพิภพส่งพวกมันลงสู่ขุมนรกโลกันต์เอง" หลี่ชิงหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่เด็ดเดี่ยว แววตาที่มองภรรยาเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง "โฮ่ง! เจ้าพวกมนุษย์โง่เขลา ปล่อยให้ข้า 'เจ้าอ้วนเปา' ผู้ยิ่งใหญ่จัดการดีกว่า ข้าได้กลิ่นอายของสมบัติวิเศษระดับบรรพกาลอยู่หลังม่านค่ายกลนี้ น้ำลายข้าจะย้อยหมดอยู่แล้ว!" เสียงห้าวทุ้มกวนประสาทของพยัคฆ์อัคคีบรรพกาลดังขึ้น มันแปลงร่างเป็นสุนัขตัวอ้วนกลมขนฟูสีเพลิง กระโดดโลดเต้นอยู่ข้างกายทั้งสอง พร้อมกับแลบลิ้นน้ำลายยืดด้วยความตะกละตะกลามจนบรรยากาศตึงเครียดผ่อนคลายลงชั่วขณะ เงาร่างลึกลับที่สวมชุดคลุมสีดำสนิทและสวมหน้ากากอสูรหัวเราะเยาะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าบาดแก้วหู "หลี่ชิงหยุน เจ้าคิดว่าหนีพ้นจากเงื้อมมือของท่านเจ้าสำนักมาได้ แล้วจะอาจหาญเหยียบย่างเข้าสู่แดนลับมังกรแห่งนี้ได้โดยง่ายงั้นหรือ? ที่นี่คือสุสานฝังศพของพวกเจ้า!" สิ้นเสียง เงาร่างนั้นก็สะบัดมือ ค่ายกลโบราณที่สลักอยู่บนพื้นศิลาโดยรอบก็พลันเรืองแสงสีเลือดเจิดจ้า อักขระโบราณนับหมื่นลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศ แปรเปลี่ยนเป็นโซ่ตรวนพลังปราณนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโอบล้อมทั้งสามไว้ตรงกลาง แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก หลี่ชิงหยุนแค่นเสียงฮึดฮัด "ค่ายกลสะائดวิญญาณเก้าสวรรค์? น่าสนใจ... แต่น่าเสียดายที่วิชาค่ายกลเหล่านี้ ในสายตาของข้ามันก็เป็นเพียงแค่เด็กอมมือที่กำลังเขียนยันต์เล่นเท่านั้น!" เขาก้าวเท้าออกไปเบื้องหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายเปล่งประกายแสงสีทองเจิดจ้า พลังปราณกระบี่ไร้ลักษณ์ระเบิดออกจากร่างจนม่านพลังรอบตัวสั่นสะเทือน ไป๋จื่อรั่วไม่รอช้า นางยกมือเรียวงามขึ้นวาดเป็นวงกลมกลางอากาศ ดาบน้ำแข็งนับพันเล่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว สะท้อนแสงระยิบระยับดุจดวงดาวในคืนเดือนมืด ผสานพลังหยินและหยางเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ "ไป!" ทั้งสองประสานเสียงกันอย่างไร้รอยต่อ คลื่นกระบี่และพายุคมน้ำแข็งพุ่งทะยานเข้าปะทะกับโซ่ตรวนพลังปราณ เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย อักขระโบราณในค่ายกลเริ่มปริแตกทีละน้อย ทว่า ทันใดนั้นเอง พื้นศิลาเบื้องล่างที่ควรจะพังทลาย กลับยุบตัวลงกลายเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ แรงดูดมหาศาลดึงดูดร่างของทั้งสามตกลงสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า ในวินาทีที่ร่างกำลังร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง หลี่ชิงหยุนคว้ามือเรียวของไป๋จื่อรั่วเข้ามากอดไว้แน่นแนบอก ดวงตาดุดันมองตรงไปยังเบื้องล่างที่ปรากฏเงาร่างมหึมาของมังกรโบราณนัยน์ตาสสีแดงฉานกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแดนลับ! ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ยุทธภพอันไร้ขอบเขตไปกับข้า แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ